ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ ΑΝΑΚΑΛΥΨΑΝ ΟΤΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΟΙΜΟΥΝΤΑΙ ΕΥΚΟΛΟΤΕΡΑ εάν το δωμάτιό τους έχει διακόσμηση που παραπέμπει σε σχολική τάξη! Ok, αυτό που λέω μπορεί να είναι κομματάκι υπερβολικό, μπορεί ακόμα και να το λέω για πλάκα, κρίμα όμως που δεν μπορώ να πω το ίδιο και για την είδηση ότι η Κύπρος κατατάσσεται στην τρίτη θέση παγκοσμίως με τους πιο δυστυχισμένους μαθητές. Συγκεκριμένα, η διεθνής έκθεση του ΟΟΣΑ (Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης), που συγκρίνει τους μαθητές από 65 χώρες, αναφέρεται στις κακές επιδόσεις των Κυπρίων μαθητών στα Μαθηματικά, την Έκθεση και τις Επιστήμες, αλλά και στην έλλειψη ευδιαθεσίας, συμπέρασμα που προκύπτει από τις απαντήσεις που δόθηκαν στο ερώτημα «Αισθάνεσαι ευτυχισμένος στο σχολείο;». Τι να φταίει άραγε; Ο κακός τρόπος διδασκαλίας; Το γεγονός ότι όλοι οι έφηβοι -ακόμα και τα παιδιά στην προεφηβική ηλικία- είναι ατίθασοι; Ή μήπως ότι το εκπαιδευτικό μας σύστημα νοσεί; Η απάντηση, νομίζω, είναι πολύ πιο απλή. Πρόσφατα έβλεπα στο YouTube μια εξαιρετική 20λεπτη ομιλία του Ευγένιου Τριβιζά, ο οποίος, ως προσκεκλημένος στο «TEDxAthens 2013», που πραγματοποιήθηκε πριν από μερικούς μήνες, παρουσίασε μια ομιλία που είχε ως θέμα τη φαντασία και κατ’ επέκταση την παιδική φαντασία. Αυτήν που αποτελεί και το κύριο συστατικό των παραμυθιών του! Αφού επικαλέστηκε την ατάκα του Edison «για να εφεύρεις χρειάζεσαι μόνο καλή φαντασία και ένα σωρό σκουπίδια», ο οποίος στηριζόμενος σε αυτό είχε εφεύρει περισσότερα από 1000 πράγματα (!), αλλά και τη θέση του Αϊνστάιν ότι «η φαντασία είναι σπουδαιότερο εφόδιο από τη γνώση, επειδή η γνώση περιορίζεται σε αυτό που καταλαβαίνουμε μια συγκεκριμένη ιστορική στιγμή, ενώ η φαντασία αγκαλιάζει όλα αυτά που θα κατανοήσουμε στο μέλλον», ο Τριβιζάς είπε τα εξής σπουδαία: «Ο στόχος του εκπαιδευτικού συστήματος δεν πρέπει να είναι τόσο η μετάδοση γνώσεων, όσο η καλλιέργεια της δημιουργικότητας και φαντασίας του παιδιού… Παραγεμίζουμε τα παιδιά σαν γαλοπούλες με γνώσεις, πληροφορίες, γεγονότα, και αφήνουμε τη φαντασία τους να λιμοκτονεί. Τα παιδιά εισάγονται στο σχολείο προικισμένα με πλούσια φαντασία και αποφοιτούν με φαντασίες ατροφικές και στραγγαλισμένες». Καταλήγοντας, μάλιστα, μας ενημέρωσε πως τα μικρά παιδιά, με τα οποία επικοινωνεί συχνά, είναι γεμάτα φαντασία, ενώ μετά από λίγο γίνονται σαν πιόνια, σαν ρομπότ και αγχωμένα κιόλας απ’ αυτά που πρέπει να μάθουν. Έχοντας φρέσκια στο μυαλό μου την ομιλία του, πριν μερικές από μέρες είχα φυτέψει στην αυλή ένα bonsai, αυτό που το βάζουν όλοι για καλή τύχη -λες και δεν ξέρουμε την τύχη μας-, ενώ στη συνέχεια του έφτιαξα λασάνι με κάτι λευκές πέτρες. Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο εντυπωσιάστηκα όταν, τελειώνοντάς το, μου είπε η κόρη μου: «Παπά, μα έκανες καρδούλα;». Ε λοιπόν, είναι μια καρδούλα που, μέχρι σήμερα, μόνο αυτή την έχει «δει». Μετά και απ’ αυτό το περιστατικό, πλέον είμαι εντελώς σίγουρος πως το πιο σημαντικό πράγμα που προσφέρω στην τριών ετών κόρη μου είναι οι στιγμές που της διαβάζω παραμύθια. Οι στιγμές που της καλλιεργώ τη φαντασία.