Δοκιμάζουν καθημερινά την υπομονή των γονιών τους
Όλες οι αντιδράσεις τους, που ενοχλούν, τα μαθαίνουν να διαχειρίζονται τα συναισθήματά τους

Τα παιδιά δοκιμάζουν καθημερινά την υπομονή των γονιών τους. Κλαψουρίζουν, παζαρεύουν, θυμώνουν, χαζεύουν. Η αλήθεια είναι ότι όλοι οι γονείς θέλουμε να είναι τα παιδιά μας συνεργάσιμα, αλλά στην πραγματικότητα όλες αυτές οι αντιδράσεις τους, που μας ενοχλούν, τα μαθαίνουν να διαχειρίζονται τα συναισθήματά τους και αποτελούν τα σκαλοπάτια που οδηγούν στη συναισθηματική, πνευματική και κοινωνική τους εξέλιξη.

1. Έχουν εκρήξεις θυμού
Τη μια φωνάζουν, κλαίνε, κτυπιούνται, κλοτσάνε, και την επόμενη στιγμή επιστρέφουν στον πιο γλυκό και χαρούμενο εαυτό τους. Μπορεί αυτές οι εκρήξεις να τρομάζουν, ή να αποσυντονίζουν τους γονείς, αλλά είναι απαραίτητες για τη συναισθηματική εξέλιξη των παιδιών μας. Ο θυμός, η θλίψη, τα νεύρα, όλα είναι απαραίτητα εργαλεία για να μάθουν να εκφράζουν αλλά και να αναγνωρίζουν τα συναισθήματά τους.

2. Κλαίνε με το παραμικρό
Για τις παλαιότερες γενιές, το κλάμα ήταν κάτι απαγορευτικό. Για τα αγόρια το κλάμα χαρακτηριζόταν ως κάτι «κοριτσίστικο» και για τα κορίτσια κάτι «μωρουδίστικο». Στην πραγματικότητα, όμως, τα δάκρυα είναι πολύ θεραπευτικά. Όπως επιβεβαιώνουν οι ειδικοί, το κλάμα μάς ξαλαφρώνει πολύ, μια που μειώνει το επίπεδο των ορμονών του στρες στο σώμα. Αφήνοντας ένα παιδί να κλάψει, απλώς το βοηθάμε να νιώσει καλύτερα. Το κλάμα είναι ένα είδος αυτο-ίασης για τα παιδιά για οποιαδήποτε συναισθηματική απώλεια.

3. Φοβούνται πολλά (και διάφορα) πράγματα
Πολλά μικρά παιδιά φοβούνται το σκοτάδι, άλλα τις αστραπές και τις βροντές, άλλα τα έντομα, ενώ κάποια φοβούνται όταν βρίσκονται με ξένους. Με το να τα συμβουλεύουμε να μη φοβούνται, το μόνο που κάνουμε είναι να επικυρώνουμε τον φόβο τους. Τα παιδιά φοβούνται γιατί νιώθουν να κλονίζεται η ασφάλειά τους. Ναι, ο φόβος είναι κάτι φυσιολογικό και υγιές. Κάποιες μάλιστα φορές τα προστατεύει από πολλά. Αυτό που πρέπει να κάνουμε εμείς όταν φοβούνται, είναι να είμαστε παρόντες και να τα καθησυχάζουμε. Και σίγουρα όχι να τα κρίνουμε γι’ αυτά που νιώθουν.

4. «Χαζεύουν»
Για τους γονείς που φροντίζουν για το μπάνιο, το φαγητό, το ντύσιμο και το καθημερινό πρόγραμμα του παιδιού, είναι πολύ ενοχλητικό εκείνο να κινείται με ρυθμούς χελώνας, να αφαιρείται, ή να «αποκοιμιέται» στο πιάτο του. Ωστόσο αυτό που δεν πρέπει να ξεχνάμε, είναι πως τα παιδιά δεν έχουν τους ίδιους χρόνους με τους μεγάλους· για την ακρίβεια, τα μικρότερα παιδιά δεν έχουν καν την αίσθηση της ώρας. Είναι λοιπόν περιττό να περιμένετε από αυτά να ακολουθούν τους ρυθμούς της οικογένειας. Τα παιδιά πρέπει πρώτα να αποκτήσουν την αίσθηση του χρόνου, ώστε να μπορέσουν να τηρήσουν κάποιο πρόγραμμα. Αν λοιπόν έχετε ένα αργοκίνητο παιδί που βρίσκεται πάντα ένα βήμα πίσω από όλους τους άλλους στην οικογένεια, αντί να θυμώσετε μαζί του, απλώς δώστε του χρόνο.

