Αξιούμεν Ένωσιν της Κύπρου…
Σήμερα είναι μια από τις σημαντικότερες και πιο ιερές επετείους στην ιστορία του κυπριακού Ελληνισμού. Με το Ενωτικό Δημοψήφισμα της 15ης Ιανουαρίου 1950 (που συνεχίστηκε και στις 22/1/1950), που διοργανώθηκε από την Ορθόδοξη Εκκλησία της Κύπρου μέσα στις εκκλησιές, οι Έλληνες της Κύπρου διατράνωσαν, με ποσοστό πέραν του 96%, την απ’ αιώνων απαίτησή τους να ενωθούν με τη Μητέρα Ελλάδα. Πόθοι και αγώνες αιώνων, αίματα και θυσίες, κατοχές και λεηλασίες, κουρσάροι και σαρακηνοί, εξεγέρσεις και επαναστάσεις δεν έκαμψαν το εθνικό φρόνημα των Ελλήνων της Κύπρου.

Οι παππούδες και οι πατεράδες μας, μιαν ευχή μας έβαζαν: Την Ελλάδα θέλωμεν και ας τρώγωμεν πέτρες. Επειδή το όμαιμον, το ομόθρησκον και το ομόγλωσσον ήταν και είναι υπέρτερον Φοινίκων και πουρκουάδων, αργυρώνητων και δωσιλόγων, εφιαλτών και παραιτημένων. Σήμερα, οι Έλληνες της Κύπρου αναθυμούνται ακόμα πιο πολύ τις εθνικές καταβολές και τους προγόνους τους Αχαιούς, και επιμένουν, μετά από χιλιετηρίδες, να κοιτάζουν προς δυσμάς, πότε θα έρθουν οι ελληνικές τριήρεις να τους ελευθερώσουν από δεσμά δουλείας.

Υπό τις σημερινές θλιβερές συνθήκες, το Ενωτικό Δημοψήφισμα επιβεβαιώνει όσα ο μέγιστος ποιητή μας Κ. Μόντης αποτύπωσε με ενάργεια: «Χρόνια σκλαβκιές ατέλειωτες, τον μπάτσον τζιαι τον κλώτσον τους, εμείς τζαμαί: ελιές τζιαι τερατσιές πάνω στον ρότσον τους». Ήταν το προμήνυμα του αγώνα των ωραίων παιδιών της ΕΟΚΑ και του Διγενή.
Σ.Ι.