Η συγκλονιστική επιστολή της μητέρας του προς την αυστραλιανή κυβέρνηση

Θύμα συστηματικού εκφοβισμού από στρατιώτες της μονάδας του ήταν ο 26χρονος, από την Αυστραλία, κάτοικος Λεμεσού, πριν βρεθεί νεκρός κάτω από το γεφύρι της Άλασσας, στις 29 Σεπτεμβρίου 2005

ΕΝΝΕΑ ΧΡΟΝΙΑ μετά τον μυστηριώδη θάνατό του, οι γονείς του Θανάση, Χαράλαμπος και Ανδριάνα, και τα τρία αδέλφια του, αγωνίζονται να δικαιώσουν τον αγαπημένο τους

Θύμα συστηματικού bullying (εκφοβισμού και παρενόχλησης) από στρατιώτες της μονάδας του ήταν ο 26χρονος αρχιτέκτονας Θανάσης Νικολάου, από την Αυστραλία, κάτοικος Λεμεσού, πριν βρεθεί νεκρός κάτω από το γεφύρι της Άλασσας, στις 29 Σεπτεμβρίου 2005, ενώ υπηρετούσε 6μηνη μειωμένη στρατιωτική θητεία στην Εθνική Φρουρά. Οι επώδυνες λεπτομέρειες της παρενόχλησης του Θανάση από κάποιους στρατιώτες, και της ολιγωρίας που επέδειξε η διοίκηση του στρατοπέδου μετά τις καταγγελίες του, περιγράφονται σε μια συγκλονιστική επιστολή που η μητέρα του, Ανδριάνα Νικολάου, έστειλε τον Οκτώβρη 2013 προς τον Πρωθυπουργό της Αυστραλίας Tony Abbott και την Υπουργό Εξωτερικών, Julie Bishop, με τη σπαραχτική έκκληση να βοηθήσουν «να λάμψει η αλήθεια» για τον θάνατο του.

Σε προηγούμενη επιστολή της στον πρώην Υπουργό Άμυνας, Κώστα Παπακώστα, η μητέρα του Θανάση κάνει αναφορά σε «αβίωτο βίο» του γιου της στον στρατό», σε «σοβαρά προβλήματα που είχε με τους ναρκομανείς ταραξίες της μονάδας του», σε «ψυχολογικό πόλεμο» και «εμπαιγμούς» εναντίον του, επειδή ήταν πτυχιούχος και παιδί επαναπατρισθείσας οικογένειας με διαφορετική νοοτροπία και «επειδή είδε και γνώριζε πράγματα και καταστάσεις».

Ακόμα περιμένουν το τελικό πόρισμα

Εννιά χρόνια μετά τον μυστηριώδη θάνατό του, οι γονείς του Θανάση, Χαράλαμπος και Ανδριάνα, και τα τρία αδέλφια του, όλοι υπήκοοι Αυστραλίας, που επέστρεψαν στην Κύπρο το 2003 μετά από 33 χρόνια παραμονής στη Μελβούρνη, αγωνίζονται να δικαιώσουν τον αγαπημένο τους, επιμένουν ότι ο Θανάσης δολοφονήθηκε και συνδέουν το ισχυριζόμενο έγκλημα, με το bullying σε βάρος του και με τα σοβαρά γεγονότα που είχαν προηγηθεί στον στρατό.

Η οικογένεια περιμένει ακόμα(!) το τελικό πόρισμα των ποινικών ανακριτών, που η προηγούμενη κυβέρνηση διόρισε πριν από τρία χρόνια και η παρούσα κυβέρνηση επαναδιόρισε πριν από ένα χρόνο για δεύτερη φορά, για διερεύνηση των συνθηκών του θανάτου του. Η οικογένεια αμφισβητεί την αξιοπιστία των πορισμάτων δύο θανατικών ανακρίσεων, που αποδίδουν τον θάνατο του Θανάση σε κακώσεις λόγω πτώσεως από ύψος, και επικαλείται τις μαρτυρίες ανεξάρτητων επιστημόνων, σύμφωνα με τις οποίες το θύμα είχε τοποθετηθεί κάτω από το γεφύρι, ύψους 30 μέτρων και δεν ήταν πεσμένο από το γεφύρι, αφού το στόμα του ήταν γεμάτο με άμμο και το σώμα του ήταν άθικτο από οποιαδήποτε κάκωση που θα δικαιολογούσε πτώση από ύψος. «Όλοι αυτοί που έφτασαν στη σκηνή, δεν είδαν αυτά τα ολοφάνερα ευρήματα; Ποιους, άραγε, προσπαθούν να καλύψουν;», αναρωτιέται η οικογένεια.

