Οι ειδικοί ψυχικής υγείας την ονόμασαν χρόνια κόπωση ή burnt out

Πώς θα μπορούσατε να διαχειριστείτε μια κατάσταση, η οποία «κτυπά» όλο και συχνότερα περισσότερους ανθρώπους

ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΣΤΕ συναισθηματικά εξαντλημένοι, γεμάτοι αισθήματα ψυχικής και σωματικής κόπωσης, έχουμε απώλειες ενέργειας και διάθεσης και δεν είμαστε καθόλου ευτυχισμένοι…

Δεν μπορούμε πια να συγκεντρωθούμε. Κι αν τα καταφέρουμε, το κάνουμε με πολύ μεγάλη δυσκολία. Παρουσιάζουμε μεγάλη αδυναμία να εκτελέσουμε τα καθήκοντά μας στην εργασία μας. Πολλές φορές δεν μπορούμε ν' αντεπεξέλθουμε ούτε στα βασικά. Υποφέρουμε πολύ συχνά, σχεδόν καθημερινά, από μυϊκούς πόνους, που δεν υποχωρούν. Μας πονούν έντονα οι αρθρώσεις μας. Οι πονοκέφαλοι δεν σταματούν ποτέ. Οι ημικρανίες δεν υποχωρούν ακόμη και με τα πιο δυνατά παυσίπονα. Ιδιαίτερα το πρωί, οι πόνοι είναι ανυπόφοροι.

Δεν μπορούμε να κλείσουμε μάτι το βράδυ. Ακόμη και όταν τα καταφέρουμε, ο ύπνος μας είναι λίγος και σηκωνόμαστε κουρασμένοι.

Οι ψυχολόγοι και άλλοι ειδικοί ψυχικής υγείας την ονόμασαν χρόνια κόπωση ή burnt out. Με απλά λόγια αισθανόμαστε συναισθηματικά εξαντλημένοι, γεμάτοι αισθήματα ψυχικής και σωματικής κόπωσης, έχουμε απώλειες ενέργειας και διάθεσης και δεν είμαστε καθόλου, μα καθόλου, ευτυχισμένοι σε προσωπικό επίπεδο. Ως εργαζόμενοι είμαστε αποξενωμένοι και απομονωμένοι από το περιβάλλον μας και δημιουργούμε απρόσωπες ή ανύπαρκτες σχέσεις. Όλο και περισσότερο θεωρούμε τον εαυτό μας ανίκανο να προσφέρει στον χώρο εργασίας, με άμεσα αποτελέσματα στη μείωση της αποδοτικότητάς μας.

Διαχειριστείτε την κατάσταση

Πώς θα μπορούσατε να διαχειριστείτε την κατάσταση, μια κατάσταση η οποία «κτυπά» όλο και συχνότερα περισσότερους ανθρώπους;

Ρωτήστε τον εαυτό σας: «Δίνω πραγματικά τον καλύτερο εαυτό μου σε αυτήν τη δουλειά, αισθάνομαι καλά με αυτό που κάνω;». Ακόμη κι αυτήν τη στιγμή δεν είσαστε σε θέση να απαντήσετε· σίγουρα είναι το πρώτο βήμα για να δώσετε μιαν απάντηση στον ίδιο σας τον εαυτό πρώτα και μετά στους άλλους.

Διαχειριστείτε τον χρόνο σας όσο καλύτερα μπορείτε. Θέστε προτεραιότητες, δημιουργήστε λίστες προτεραιοτήτων και καθορίστε χρονοδιαγράμματα. Θέστε στον εαυτό σας μικρούς, εφικτούς στόχους και προσπαθήστε να τηρείτε τα χρονοδιαγράμματα.

Κλείστε το κινητό τηλέφωνό σας, μην απαντάτε στα τηλεφωνήματα του σταθερού τηλεφώνου σας για μια ώρα, και ασχοληθείτε με τις σημαντικότερες δουλειές της ημέρας. Ζητήστε από τους συνεργάτες σας να σεβαστούν τον χρόνο σας.

Κάντε κάτι μικρό για τον εαυτό σας, κάτι που θα σας βοηθήσει να πάτε μπροστά, να πάρει μπροστά η μηχανή σας, που θα στηρίζει τον γενικότερο πολυπόθητο στόχο σας. Τα μικρά και σταθερά βήματα είναι πολύ σημαντικά, και μπορούν να σας δώσουν τη χαρά και την ικανοποίηση, παρά η απραξία και η αδράνεια.

