Σε κρίσιμη κατάσταση το χρυσό κορίτσι της Κύπρου
Η Ελένη Σάουρου, που ανέβασε την Κύπρο έξι φορές στο βάθρο των Ειδικών Ολυμπιακών στη γυμναστική, αγωνίζεται αυτήν τη στιγμή για τη ζωή της

Η Ελένη Σάουρου, από τα Λύμπια, που μεταμορφώθηκε από παιδί με σύνδρομο Ντάουν σε έξι φορές πρωταθλήτρια Ειδικών Ολυμπιακών Αγώνων στη γυμναστική -σκορπώντας ρίγη συγκίνησης σε όλη την Κύπρο με τη θέληση και την αγωνιστικότητά της- δίνει σήμερα, ίσως, τον σκληρότερο αγώνα της, για να κρατηθεί στη ζωή. Η 50χρονη Ελένη νοσηλεύεται από τη Δευτέρα σε εξαιρετικά κρίσιμη κατάσταση στην εντατική μονάδα του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας με οξύ πνευμονικό οίδημα.

Συγγενείς, φίλοι και θαυμαστές του μεγάλου ταλέντου και προσωπικότητάς της ενώνουν την αγάπη και τις προσευχές τους, ελπίζοντας να βγει ξανά νικήτρια.
«Με τη δύναμη που αντλούμε από τη θετική ενέργεια και την αγάπη του κόσμου ελπίζουμε στο θαύμα», ανέφερε βαθιά συγκινημένος χθες στην εφημερίδα μας ο αδελφός της Ελένης, Δημήτρης Σάουρος, 65 ετών, ο οποίος -μαζί με τα άλλα δύο αδέλφια της οικογένειας, τον Κώστα, 62 ετών και την Αντρούλα, 68 ετών, όπως και με άλλους συγγενείς και φίλους- στέκεται δίπλα στην Ελένη τις δύσκολες αυτές στιγμές. Τα αδέλφια έχασαν τους γονείς τους πριν από λίγα χρόνια.

Μηνύματα συμπαράστασης
Ένα μήνυμα για την κατάσταση της υγείας της Ελένης, που έγραψε ο συνάδελφος δημοσιογράφος Σάββας Κοσιάρης στο προφίλ του στην ιστοσελίδα κοινωνικής δικτύωσης «Facebook», προκάλεσε δεκάδες σχόλια συμπαράστασης από φίλους, γνωστούς και θαυμαστές της πρωταθλήτριας.

«Εύχομαι να πάρει το χρυσό της ζωής», σχολίασε ο Σάββας Αντωνίου, ενώ η Κρυσταλλένη Νεοφύτου έγραψε: «Ο Θεός να σε ευλογεί». Ο χρήστης του Facebook Λάζαρος Πατσουράκος ανέφερε: «Ο Θεός σε αγαπάει και θα σε βοηθήσει. Από τη μακρινή Αθήνα σού στέλνω τις ευχές μου να γίνεις καλά».
Παρά το ότι γεννήθηκε με το «σύνδρομο Ντάουν», η 50χρονη Ελένη Σάουρου κατάφερε με τα κατορθώματά της να καταστεί πρότυπο, όχι μόνο για τα παιδιά που πάσχουν από την πάθηση, αλλά για όλη την Κύπρο.

Ξεχώριζε από μικρή
Τη συγκινητική ιστορία της Ελένης περιέγραψε σε αφιέρωμα της εφημερίδας μας, πριν από ακριβώς ένα χρόνο, ο πρώην πρόεδρος των Ειδικών Ολυμπιακών Κύπρου και νυν Πρεσβευτής Καλής Θελήσεως και Σύμβουλος της Διεθνούς Οργάνωσης Λεσχών Λάιονς, Γεώργιος (Κόκος) Νικολαΐδης.

Η Ελένη, το μικρότερο παιδί πολυμελούς οικογένειας γεωργών και μαθήτρια στο Ίδρυμα Χρίστου Στέλιου Ιωάννου, ξεχώριζε από τη γυμνάστριά της σαν μια καταπληκτική αθλήτρια της ολυμπιακής γυμναστικής. Είχε μια εξαιρετική ικανότητα ισορροπίας, παρόλο που το σώμα της μειονεκτούσε, λόγω του συνδρόμου Ντάουν που έπασχε. Με επίμονες προπονήσεις και τη συνεχή ψυχολογική υποβολή ότι είναι «καταπληκτική», κατάφερε να συμπεριληφθεί στην αθλητική ομάδα του ιδρύματος που θα εκπροσωπούσε την Κύπρο στους παγκόσμιους αγώνες των Ειδικών Ολυμπιακών του 1987, που θα γινόντουσαν στις ΗΠΑ.
«Η ατημέλητη Ελένη, όταν έφτασε εκεί, είχε την τύχη να τη συνοδεύει -κάτι που είχαν όλοι οι αθλητές- μια εξαίρετη Ελληνοαμερικανίδα που τη φρόντισε να σουλουπωθεί, να περιποιηθεί τα μαλλιά και το πρόσωπό της, να φτιάξει τα δόντια της και γενικά ν' αλλάξει η εμφάνισή της», ανέφερε τότε ο κ. Νικολαΐδης.

Η συνοδός κατάφερε να της ανεβάσει την ψυχολογία, δείχνοντάς της ότι υπάρχουν άνθρωποι που ενδιαφέρονται πραγματικά γι' αυτήν. Η νέα εμφάνιση, ο ενθουσιασμός, η αισιοδοξία έκαναν την Ελένη να πιστεύει ότι είναι «ανίκητη». Η πίστη της αυτή, είχε ως αποτέλεσμα να ανέβει έξι φορές στο ανώτατο βάθρο των Ειδικών Ολυμπιακών, κερδίζοντας συνολικά τρία χρυσά μετάλλια, δύο ασημένια και ένα χάλκινο σε αγωνίσματα της Ολυμπιακής Γυμναστικής.
Τα έξι μετάλλια ήταν το απαραίτητο καθημερινό στόλισμα της Ελένης, που τα φορούσε υπερήφανα και τα έδειχνε παντού.

«…Έμελλε να μας δοξάσει»
Ολόκληρη η κοινότητα των Λυμπιών τής επιφύλαξε θερμή υποδοχή όταν επέστρεφε από τους αγώνες. Σε μια δεξίωση που έγινε προς τιμήν της Ελένης Σάουρου, η μητέρα της ανέφερε στον Γεώργιο Νικολαΐδη, που καθόταν δίπλα της. «Γιε μου, τούτο το μιτσί (Ελένη), που μας έφερε καημούς τζαι πίκρες πολλές, έμελλε να μας δοξάσει...».
Τα τελευταία χρόνια, η 50χρονη ζούσε στα Λύμπια, εξασκώντας και τελειοποιώντας ένα άλλο ταλέντο της, αυτό της ζωγραφικής. Τα έργα της περιλήφθηκαν σε εκθέσεις και η ίδια έλαβε διάφορα βραβεία ζωγραφικής.