Η ανάγκη των αλλαγών
Η Ομόνοια πρέπει να διαφοροποιήσει τρόπο λειτουργίας και όχι μόνο.

Θεωρώ ως πισωγύρισμα την παραίτηση Μυλωνά από την Ομόνοια. Δεν τον κατακρίνω, οι πλείστοι στη θέση του θα λάμβαναν την ίδια απόφαση. Μιλώ για πισωγύρισμα του σωματείου, που σε μία εξαιρετικά δύσκολη περίοδο, χάνει από το τιμόνι έναν άνθρωπο που αν μη τι άλλο προσπάθησε με τιμιότητα να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα. Αναφέρομαι στην τραγική οικονομική κατάσταση. Είναι πισωγύρισμα να φεύγει ένας Πρόεδρος απηυδισμένος από τη στάση μίας μικρής μερίδας οπαδών. Δε λέω ότι ο Μυλωνάς τύγχανε μεγάλης αποδοχής. Ειδικά μετά τα κακά αποτελέσματα της ομάδας. Δεν νομίζω όμως πως ο κόσμος ήθελε την απομάκρυνσή του εδώ και τώρα. Ο κόσμος ήθελε αλλαγές. Ένας καλός συνάδελφος έγραψε στην «Goalnews» ότι η φανέλα της Ομόνοιας ζυγίζει δέκα φορές περισσότερο από τους πολλούς μέτριους παίκτες που βρίσκονται στην ομάδα. Από τους πολλούς μέτριους παίκτες, που επιπλέον δεν αντιλαμβάνονται σε ποια ομάδα αγωνίζονται και το πώς πρέπει να συμπεριφέρονται. Μιλώντας για αλλαγή, αναφέρομαι σε όλο το ποδοσφαιρικό φάσμα της Ομόνοιας. Στο σχεδιασμό και την καθημερινότητα. Δεν μπορεί η Ομόνοια να μην έχει τεχνικό διευθυντή, ο οποίος να έχει την ευθύνη των μεταγραφών, μαζί με τον προπονητή. Δεν μπορεί ένας σύλλογος να μην έχει τη δική του ποδοσφαιρική ταυτότητα και με βάση αυτήν να σχεδιάζει κάθε χρόνο την ομάδα. Η αγωνιστική φιλοσοφία, η ταυτότητα ενός συλλόγου είναι μεγάλη υπόθεση. Στην Ομόνοια υπήρχε κάποτε, εδώ και χρόνια όμως είναι μία σκέτη θεωρία. Που γίνεται πράξη μόνο περιστασιακά και τυχαία. Ένας φίλος μέσα από τα ενδότερα του σωματείου, μου έλεγε πως ο σύλλογος δεν έχει σωστή διαδικασία εισδοχής των νέων παικτών, αλλά και γενικής εμπέδωσης του εκτοπίσματός της. Αλήθεια έχετε προσέξει πόσο soft συμπεριφορά έχουν παίκτες της στο γήπεδο τα τελευταία χρόνια; Πόσο συχνά λείπει ο φανατισμός, η τσαντίλα από τους πλείστους; Μην παρεξηγήσετε τις λέξεις. Είναι απλά για να τονίσω τη μεγαλύτερη ανάγκη ύπαρξης θέλησης για την επιτυχία. Είναι τέλος και το παρασκήνιο. Το διαχωρίζω από τη βρόμα και τη διαπλοκή και χρησιμοποιώ απλά τον όρο, γιατί αυτόν συνηθίσαμε. Το να μπορείς να εξυπηρετείς καλώς νοούμενα συμφέροντα της ομάδας σου, πίσω από το προσκήνιο, αξιοποιώντας το εκτόπισμά της δεν είναι μεμπτό. Είναι αναπόσπαστο κομμάτι της σύγχρονης κοινωνίας. Δεν είναι κακό να εξασφαλίσεις το σεβασμό διαιτητών, θεσμών, επιτροπών. Επαναλαμβάνω το σεβασμό, όχι την εύνοια. Η Ομόνοια δεν κατάφερε να το πετύχει. Είναι και αυτή μία απαραίτητη αλλαγή.