5. Γκρινιάζουν
Τόσο το μικρά παιδιά όσο και οι έφηβοι είναι ιδιοφυΐες στο να παίρνουν αυτό που θέλουν, όταν το θέλουν. Για να το αποκτήσουν θα κάνουν τα πάντα: Θα κλάψουν, θα γκρινιάξουν, θα επικαλεστούν παράλογα επιχειρήματα, θα απειλήσουν… μέχρι οι γονείς να «σπάσουν». Αυτό που κάνουν τα παιδιά, όσο κι αν μας κάνει έξαλλους, είναι απόλυτα φυσιολογικό. Με την γκρίνια δοκιμάζουν τα όριά τους (τα δικά τους και τα δικά σας) και παράλληλα μαθαίνουν την τέχνη της διαπραγμάτευσης. Όταν το κάνουν αυτό, μην τα αποπαίρνετε. Διαπραγματευτείτε μαζί τους, ακούστε τα και εξηγήστε τους. Είναι πολύ σημαντικό να μάθουν από νωρίς το γιατί δεν μπορούν να παίρνουν πάντα αυτό που θέλουν.

6. Επιμένουν
Επιμένουν πολύ, πεισμώνουν, διεκδικούν, στυλώνουν τα πόδια και φωνάζουν: «Όχι, εγώ δεν θα το κάνω αυτό!». Τις περισσότερες φορές αυτή τους η επιμονή μάς βγάζει έξω από τα ρούχα μας, αλλά κάθε φορά που νιώθετε έτσι, να θυμάστε ότι είναι δικαίωμα των παιδιών να διεκδικούν, όπως άλλωστε διεκδικείτε κι εσείς. Εμείς θυμώνουμε γιατί ως γονείς απαιτούμε να μας υπακούουν. Όμως αυτό είναι απλώς αδύνατο. Αδύνατο να υπακούουν πάντα. Απλώς ο θυμός δεν είναι καλή απάντηση στην επιμονή τους. Η λύση; Ακούστε τα «αιτήματά» τους, συζητήστε τα με ηρεμία, αξιολογήστε τα και ζητήστε τα δικά τους επιχειρήματα.

Η δυσλεξία είναι «ανούσιος όρος»
Η δυσλεξία είναι μία ανούσια «ταμπέλα» που διευκολύνει τους γονείς της μεσαίας κοινωνικής τάξης, οι οποίοι φοβούνται ότι θα χαρακτηριστούν τα παιδιά τους χαζά ή τεμπέληδες, ισχυρίζεται ένα νέο, αμφιλεγόμενο βιβλίο. Το βιβλίο τιτλοφορείται «The Dyslexia Debate» και θα κυκλοφορήσει στη Βρετανία τον ερχόμενο μήνα από τις εκδόσεις Cambridge University Press.

Συντάκτες του είναι ο εκπαιδευτικός ψυχολόγος δρ Τζούλιαν Έλιοτ, καθηγητής και επικεφαλής του Κολεγίου Collingwood του Πανεπιστημίου Durham, στη Βρετανία, και η δρ Ελένα Γκριγκορένκο, καθηγήτρια στο Τμήμα Μελέτης του Παιδιού και καθηγήτρια Επιδημιολογίας & Ψυχολογίας στη Σχολή Δημόσιας Υγείας του Πανεπιστημίου Γέιλ, στις ΗΠΑ. Όπως δήλωσε ο δρ Έλιοτ, μερικά παιδιά έχουν γνήσια, πολύπλοκα προβλήματα αναγνώσεως. Ωστόσο, ο ορισμός της δυσλεξίας είναι τόσο ευρύς, ώστε είναι αδύνατον να γίνει κάποιος ουσιώδης διαχωρισμός αυτών των παιδιών από εκείνα που αντιμετωπίζουν άλλης αιτιολογίας προβλήματα αναγνώσεως.