«Είχε τοποθετηθεί στη χειρότερη μονάδα»

Έχει ως εξής, η επιστολή της Ανδριάνας Νικολάου, ημερομηνίας 30 Οκτωβρίου 2013, προς τον Tony Abbott και την Julie Bishop: «Είμαι η μητέρα ενός Αυστραλού πολίτη, που δολοφονήθηκε ενώ υπηρετούσε την υποχρεωτική στρατιωτική του θητεία στην Κύπρο και βρίσκομαι αυτές τις μέρες στην Αυστραλία για ιατρικούς λόγους. Ζούσα στην Αυστραλία με τον σύζυγό μου, Χαράλαμπο Νικολάου, από το 1970. Είχαμε τέσσερα παιδιά, τρεις γιους και μια κόρη, που γεννήθηκαν όλοι στη Μελβούρνη μεταξύ 1972 και 1982.

»Το 2003 αποφασίσαμε να επιστρέψουμε στην Κύπρο και αν τα παιδιά ένιωθαν καλά να μείνουμε, αφού θέλαμε τα παιδιά μας να μάθουν την κληρονομιά τους. Το δεύτερο παιδί μας, ο Θανάσης, είχε τελειώσει τις σπουδές του στο Victoria University και είχε πάρει πτυχίο Αρχιτεκτονικής το 2002. Όταν επιστρέψαμε στην Κύπρο, έπρεπε να υπηρετήσει την υποχρεωτική θητεία στην Εθνική Φρουρά της Κύπρου.

»Ο Θανάσης κατετάγη στις 12 Ιουλίου 2005 για βασική εκπαίδευση και ήταν ικανοποιημένος και ενθουσιασμένος. Μετά τη συμπλήρωση της βασικής εκπαίδευσης, μεταφέρθηκε στη μονάδα του. Μας είπε όμως ότι είχε τοποθετηθεί στη χειρότερη μονάδα, γιατί κάποιοι στρατιώτες στη μονάδα του είχαν ήδη αρχίσει το bullying σε βάρος του και τους φοβόταν!».

«Υπομονή» συνέστησε ο επιτελάρχης

Γράφει στη συνέχεια η Ανδριάνα Νικολάου: «Δεν έφταναν εκείνα που ο Θανάσης έβλεπε να συμβαίνουν στη μονάδα του, υπέμενε και διάφορα επίθετα που τον φώναζαν, γιατί ήταν ξένος από την Αυστραλία. Σε αυτά περιλαμβανόταν το παρατσούκλι “καγκουρό”. Σύμφωνα με μαρτυρίες, ενώ ο Θανάσης προσπαθούσε να δέσει τα άρβυλά του, κάποιοι στρατιώτες σε διάφορες περιπτώσεις έσπρωξαν το κεφάλι του προς το έδαφος για να του σπάσουν τα νεύρα.

Μας τα έλεγε στο σπίτι και τον συμβουλέψαμε να μιλήσει στον λοχαγό του, αλλά αρχικά αρνήθηκε γιατί φοβόταν τα αντίποινα. Σύμφωνα με μαρτυρία του διοικητή, στις 27 Σεπτεμβρίου 2005, ο στρατιώτης που παρενοχλούσε και τρομοκρατούσε περισσότερο από τους άλλους τον Θανάση, του πέταξε ένα αντικείμενο στο πρόσωπο. Ο Θανάσης από αγανάκτηση και επειδή η υπομονή του έφτασε στα όριά της, έβαλε στην άκρη τους φόβους του για εκείνον τον στρατιώτη και τους "φίλους" του και έκανε παράπονο στον διοικητή.

