«Ένα τοσοδά ψαράκι, ένα τιποτάκι»

Ήταν μια δύσκολη βδομάδα για τον τόπο. Όχι όσο δύσκολη θα ’ναι η επόμενη, η μεθεπόμενη και όλες οι υπόλοιπες που θ’ ακολουθήσουν, παρόλα αυτά… δύσκολη. Ήταν η βδομάδα που συντάχθηκε το περιβόητο κείμενο του κοινού ανακοινωθέντος. Το κείμενο που πήγε κι ήρθε και ξανάφυγε κι αναθεωρήθηκε και διορθώθηκε κι ύστερα κάποιος συμφώνησε και κάποιος διαφώνησε και θυμήθηκε κι ο άλλος να πάρει θέση και είπε ο ένας το έτσι του κι ο άλλος το γιουβέτσι του.

Μ’ όλο το τρανς ειδήσεων, δηλώσεων και ανταποκρίσεων που παρέλαυναν μπροστά απ’ όλες τις επιτοίχιες και επιτραπέζιες οθόνες του σπιτιού, άρχισα, η οικοκυρά, να κάνω εικόνα αυτού του εγγράφου.

Το σκεφτόμουν, λοιπόν, σαν ένα μάτσο χαρτιά, που όλο και άλλαζαν χέρια και διορθώνονταν με κόκκινο στυλό και υπογραμμίζονταν με μαύρο, και κάποιος έκανε χάιλαϊτ με κίτρινο μαρκαδόρο τα πέντινγκ, κι όλο ταξίδευε, απ’ το ένα πολιτικό γραφείο στο άλλο, και μετά διέρρεε στα πρες ρουμς των καναλιών και πάει λέγοντας.

Κι ύστερα, ολοκληρώθηκε η συγγραφή του. Και τότε, ταλαιπωρημένο και τσαλακωμένο, τίγκα στις σημειώσεις για όλα αυτά που συμφωνήθηκαν ή σχεδόν συμφωνήθηκαν ή δεν συμφωνήθηκαν ποτέ, έφτασε στα χέρια του Έρογλου, με το ταχυδρομικό περιστέρι.

Κι αυτός, ξετυλίγοντας το τσαλακωμένο και γεμάτο σημειώσεις έγγραφο αποφάσισε πως, εντάξει παιδιά, προχωράμε. Κι ύστερα -πραγματική δήλωση- είπε πως «Δεν μπορώ να πω ότι θα γίνουν και πολλά πράγματα με το έγγραφο αυτό του κοινού ανακοινωθέντος […]», παρόλα αυτά, προχωράμε κανονικά, παιδιά, sorun de?il.

Χαρμολύπη στις ελεύθερες περιοχές που ξαναρχίζουν οι διαπραγματεύσεις. Και δώσ’ του πάλι απ’ την αρχή, ο ένας το μακρύ του, ο άλλος το κοντό του κι ο λαουτζίκος μπροστά στα φεϊσμπούκια: «Είμαστε μικροί, να σιωπήσουμε και να το δεχτούμε», «Είμαστε παραδόπιστοι, μόνο τις λίρες σκεφτόμαστε», «Είμαστε ηττοπαθείς, πάντα ήμασταν».

Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει με σιγουριά, ούτε καν οι από πάνω, πώς θα κυλήσει το πράγμα, πώς και τι, εν τέλει, θα συμφωνηθεί. Το σίγουρο όμως είναι ότι σαν λαός, πάντα θα βρίσκουμε ένα λόγο να διαφωνούμε.

*Ο τίτλος είναι δανεισμένος από παιδικό παραμύθι με πρωταγωνιστές ένα τοσοδά ψαράκι, ένα τιποτάκι, και ένα πελώριο ψάρι, που ζουν μαζί μες σ’ ένα ποτάμι. Η συνέχεια στο βιβλιοπωλείο της γειτονιάς σας.