Και το να προσπαθεί κανείς να κάνει αυτόν τον διαχωρισμό είναι «περιττό», διότι τα παιδιά και των δύο ομάδων μπορούν να βελτιώσουν με τις ίδιες τεχνικές την ανάγνωσή τους, πρόσθεσε. Ο δρ Έλιοτ περιέγραψε τη δυσλεξία ως έναν «άχρηστο όρο» ο οποίος θα πρέπει να εγκαταλειφθεί. Και πρότεινε στα σχολεία, αντί να υποβάλλουν τα παιδιά σε ακριβές και μακροχρόνιες διαγνωστικές εξετάσεις, να ρίξουν το βάρος στον έγκαιρο εντοπισμό όσων παιδιών δυσκολεύονται να διαβάσουν και ακολούθως στην ισότιμη αντιμετώπιση όλων των παιδιών με τέτοιες δυσκολίες. Τους ισχυρισμούς αυτούς αμφισβήτησαν έντονα οι οργανισμοί δυσλεξίας, τονίζοντας ότι η δυσλεξία έχει επιστημονική και εκπαιδευτική αξία. Η Βρετανική Εταιρεία Δυσλεξίας (BDA) υπολογίζει ότι το 10% των Βρετανών πάσχουν από αυτήν και δυσκολεύονται να μάθουν να συλλαβίζουν, να διαβάζουν και να γράφουν.

Τι πρέπει να κάνετε αν το μωρό έχει κολικούς;
Οι βρεφικοί κολικοί δεν είναι ασθένεια. Χαρακτηρίζονται από αιφνίδιο έντονο και συνεχές κλάμα, με έξαψη στο πρόσωπο, διογκωμένη και τεταμένη κοιλιά, ψυχρά άκρα και σφιγμένες γροθιές. Οι κολικοί λύονται προσωρινά όταν το βρέφος αποβάλλει αέρια. Εκδηλώνονται συνήθως σε βρέφη 2-3 εβδομάδων και υποχωρούν μετά την ηλικία των τριών μηνών. Τα τυπικά επεισόδια εμφανίζονται αργά το απόγευμα ή το βράδυ αλλά είναι δυνατό να παρατηρούνται οποιαδήποτε ώρα της ημέρας.

Η αιτιολογία των κολικών είναι ασαφής, έχουν ενοχοποιηθεί παράγοντες όπως:
? Η κατάποση αέρα κατά τη σίτιση (αν το μωρό δεν ρευτεί, η κοιλίτσα του γεμίζει αέρα και πρήζεται, κάτι που προκαλεί πόνο).
? Η αίσθηση πείνας.
? Η αυξημένη λήψη γάλακτος.
? Οι διατροφικές συνήθειες της μητέρας.
? Το σχετικά ανώριμο έντερο του μωρού για την πέψη ορισμένων συστατικών γάλακτος (πρωτεΐνη, λακτόζη).

Συμβουλές για να το βοηθήσετε
1. Κρατήστε το μωρό σας αγκαλιά με την κοιλίτσα του να ακουμπάει πάνω σας και περπατήστε πάνω-κάτω. Η κίνηση και η ζεστασιά του σώματός σας το ανακουφίζει.
2. Βοηθήστε το μωρό σας να ρευτεί μετά από κάθε γεύμα, κρατήστε το στον ώμο σας, κτυπώντας του μαλακά την πλάτη.
3. Ξαπλώστε το μωρό ανάσκελα στο κρεβατάκι του και κάνετε με τα πόδια του απαλές κυκλικές κινήσεις, πιέστε ελαφρά τα ποδαράκια του προς την κοιλιά του για λίγο και απομακρύνετέ τα απαλά.
4. Ταΐζετε το μωρό σε ήρεμο, χαλαρό περιβάλλον με σωστό τρόπο, προσέχετε να πιάνει καλά τη θηλή, ώστε να μην καταπίνει αέρα και δημιουργούνται αέρια στο έντερό του.