»Ο διοικητής θεώρησε το περιστατικό πολύ σοβαρό και το ανέφερε στον επιτελάρχη του στρατοπέδου. Την επόμενη μέρα, 28 Σεπτεμβρίου 2005, ο επιτελάρχης, σύμφωνα με την κατάθεσή του, κάλεσε τον εμπλεκόμενο στρατιώτη, που ήταν ο οδηγός του, και του ζήτησε εξηγήσεις. Στη συνέχεια κάλεσε και τον Θανάση. Ο Θανάσης τού ζήτησε να μετακινηθεί σε άλλη μονάδα αλλά, δυστυχώς, ο επιτελάρχης απέρριψε το αίτημά του. Αντί να τον προστατεύσει από τον κίνδυνο των αντιποίνων, ο επιτελάρχης τού είπε ότι το αίτημά του για μετακίνηση ήταν δύσκολο να υλοποιηθεί και ότι έπρεπε να κάνει υπομονή. Επιπρόσθετα ο επιτελάρχης τού είπε ότι αν είχε οποιοδήποτε πρόβλημα ή ένιωθε πίεση, μπορούσε να πηγαίνει στο γραφείο του για καφέ και κουβέντα. Μετά από αυτό, ο Θανάσης έφυγε από το γραφείο του επιτελάρχη ικανοποιημένος. Την ίδια μέρα το απόγευμα ήρθε στο σπίτι με άδεια διανυκτέρευσης».

Η τελευταία μέρα του Θανάση…

«Το επόμενο πρωί, 29 Σεπτεμβρίου 2005, ο γιος μου ξύπνησε νωρίς ως συνήθως. Έκανε ντους, έστρωσε το κρεβάτι του, έφαγε το πρόγευμά του και ετοίμασε την τσάντα του στρατού, γεμίζοντάς την με καθαρά ρούχα και τρόφιμα, που είχε αγοράσει από την προηγούμενη νύχτα πριν έρθει στο σπίτι. Επίσης προγραμμάτισε το βίντεο για να καταγράψει μια τηλεοπτική σειρά, ώστε να τη δει την επόμενη φορά που θα ερχόταν στο σπίτι με άδεια. Έφυγε στις 6.30 το πρωί με το αυτοκίνητό του για το στρατόπεδό του, που απέχει μόνο δύο χιλιόμετρα από το σπίτι μας.

Δυστυχώς, τα έκανε όλα αυτά για τελευταία φορά… Αντί να βρίσκεται στη μονάδα του, βρέθηκε από την Αστυνομία νεκρός στις 4.20 το απόγευμα κάτω από μια γέφυρα, ύψους 30 μέτρων, πεσμένος ανάσκελα, χωρίς εξωτερικές κακώσεις, με το στόμα του γεμάτο άμμο! Σίγουρα οι αναφορές και τα παράπονα που έκανε στον διοικητή και στον επιτελάρχη, την προηγούμενη του θανάτου του, σχετίζονταν με τον θάνατό του. Ξαφνικά χάσαμε τον αγαπημένο μας γιο και ο πόνος μας ήταν αβάσταχτος.

Η Αστυνομία δεν διερεύνησε τα αίτια του θανάτου, επειδή ο ιατροδικαστής που έφερε η Αστυνομία, απέκλεισε στη σκηνή την εγκληματική ενέργεια και ισχυρίστηκε ότι ο θάνατος προήλθε από πτώση. Η υπόθεση θεωρήθηκε από την πρώτη στιγμή, “αφύσικος θάνατος-αυτοκτονία”. Τα γεγονότα, τα ευρήματα, τα τεκμήρια, έδειχναν μια ειδεχθή δολοφονία, ενώ τίποτε δεν στήριζε την υπόθεση της αυτοκτονίας και της πτώσης από οποιοδήποτε ύψος. Όλοι αυτοί που ήρθαν στη σκηνή, δεν τα είδαν;».

Αποκλεισμός του ενδεχομένου πτώσης

«Παρά τον πόνο και το πένθος για την απώλεια του γιου μας, έπρεπε να προχωρήσουμε με νομικό αγώνα, γιατί θέλαμε απεγνωσμένα να μάθουμε την αλήθεια πίσω από τον θάνατό του. Μετά από ιατροδικαστική εξέταση, το επαρχιακό δικαστήριο Λεμεσού αποφάνθηκε στις 21 Νοεμβρίου 2007 ότι "ο θάνατός του ήταν αποτέλεσμα πτώσης από ύψος και έμοιαζε με αυτοκτονία". Αυτό ήταν απαράδεκτο εν όψει των στοιχείων που είχαν βρεθεί. Κάναμε έφεση στο Ανώτατο Δικαστήριο για να ξανανοίξει η υπόθεση και την έκανε αποδεκτή. Δυστυχώς, όμως, ο Γενικός Εισαγγελέας αρνήθηκε να την ξανανοίξει και τότε το Ανώτατο διέταξε να ετοιμασθούν γραπτές αναφορές και από τις δυο πλευρές. Στις 31 Δεκεμβρίου 2008 το Ανώτατο Δικαστήριο εξέδωσε την απόφασή του, “για νέα θανατική ανάκριση, από άλλον θανατικό ανακριτή”.

