Πήγα Παύλος Παυλίδης

Ήταν ωραία η ζωή, ήταν ωραία! Έχουν περάσει τόσες μέρες από το βράδυ εκείνο του Δεκέμβρη που τον ακούσαμε live στη ‘Διαχρονική’ στην Παλλουριώτισσα κι όμως ακόμα σιγοτραγουδώ το στίχο του εξαιρετικού ‘Μόχα’. Δεν μπορώ να προσδιορίσω γιατί, αλλά αυτός ο σπουδαίος παραμυθάς, αυτός ο ευρηματικός καλλιτέχνης που έχει την ικανότητα να δημιουργεί εικόνες με τις electro-rock μελωδίες του, αυτός ο ταπεινός ερμηνευτής που σχεδόν απαγγέλνει τα τραγούδια του, αυτός ο ροκάς που όσο μεγαλώνει τόσο μεγαλύτερη σοφία χαρακτηρίζει την τέχνη του, είναι κατά την προσωπική μου άποψη μία από τις πλέον αξιοπρόσεκτες περιπτώσεις στο ελληνικό τραγούδι… Ίσως, φυσικά, να ’ναι όλα αυτά που προανέφερα. Ίσως αυτό να οφείλεται στο γεγονός ότι ποτέ δεν θα τον απομυθοποιήσεις, πολύ απλά γιατί δεν σε αφήνει κιόλας να τον μυθοποιήσεις. Γεια σου ρε Παυλίδη μάγκα! Μαζί σου, η ζωή ήταν, είναι και θα είναι πάντα ωραία! Μ.Μ.