Στον Νικόλα Νικολαΐδη - 36 χρόνια μνήμης
Και έπειτα ήρθε η αυγή,
χλομή, δακρυσμένη,
νοτισμένη από πόνου,
παγερό σφικταγκάλιασμα.
Αυγή στερημένη, από τη ζέστα της ματιάς σου.
Του πόνου το ανελέητο, δάγκωμα βαθύ,
τρύπωσε στα τρίσβαθα
της καθημερινής αλλοτρίωσης,
βρήκε την κοιμισμένη μας ψυχή, την κάρφωσε,
την ξέσκισε, τη ζωντάνεψε.
Αντιγόνη Μοδέστου