Στη νέα θανατική ανάκριση, είχαμε στοιχεία από τρεις διαφορετικούς ειδικούς ιατροδικαστές από την Αθήνα. Και οι τρεις απέκλεισαν το ενδεχόμενο πτώσης από οποιοδήποτε ύψος, αφού δεν υπήρχαν εξωτερικές κακώσεις, κάνοντας ξεκάθαρο ότι το πτώμα είχε μεταφερθεί από άλλο σημείο, στη σκηνή όπου βρέθηκε. Ένας από τους ιατροδικαστές, που ήταν παρών στο δικαστήριο, δήλωσε ότι "αν ο Θανάσης έπεφτε από τόσο μεγάλο ύψος, 30 μέτρων, από το γεφύρι της Άλασσας, θα είχαμε συντριπτικά κατάγματα και τα οστά θα είχαν βγει έξω από το σώμα και στην αντίθετη κατεύθυνση της πρόσκρουσης. Βρισκόμαστε μπροστά σε ένα προμελετημένο έγκλημα, που έχει τους ηθικούς αυτουργούς, αλλά και τους αυτουργούς και αποκλείω την πτώση εξ ύψους".

»Στις 19 Οκτωβρίου 2009, το Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού εξέδωσε την απόφασή του ότι "δεν υπάρχουν στοιχεία αυτοκτονίας, ούτε στοιχεία για εμπλοκή τρίτου προσώπου και το αίτιο θανάτου είναι τραύματα προκληθέντα από πτώση εξ ύψους"! Αυτή η απόφαση ήταν εντελώς απαράδεκτη και ήταν πια ξεκάθαρο ότι επρόκειτο για μια μεγάλη προσπάθεια κάλυψης των πραγματικών γεγονότων.

»Ήμασταν παρόντες στη σκηνή και δεν είχαμε δει στο σώμα του Θανάση οποιαδήποτε σημάδια πτώσης από το ύψος της γέφυρας. Όπως αντιλαμβάνεστε, για εμάς ήταν συνταρακτικό να δούμε τον γιο μας να κείτεται νεκρός. Εγώ φώναζα αναστατωμένη ότι τον σκότωσαν σε άλλο σημείο και έβαλαν το πτώμα του κάτω από τη γέφυρα για να δείχνει ότι έπεσε από τη γέφυρα. Όμως, οι φωνές μου ότι ο στρατός μού σκότωσε τον γιο μου, αγνοήθηκαν από τους παρευρισκόμενους αστυνομικούς και τον ιατροδικαστή. Ο ιατροδικαστής με κοίταξε και μου είπε ότι “ζαλίστηκε και έπεσε από τη γέφυρα”. Αλλά πώς μπορούσε να πέσει κατά λάθος, όταν το προστατευτικό κιγκλίδωμα της γέφυρας είναι 120cm ψηλό; Του φώναξα πίσω ότι δεν υπήρχε λόγος να βρίσκεται ο γιος μου πάνω στη γέφυρα και ότι έπρεπε να ήταν στο στρατόπεδό του. Και αν ακόμα υπήρχε πτώση, σίγουρα κάποιοι τον έριξαν».

Γενετικό υλικό τριών αγνώστων

«Δεν μας έφτανε που χάσαμε τον πολυαγαπημένο μας γιο, μας ράγισαν τις καρδιές και αμαύρωσαν το όνομα του γιου μας και της οικογένειάς μας, προσπαθώντας να παρουσιάσουν την άγρια δολοφονία του ως αυτοκτονία. Παρόλο τούτο, πέντε ειδικοί ιατροδικαστές αποκλείουν έντονα το ενδεχόμενο πτώσης από ύψος, ενώ όπως δείχνουν οι φωτογραφίες της αυτοψίας, το πτώμα του γιου μας δεν έφερε οποιεσδήποτε εξωτερικές κακώσεις ή άλλα στοιχεία που να έδειχναν πτώση εξ ύψους.

