Περί ρέφερι
Η διαιτησία σε όλο τον κόσμο θα είναι πάντα στο στόχαστρο. Αν, τώρα, θα δέχεται στο τέλος βέλη εκ του μακρόθεν ή πυρ ομαδόν εξ επαφής, εξαρτάται πρώτα από την ίδια.

Είναι δύσκολο, λέει, να είσαι διαιτητής. Καμία αμφιβολία περί τούτου. Αλλά είναι επίσης και επιλογή του καθενός να ακολουθήσει το επάγγελμα. Το part-time επάγγελμα, γιατί πρόκειται ίσως για την πιο προσοδοφόρα δεύτερη δουλειά. Είναι, επίσης, και επιλογή του κάθε διαιτητή να τραβά όλο αυτό το «ζόρι», να τα ακούει (και τι δεν ακούει) κάθε εβδομάδα. Θέλεις να είσαι ρέφερι, ετοιμάσου τότε να πληρώνεις το κόστος της δημόσιας κριτικής για κάθε λάθος σου. Είναι, επίσης, επιλογή σου να εισέλθεις σε μία διαδικασία, όπου πολλές φορές θα χρειαστεί, όπως ξεκάθαρα φαίνεται, να κλείσεις τα μάτια σε μία καθαρή φάση και να κάνεις τον τρελό σε μία άλλη. Και φυσικά μετά από αυτό να σε στήσουν στον τοίχο. Η διαιτησία, σε όλο τον κόσμο θα είναι πάντα στο στόχαστρο. Αν τώρα θα δέχεται στο τέλος βέλη εκ του μακρόθεν ή πυρ ομαδόν εξ επαφής είναι άλλο θέμα. Αν για παράδειγμα τα σοβαρά λάθη δεν είναι συχνά και μαζεμένα, αν δεν έχουν σχεδόν πάντα τους ίδιους ευνοημένους, αν, τέλος πάντων, νιώσει η κοινή γνώμη ότι οι εύνοιες και αδικίες μοιράζονται γιατί δεν είναι ηθελημένες, η κριτική θα είναι ήπια. Θα μου πει κάποιος, οι φίλαθλοι και τα σωματεία δεν καταλαβαίνουν από ισορροπίες. Ακόμη και αν αδικηθούν μία στο τόσο, θα σκούξουν. Σωστό, αλλά δεν είναι άλλοθι αυτό. Στο κάτω-κάτω η κάθε αλλαγή νοοτροπίας θέλει τα χρόνο της. Απαραίτητη προϋπόθεση είναι όμως να δίνονται θετικά δείγματα γραφής. Οι διαιτητές ζητούν στήριξη και επικαλούνται πάντα την προκατάληψη. Η οποία υπάρχει, αλλά δεν ήλθε από το πουθενά και δεν φουντώνει χωρίς αιτία. Τα φάλτσα σφυρίγματα είναι αυτά που αναζωπυρώνουν την κατάσταση. Αλλά, πάμε και ένα σκαλί πιο πάνω. Ποιος Ρέικβαρντ και ολλανδικά άλογα; Ο άνθρωπος είναι αλλού. Και πρακτικά και πνευματικά. Ακόμη και αν (λέμε) οι προθέσεις του είναι καλές, η προσέγγισή του είναι λάθος. Άλλο Ολλανδία, άλλο Κύπρος. Θες κύριε να αλλάξει τα πράγματα, κατέβα στα δικά μας επίπεδα νοοτροπίας, έχε αντίληψη της κατάστασης και ξεκίνα. Από κάτω προς τα πάνω να πηγαίνεις και όχι ανάποδα. Την ίδια ώρα οι ιθύνοντες της διαιτησίας, τα αρμόδια όργανα, ακολουθούν την… πεπατημένη. Μία χαρά όλα, φταίνε όλοι οι υπόλοιποι. Καμία απολύτως δραστική κίνηση. Ναι, κάνουν και σεμινάρια, ναι, υπάρχουν και μέντορες, αλλά ποιο το αποτέλεσμα; Η θεωρία και τα οργανογράμματα είναι μία χαρά, στην πράξη τίποτα δεν αλλάζει. Φαύλος κύκλος.