Ο Πίτερ Παν πέθανε. Ζήτω ο Πίτερ Παν

Για το διαδικτυακό κανάλι «ΦΑΚ» στο YouTube, με είχε ενημερώσει ένας φίλος δύο βδομάδες πριν. Μπήκα, το βρήκα ενδιαφέρον κι έγινα συνδρομητής. Όταν πριν από λίγες μέρες ήρθε στα εισερχόμενά μου το ντοκιμαντέρ του με τίτλο «Millennials Made in Cyprus», υποψιασμένη για το τι θα εμπεριείχε, ανυπομονούσα να πατήσω play.
Όντως, ένα καθωσπρέπει και καλογυρισμένο εικοσάλεπτο βίντεο -απ’ αυτό που δεν θα δεις στα συμβατικά κανάλια- κατέγραφε, μέσες άκρες, την πραγματικότητα των γεννημένων στα 80s και τα 90s, στην Κύπρο.
Το παρακολούθησα προσεκτικά, χάρηκα που κάποιος επιτέλους σκέφτηκε να θίξει το θέμα και κλείνοντάς το, ένιωσα πως μαζί του έκλεινε και το κεφάλαιο «Κύπριος Πίτερ Παν», όπως εγώ το καταλάβαινα τουλάχιστον. Γιατί έτσι την είχα συνυφασμένη τη γενιά μας στο μυαλό μου, ως τη γενιά του Πίτερ Παν, σύμβολου αιώνιας νιότης. Ως πρόσφατα τουλάχιστον, όταν όλα άρχισαν να μαρτυρούν πως η παρατεταμένη εφηβεία ενός ολόκληρου δημογραφικού γκρουπ Κυπρίων έπρεπε να φτάσει στο τέλος της.
Ο δρόμος προς την έξοδο είναι μπροστά μας. Κι είναι ήδη αρκετοί αυτοί που έκλεισαν την πόρτα πίσω τους, κι άλλοι πολλοί που ακολουθούν. Η μεταπολεμική γενιά της χώρας την οποία η κοινωνία και η οικογένεια τη μεγάλωσαν για να γίνει πετυχημένη, ανέμελη και συνάμα άκαρδη.
Μια γενιά που θέλησε και επιθυμούσε κάποτε, ασυνείδητα, να απαρνηθεί τις ενήλικες υπευθυνότητές της. Οικογενειακές, επαγγελματικές, νομικές και οικονομικές, γιατί κάποιος άλλος θα φρόντιζε γι’ αυτά, ή θα ’ταν ευκολάκι, ή «κάτι θα γίνει καλέ, μην το σκέφτεσαι».
Πρόκειται για την κακομαθημένη αυτή γενιά, τη δική μας, που αυτή τη στιγμή διανύει μία περίοδο ξεριζώματος. Όχι από χώρο, από ιδέες. Και στη μεταβατική φάση που βρίσκεται, άρχισε ξαφνικά να συνειδητοποιεί πως ναι, είναι αποδεκτό να νιώθεις θυμό ή θλίψη ή φόβο για το παρόν και το μέλλον.
Λόγω του ότι με απασχολεί εδώ και καιρό το θέμα, χάρηκα ιδιαίτερα όταν μια ομάδα από millennials αποφάσισε να δημιουργήσει και να ανεβάσει αυτό το καλοφτιαγμένο ντοκιμαντέρ στο διαδίκτυο. Κι αυτό είναι αισιόδοξο από μόνο του. Μαζί και τα κοντά εννιά χιλιάδες views που είχε το συγκεκριμένο στις τρεις πρώτες μέρες που ήταν ονλάιν.
Το σύνδρομο που Πίτερ Παν φαίνεται να εξασθενεί σιγά-σιγά και να τοποθετείται εκεί όπου του αξίζει. Πίσω στις βιβλιοθήκες μας, ως μια όμορφη μνήμη για παραδειγματισμό, κι όχι ως τρόπος ζωής.