»Ζητήσαμε από την κυπριακή Κυβέρνηση να διορίσει ανεξάρτητους ποινικούς ανακριτές για διερεύνηση των αιτίων θανάτου του γιου μας. Μετά από μεγάλη καθυστέρηση, η κυπριακή Κυβέρνηση διόρισε στις 29 Μαρτίου 2011 δύο ποινικούς ανακριτές και μετά από αίτημα των ανακριτών, έναν ανεξάρτητο ιατροδικαστή. Ο ιατροδικαστής ζήτησε να εξεταστούν τα ρούχα του Θανάση με τη μέθοδο του DNA. Τα αποτελέσματα της εξέτασης, έδειξαν ότι υπήρχε στα ρούχα του το γενετικό υλικό τριών άγνωστων αντρών! Ήταν σοκαριστικό να διαπιστώσουμε ότι οι ποινικοί ανακριτές, στο 150 σελίδων πόρισμά τους της 20ης Δεκεμβρίου 2012, δεν ανέφεραν τίποτε γι' αυτό το σημαντικό εύρημα και εισηγήθηκαν την επανεξέταση της υπόθεσης από την Αστυνομία!

»Αντί αυτού, η Γραμματεία του Υπουργικού Συμβουλίου μάς πληροφόρησε ότι μετά από εισήγηση του Γενικού Εισαγγελέα, το Υπουργικό διόρισε εκ νέου στις 24 Μαίου 2013 τους ίδιους ποινικούς ανακριτές, για να συνεχίσουν τη διερεύνηση για το “τελικό πόρισμα!”.

»Γι' ακόμα μια φορά, μας βασάνιζαν ροκανίζοντας τον χρόνο. Πιστεύουμε ότι αν οι ποινικοί ανακριτές μπορούσαν και ήθελαν να ετοιμάσουν το τελικό πόρισμα, θα το είχαν κάνει μέχρι τώρα, στο πρώτο τους πόρισμα. Είναι πεποίθησή μας ότι οι ανεξάρτητοι ποινικοί ανακριτές δεν εργάζονταν με ανεξαρτησία».

Να βρεθούν εκείνοι που τον σκότωσαν

ΑΝΔΡΙΑΝΑ Νικολάου προς κυβέρνηση Αυστραλίας: «Η ζωή μου καταστράφηκε εντελώς και δεν ήμουν συναισθηματικά έτοιμη να στηρίξω την οικογένειά μου τα τελευταία οκτώ χρόνια, λόγω του άγχους και της προσπάθειάς μου να ψάχνω για απαντήσεις. Ξέρουμε ότι ο γιος μας δολοφονήθηκε και έχουμε τεκμηριωμένα στοιχεία και το αποδείξαμε. Κάθε φωτογραφία του που λήφθηκε από την Αστυνομία στη σκηνή, μαζί με τις φωτογραφίες της νεκροτομής, μιλούν από μόνες τους. Θέλουμε να βρεθούν εκείνοι που σκότωσαν τον γιο μας και να δικαστούν. Η απονομή δικαιοσύνης είναι για μας η πιο σημαντική ανάγκη στη δυστυχισμένη ζωή μας.

Κάνω έκκληση προς εσάς να προσεγγίσετε την κυπριακή Κυβέρνηση για να λάμψει η αλήθεια και για να εκδοθεί το τελικό πόρισμα το συντομότερο δυνατόν. Η οικογένειά μας υποφέρει για περισσότερα από οκτώ χρόνια τώρα. Ως Αυστραλοί πολίτες, είναι ανθρώπινο δικαίωμά μας να γνωρίζουμε την αλήθεια για το τι συνέβη στην πραγματικότητα στον γιο μας!».

«Φτάνουν οι εμπαιγμοί, δεν αντέχω άλλο»

ΕΙΝΑΙ αποκαλυπτική για την ψυχοσωματική της κατάπτωση, η επιστολή της Ανδριάνας Νικολάου προς τη βουλευτή του ΔΗΣΥ, Στέλλα Κυριακίδου, τον Νοέμβριο 2013, που αναφέρει μεταξύ άλλων: «Δεν φτάνει που καταστράφηκε η ζωή μου και προ παντός η υγεία μου, η οποία επιδεινώνεται συνεχώς με την απαράδεκτη και χρονοβόρα διαδικασία της τραγικής μου υπόθεσης για το τελικό πόρισμα, ανησυχώ πάρα πολύ όπως και όλη η οικογένειά μου, για τις παραπέρα ενέργειες των ποινικών ανακριτών. Μετά από οκτώ ολόκληρα χρόνια ψυχοφθόρου και δαπανηρού αγώνα, απελπισμένη και καταβεβλημένη, ζητώ την βοήθειά σας και τη στήριξή σας. Φτάνουν πια οι εμπαιγμοί, δεν αντέχω άλλο».