Ω, ρε, κοίτα μια σταρ!

Απ’ όλα τα στραβά και τα ανάποδα που μου τη σπάνε, ο άνθρωπος ο τσιγκούνης κατέχει τα πρωτεία στη λίστα μου. Αντιλαμβάνομαι πως οι εποχές είναι δύσκολες, όλοι προσπαθούμε απ’ εδώ και απ’ εκεί να τα βγάλουμε πέρα, αλλά άμα τα βγάλεις ρε φίλε, σκότωσέ τα να πάνε στο καλό, δεν θα τα πάρεις μαζί σου δα. Το προφίλ του τσιγκούνη απαρτίζεται από όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που πιθανό να μη βρεις πλάσμα να πει ένα καλό λόγο. Κι επειδή τσιγκούνης συνήθως δεν είναι αυτός που δεν τα ’χει -κι απλά κάνει management- αλλά αυτουνού που του περισσεύουν, εξηγούμαι. Δεν γίνεται κύριος να οδηγείς κορδωτός σαν λόρδος τρία μέτρα αυτοκινητάρα και να μουρμουράς για το σέρβις και την αύξηση στα καύσιμα. Αν είναι να πλασάρεις ένα προφίλ προς τα έξω, κάν’ το all the way και μη μας ζαλίζεις τη ρουτίνα και το μπάτζετ. Δεν γίνεται κυρά μου να διαπραγματεύεσαι τα δέκα ευρώ στο τιμολόγιο και μετά να μου φουσκώνεις σαν παγόνι πως έχεις πτήση αύριο στο Λόντον για shopping και πόσο-το-πεθύμησες-το-Λονδινάκι. Δεν γίνεται επίσης, να μουρμουράς πως τα βιβλία στην Κύπρο είναι ακριβά -που είναι εδώ που τα λέμε για μας- και το τελευταίο πράμα που ’χεις διαβάσει να ’ναι το «The Secret», ή το πολύ καμιά Παολοκοελιανοησία. Και μην ξανακούσω ότι είναι ακριβό το θέατρο στην Κύπρο, και το ένα είναι ακριβό και το άλλο είναι ακριβό, την ίδια ώρα που το πλάτερ που παρήγγειλες στοιχίζει ίσα με ολόκληρη την αγελάδα, να σου κάνει γάλα και να φτιάχνεις τυριά κάθε μέρα. Άσε κάτι να μουρμουράμε κι εμείς που μας παίρνει, μην ασχολείσθε κυρά μου μ’ αυτά, δεν σας πάει, δεν σας ταιριάζει, πώς το λέμε. Και την επόμενη φορά που θα σας ακούσω απ’ το διπλανό τραπέζι να συζητάτε για δέκα λεπτά με τα… girls πόσα είναι σωστό να «τιπάρετε» το γκαρσόνι -και ν’ αρπάζει πίσω το ευρώ γιατί ήταν «too much»-, μην ξαφνιαστείς αν νιώσεις γαρίφαλα να σου εκσφενδονίζονται στη μούρη. Είναι που ‘σαι μια σταρ, λαϊκιά μου ύπαρξη. Της πίστας, του θεαθήναι και των περιχώρων. Βγάλε τα καβούρια απ’ την τσέπη και βάλε τα στο πιάτο κυρά μου. Εσύ, που… υποτίθεται πως ξέρεις να τρως, κι άσε το μπάτζετινγκ να το χειριστεί ο Μπίθουλας.