Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια

Και μια μέρα, δεν μιλάτε. Κομμένες οι καλημέρες. Βρίσκεστε στο δρόμο κι αλλάζετε πεζοδρόμιο. Μην περάσει ο ένας πλάι στον άλλο. Στο καφέ όπου συχνάζετε, πηγαίνετε πλέον χωριστά. Και ξενερώνεις στην ιδέα μην ανταλλάξετε ματιές. Ούτε οι Κυριακές είναι ίδιες. Χωριστές κι οι βόλτες στο κέντρο της πόλης. Μπαίνει στο κλαμπ κι εσύ φεύγεις. Δεν αντέχεις να τον βλέπεις. Κι εκείνος γυρίζει απ’ την άλλη. Τρέμεις στην ιδέα πως θα έρθει να σου μιλήσει. Και έχει τόσα να σου πει. Τώρα έχει να σου πει. Κι εσύ άλλα τόσα να ρωτήσεις. Μα δεν θα τον πιστέψεις. Το ξέρει πως δεν θα τον πιστέψεις. Πάνε και τα ταξίδια. Κι οι θάλασσες. Η αφή. Κι εσύ μυρίζεις πλέον διαφορετικά κι ας μην άλλαξες το άρωμά σου. Κι εκείνος φορά την κολόνια που του έκανες δώρο. Μα δεν σε γοητεύει η μυρωδιά του. Και προσπαθείς να αποφασίσεις τώρα στις εξόδους σου, τι ποτό θα πίνεις. Και δοκιμάζεις. Και ξεκινά το φλας μπακ. Και το ζουμ. Η εστίαση σε στιγμές. Και εσύ πιάνεσαι από μικρές-μικρές αστραπές για να ανακαλύψεις λάθη. Να επιρρίψεις ευθύνες. Κι εκείνος εξουθενωμένος, ζουμάρει επίσης. Κατασπαράζει. Κατασπαράζεις.
Και σε ενοχλεί το καθετί πάνω της πλέον. Κι εσύ νευριάζεις με τις λέξεις που χρησιμοποιούσε. Παλεύεις να εξοστρακίσεις. Παλεύει να μη θυμάται. Και θέλει να διαγράψει. Να διαγράψεις. Δεν διαγράφονται τα καλοκαίρια.
Δώσε τη μάχη αλλά σεβάσου ό,τι ένιωσες. Μην κάνεις τα χαμόγελα που ανταλλάξατε δάκρυ. Μην αφαιρείς τη γεύση της μπουκιάς που τσίμπησες από το πιάτο της. Μη μηδενίζεις τη γλυκο-ζάλη τότε που έπινες απ’ το ποτήρι του. Μη μαραζώνεις όταν σκέφτεσαι το γυμνό της σώμα. Μη μετανιώσεις για τις διαδρομές όπου ήσουν στο πίσω κάθισμα της μηχανής του. Να ξεφτιλιστείς για τον έρωτα. Μην ευτελίζεις όμως τον έρωτα για το «εγώ». Κατάντια.
Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια, μόνο τρόπο να κοιτάνε. Του Γκανά οι στίχοι. Βάλε το να παίξει.