Το πάρκινγκ

Η αλήθεια είναι πως παρά την αυξημένη κίνηση στο εμπορικό κέντρο, δεν δυσκολεύτηκε να βρει διαθέσιμο χώρο στάθμευσης. Οι μέρες αγάπης τελείωσαν. Τα χριστουγεννιάτικα τραγούδια έπαψαν να μεταδίδονται και στο σπίτι δεν έμειναν μελομακάρονα να μασουλάμε. Γύρισε το διακόπτη τέρμα πίσω. Έσβησε η μηχανή, σίγησε κι η μουσική. Ο καιρός ήταν μουντός. Ετοίμαζε βροχή. Απελευθέρωσε τη ζώνη ασφαλείας, μα δεν έκανε βήμα να κατεβεί από το αυτοκίνητό του. Έμεινε και έβλεπε σαν χαζός. Περίμενε. Ήταν περίεργος. Ήθελε να τον δει. Να την δει. Να τους δει. Να τους παρατηρήσει. Να προσέξει τις φυσιογνωμίες τους. Να ήταν μόνος του; Ηλικία; Μήπως νεαρό ζευγάρι; Νεόνυμφοι; Θα την κρατούσε αγκαλιά; Ή γυναίκα μόνη, βιαστική, με ψώνια στα χέρια; Μπαμπάς με παιδάκια ίσως. Να κυλούσαν παιδικό αμαξάκι; Τι επάγγελμα να κάνει; Και η σωματική του ακεραιότητα; Αρτιμελής; Πάντως στον ανεμοθώρακα του πολυτελούς SUV δεν υπήρχε κάποια ένδειξη. Ένα αυτοκόλλητο. Η ώρα περνούσε. Τελικά βαρέθηκε την αναμονή. Κατέβηκε.

Ο οδηγός που δεν έλεγε να φανεί, είχε κλειδώσει το αμάξι του στις βαμμένες με γαλάζιο χρώμα, θέσεις στάθμευσης. Αυτές που προορίζονται για τους συμπολίτες μας με κινητικά προβλήματα. Με αναπηρίες. Για τους συμπολίτες μας που τους έχουμε αποκλεισμένους από τα γήπεδα, τα πεζοδρόμια, τα -πλείστα- εστιατόρια και μπαρ, τις οργανωμένες παραλίες. Για τους συνανθρώπους μας που τους κάνουμε τη ζωή δύσκολη. Και τους σεβόμαστε τόσο που ούτε το ελάχιστο δεν τους διασφαλίζουμε. Έναν ελεύθερο χώρο στάθμευσης.

Το χαρακτήρα του ο άνθρωπος τον δείχνει απάνω στο μεθύσι του και όταν πάρει εξουσία. Σημείωσε και το: «δείξε μου το πάρκινγκ σου, να σου πω ποιος είσαι».

Ο τύπος με το SUV δεν πάρκαρε μόνο σε θέση που προοριζόταν για άτομα με αναπηρία αλλά με το διαγώνιο τρόπο που στάθμευσε το όχημά του, καταλάμβανε δύο τέτοιες θέσεις.