Αγαπητή Tipster,
Βασικά, έχω μια απορία και δεν ξέρω ποιος θα μπορούσε να μου τη λύσει. Είναι κάτι πολύ προσωπικό, ένα πολύ ιδιαίτερο θέμα και ντρέπομαι να το συζητήσω ακόμα και με τη μαμά μου. Είμαι 20 ετών και δεν έχω κάνει ακόμα αποτρίχωση στο επίμαχο σημείο. Δεν είναι ότι έχω και μεγάλη τριχοφυΐα, αλλά όσο να ’ναι και σε σχέση με αυτά που ακούω να συζητούν κάποτε οι φίλες μου, πρέπει να είμαι η μοναδική στην παρέα που δεν είμαι γουλί. Είναι αφύσικο αυτό το πράγμα; Από την άλλη, να σου πω την αλήθεια, ο φίλος μου δεν έχει κανένα πρόβλημα με αυτό το πράγμα, ή τουλάχιστον, ποτέ δεν μου έκανε καμιά «παρατήρηση». Προσωπικά, ούτε εμένα την ίδια με ενοχλεί. Αντιθέτως, νιώθω κιόλας ότι αυτό το «πράγμα» ανάβει ακόμα περισσότερο τον Γ. Η δική σου άποψη ποια είναι; Να πάω για αποτρίχωση, γιατί έτσι «πρέπει», ή να κάνω αυτό που θέλω πραγματικά;
Νικολίνα.

Νικολίνα μου,
Σαν θέλει η νύφη κι ο γαμπρός, τύφλα να ‘χει ο πεθερός. Άμα εσύ και το αγόρι σου είστε παλιάς κοπής εραστές (σαν κι αυτούς που συναντά κανείς σε παλιές γερμανικές τσόντες), τι να σου πω εγώ η άμοιρη; «Παίξε πελλόν». Άσ’ τες να «αναγιωθούν» κι άλλο. Γιατί πρέπει να πας με το ρεύμα; Γιατί να πλουτίζεις τις αισθητικούς και τις εταιρείες ξυραφιών, όταν εσύ η ίδια την βρίσκεις ως έχει; Άσε που με τα ξυραφάκια υπάρχει και σοβαρός κίνδυνος να κοπείς και να τρέχεις νυχτιάτικα στις Πρώτες Βοήθειες. Και τι θα τους πεις εκεί; «Γεια σας, πήγα να ξυριστώ και κόπηκα»; Και για να ενισχύσω ακόμα περισσότερο την άποψή σου για επιμονή σε μια old fashioned συνήθεια, σου παραθέτω κάτι που διάβασα πρόσφατα σε ένα site: «οι τρίχες λειτουργούν ως παγιδευτές ορμονών (φερομόνων και άλλων) που σας βοηθούν να ‘κρεβατωθείτε’ ευκολότερα, ενώ συγκρατούν και τη βρομιά και ορισμένους επικίνδυνους μικροοργανισμούς, μακριά από σημεία που μπορούν να μολυνθούν εύκολα». Όπως αντιλαμβάνεσαι, όταν μιλά η επιστήμη, η μόδα πρέπει να το βουλώνει.


Ονομάζομαι Παναγιώτης, είμαι 33 ετών, εμφανίσιμος και με αρκετά καλή δουλειά. Είχα αρκετές σχέσεις στη ζωή μου, αλλά δυστυχώς δεν κατάφερα ακόμα να κάνω μια μακροχρόνια και πιο σοβαρή σχέση, ενώ θα το ‘θελα πολύ. Δεν ξέρω τι κάνω λάθος και δεν ξέρω κιόλας αν θα μπορούσες να με βοηθήσεις, καθότι η στήλη σου ενδεχομένως να μην είναι και η κατάλληλη για την περίπτωσή μου. Ελπίζω κιόλας να μη με παρεξηγήσεις με αυτό που λέω… Προς Θεού, δεν το λέω υποτιμητικά, αλλά νομίζω καταλαβαίνεις τι ακριβώς εννοώ.

Αγαπημένε μου,
Βεβαίως και δεν σε παρεξηγώ, βεβαίως και σε καταλαβαίνω. Το ότι η στήλη αυτή έχει ανάλαφρη γραφή, δεν σημαίνει αυτομάτως ότι δεν δίνει λύσεις στα προβλήματα των αναγνωστών της «CITY». Η κάθε περίπτωση είναι διαφορετική και η κάθε ερώτηση, τυγχάνει διαφορετικής προσέγγισης. Αλλιώς θα μιλήσω σε κάποιον που μου λέει πως του αρέσει να τον βρίζει και να τον χτυπά η γκόμενά του κατά τη διάρκεια της συνουσίας και αλλιώς σε ένα κοριτσάκι που είχε ερωτική απογοήτευση. Στο διά ταύτα όμως. Για την περίπτωσή σου, ούτε manual υπάρχει ούτε μπορούμε να πούμε ότι αυτό που κάνεις είναι σωστό ή λάθος. Με δεδομένο το γεγονός ότι λούζεσαι κανονικά, θα έλεγα ότι απλώς δεν έτυχε ακόμα να κάνεις χημεία με κάποια από όλες τις πρώην σου. Ή μπορεί κιόλας να μην το επεδίωξες ως τώρα. Πάντως, για να το συζητάς, έστω και μαζί μου, σημαίνει πως είσαι έτοιμος για το μεγάλο βήμα. Σου εύχομαι, λοιπόν, να το κάνεις. Έχε, όμως, κάτι υπόψη σου. Το εγχείρημα είναι δύσκολο. Σε μια εποχή που οι περισσότεροι χωρίζουν, που τα παρατάνε με την πρώτη δυσκολία, εσύ θα πρέπει να επιμένεις και να επιμένεις. Πάντα με μια ζυγαριά στο χέρι, ζυγίζοντας τις χαρές και τις απογοητεύσεις που προκύπτουν απ’ τη σχέση σου και πράττοντας αναλόγως. Είδες πόσο μελό μπορώ να γίνω και πόσο μπορώ να σοβαρέψω; Τι σου ’λεγα; Μόνο συνοικέσιο έμεινε να σου κάνω…