Δώστε στους ανθρώπους, για να λάβετε. Ακόμη κι αν δεν πάρετε κάτι πίσω από αυτούς, η ικανοποίηση που θα αισθανθείτε είναι πολύ μεγάλη. Δεν είναι ανάγκη να δώσετε χρήματα. Αφιερώστε λίγο χρόνο από τον χρόνο σας για μια εθελοντική εργασία ή ακόμη για να βοηθήσετε κάποιον ή κάποιαν με μια συμβουλή. Καμιά φορά το να ακούσουμε μόνο κάποιον/α είναι πολύ σημαντικό.

Σκεφτείτε τι σας προκαλεί πίεση στον εργασιακό χώρο. Οι συνθήκες εργασίας, το περιβάλλον, η μη υλοποίηση των στόχων σας, οι ευθύνες που έχετε αναλάβει, ή οι σχέσεις με τους εργοδότες και τους συναδέλφους σας;

Αποκτήστε περισσότερα επαγγελματικά εφόδια, αναπτύξτε τις γνώσεις σας, ώστε να έχετε εναλλακτικές επιλογές, όταν κρίνετε ότι ήλθε η ώρα να φύγετε…

Μάθετε να λέτε «όχι» και διδάξτε τους άλλους να σέβονται την άρνησή σας. Ζητήστε βοήθεια, βάλτε όρια στις απαιτήσεις των άλλων.

Αναζητήστε το νόημα της ζωής σε δραστηριότητες εκτός δουλειάς.

Αφιερώστε λίγο χρόνο για να σκεφτείτε πραγματικά τι σημαίνει για σας δουλειά, πώς την αντιλαμβάνεστε, πού χωρεί στη ζωή σας.

Πρώτη καμπή στη ζωή μας - ηλικία 23-28 χρονών

Αλλάζει ο τρόπος της ζωής μας.
Αλλάζει ο τρόπος που βλέπουμε τον εαυτό μας.
Δεχόμαστε ακόμη επιρροές από την οικογένεια, το σχολείο, το πανεπιστήμιο.
Δείχνουμε ακόμη υπέρμετρο ενθουσιασμό και ενδιαφέρον για τη δουλειά μας και ανταποκρινόμαστε καλύτερα στις υποχρεώσεις μας.
Αρχίζουμε να έχουμε τα πρώτα ερωτηματικά σε σχέση με το επάγγελμά μας.

Δεύτερη καμπή στη ζωή μας - ηλικία 30-35 χρονών

Αρχίζουν οι πρώτοι φόβοι, ο πανικός και η ανασφάλεια μπροστά στις πρώτες επαγγελματικές αποτυχίες.
Περισσότερη εμβάθυνση στον εαυτό μας.
Βλέπουμε ότι όλα δεν εξαρτώνται μόνο από εμάς.
Αρχίζουμε να διαπιστώνουμε ότι οι συνάδελφοι και οι προϊστάμενοι δεν έχουν τους ίδιους στόχους μ' εμάς.

Τρίτη καμπή στη ζωή μας - ηλικία 40-45 χρονών

Καμπή σε πολλούς τομείς της ζωής.
Πιθανή αμφισβήτηση της δουλειάς, των σχέσεων, της οικογένειας, του τρόπου ζωής μας.
Αρχίζουν τα υπαρξιακά ερωτήματα.
Απειλή για αλλαγές (απόλυση, μετάθεση, προαγωγή). Αμφισβητήσεις και απώλεια της ταυτότητας.

Τέταρτη καμπή στη ζωή μας - ηλικία 50-55 χρονών

Παίρνουν τα ηνία οι νεότεροι.
Για πολλούς η ανέλιξη αυτή δημιουργεί πόνο.
Άλλοι την αποδέχονται ευκολότερα και αναλαμβάνουν τον ρόλο του μέντορα στους νεαρότερους.

Πέμπτη καμπή στη ζωή μας - ηλικία 60-65 ετών

Πολλοί περνούν σε μια βαθιά κρίση.
Άλλοι αισθάνονται αποξενωμένοι, θυμώνουν ή έχουν κατάθλιψη.
Όσοι καταφέρουν να συμφιλιωθούν με την ιδέα ότι η ζωή μπορεί να έχει νόημα, τότε εισέρχονται σε μια περίοδο που είναι η αρχή για μια νέα δημιουργική ζωή.