Δεν αντέχεις να τη βλέπεις
Η εικόνα της μετά-Φέργκι Γιουνάιτεντ, είναι τραγική, αλλά τελικά όχι και τόσο ανεξήγητη.

Οι μετά μέγα προπονητή εποχές δεν είναι ποτέ εύκολες. Χρειάζονται όμως μία προεργασία, ένα πλάνο και μία οργάνωση, ώστε η μετάβαση να είναι όσο το δυνατό ομαλότερη και χωρίς σοβαρές επιπτώσεις. Μου προκαλεί όμως εξαιρετικά μεγάλη εντύπωση το με πόση προχειρότητα μπήκε ένας σύλλογος όπως η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στη μετά-Φέργκουσον εποχή. Η Γιουνάιτεντ πήρε πέρσι το πρωτάθλημα προς έκπληξη όλων. Αλλά ήταν μία ομάδα με κτυπητές αδυναμίες, ορατές ακόμη και στο πιο απαίδευτο ποδοσφαιρικά μάτι. Ο Φέργκι με την εμπειρία του και το εκτόπισμά του, φαίνεται ότι μπορούσε ακόμη και στη χειρότερη σεζόν, από πλευράς υλικού, να βγάλει το καλύτερο. Φυσικά, στην περσινή σεζόν βρήκε μία Σίτι που έβγαζε τα μάτια της, μία Τσέλσι που δεν είχε προσανατολισμό και μία Άρσεναλ με αδυναμίες. Οι υπόλοιπες ομάδες φρόντισαν το καλοκαίρι να οργανωθούν. Η Σίτι και η Τσέλσι άλλαξαν προπονητές φέρνοντας Πελεγκρίνι και Μουρίνιο. Γέμισαν και άλλο το ήδη γεμάτο ρόστερ τους. Η Άρσεναλ έκανε καλές μεταγραφές και ένα μεγάλο «μπαμ». Από την εξωτερική, έρχεται και η Λίβερπουλ με το πλάνο του εξαιρετικού κόουτς Ρότζερς. Η Γιουνάιτεντ; Με τον Μόγιες άβγαλτο σε τέτοιο επίπεδο, έχοντας να σηκώσει ένα τεράστιο βάρος (27 χρόνια Φέργκι), χρειαζόταν, για να ανταποκριθεί, μπόλικη ενίσχυση. Είπαμε, αδυναμίες πολλές. Στη σύγχρονη μπάλα, δεν μπορεί μία ομάδα τέτοιου επιπέδου να μην έχει τουλάχιστον ένα σέντερ μπακ ολκής, έναν ανασταλτικό που να «μασάει» σίδερα, έναν καλό μπαλαδόρο. Αντ’ αυτού η Γιουνάιτεντ, παρόλο που είχε μπόλικο ρευστό να ξοδέψει, απέκτησε ένα λεπτό πριν λήξει η μεταγραφική περίοδος τον Φελαϊνί, που είναι καλός χαφ, αλλά ούτε κόφτης ούτε οργανωτής, κόλλησε ένα ολόκληρο καλοκαίρι στη χαμένη από χέρι υπόθεση Φάμπρεχας και έκανε μέγα γκάφα στην προσπάθεια να πάρει τον Ερέρα της Μπιλμπάο. Και να την σήμερα με 25 παίκτες, εκ των οποίων οι τρεις είναι σούπερ επιπέδου κι ένα κάκιστα δομημένο από πλευράς ισορροπίας ρόστερ. Και φυσικά έχοντας ως συνοδό στη μετριότητά της τους τακτικούς τραυματισμούς (άλλο πάλι και αυτό κάθε χρόνο). Ο χορτασμένος οπαδός της, θα μπορούσε εύκολα να δεχτεί ότι η ομάδα περνά μεταβατική περίοδο. Αν έβλεπε κάτι όμως, αν έβλεπε καλή μπάλα, έναν τεχνικό που είχε όραμα και τακτική, αν έβλεπε ότι υπάρχει καλό υλικό που θέλει χρόνο να δέσει. Κανένα από αυτά δεν συμβαίνει. Όπως μου είπε ένας καλός, πιστός οπαδός της Γιουνάιτεντ: «δεν αντέχω να τη βλέπω. Δεν μπορώ να δεχτώ ότι η Μπρόμιτς και η κάθε Μπρόμιτς πάει στο Ολντ Τράφορντ και κάνει παιχνίδι». Δεν μπορεί να είναι εσαεί πρώτη, αλλά από τη στιγμή που δεν προκαλεί καν σεβασμό (πέρα από τον απαραίτητο επικοινωνιακό), μιλάμε για κατάντια.