Ο τρόπος που δουλεύει το πολιτικό σύστημα στην Κύπρο είναι βασισμένος στη δομή μιας γιορτής, με τρίχρονα, σε νηπιαγωγείο. Το structure και στις δύο περιπτώσεις είναι πανομοιότυπο και προφανώς έχει ως βάση το ίδιο manual. Κατ’ αρχάς, τα παιδάκια για να βγουν στη σκηνή, πρέπει να έχουν την παρακίνηση των δασκάλων. Μάλιστα, κάποια από αυτά θα πρέπει να τα πάρεις σηκωτά για να βγουν να τραγουδήσουν ή έστω να είναι πάνω στο πάλκο μαζί με τα υπόλοιπα πιτσιρίκια. Το ίδιο ακριβώς πράγμα συμβαίνει με τους πολιτικούς. Ποιος απ’ αυτούς βγαίνει να πει τη γνώμη και την άποψή του αν δεν έχει το «γνέψιμο» και τις ευλογίες του κόμματος; Μετά, για να δώσεις στα παιδιά έξτρα κίνητρο, τους λες ότι είναι έξω ο μπαμπάς με την κάμερα. Κι αυτό σαφέστατα ισχύει και στην πολιτική. Ποιος θα βγει να μιλήσει αν πρώτα δεν μαζευτούν μπροστά του τέσσερα μικρόφωνα και τρεις κάμερες; Ένα ακόμα κοινό χαρακτηριστικό γνώρισμα αφορά στην αντίδραση των δύο αυτών πληθυσμιακών ομάδων όταν βρεθούν υπό πίεση. Στα τρίχρονα, η πίεση σε συνθήκες όπου πολλά βλέμματα είναι στραμμένα πάνω τους, μεταφράζεται συνήθως σε νευρικότητα και κλάμα. Οι πολιτικοί, ναι μεν δεν κλαίνε όταν βρεθούν σε αδιέξοδο -εκτός, φυσικά, από ορισμένες περιπτώσεις όπου κάποιοι θα ρίξουν και κανένα δάκρυ μήπως και κερδίσουν τον οίκτο μας-, κάνουν όμως άλλα πράγματα, όπως για παράδειγμα να υπογράφουν οτιδήποτε βρεθεί μπροστά τους στο τραπέζι… Όχι, όμως, από αδυναμία. Προς Θθεού! Η νευρικότητα ευθύνεται για όλα. Εν κατακλείδι, η μόνη ουσιαστική διαφορά είναι πως στην πρώτη περίπτωση, αυτήν των παιδιών, οι όποιες αντιδράσεις έχουν μηδαμινές (έως καθόλου) καταστροφικές επιπτώσεις. Άσε που πρέπει να τους δώσεις και ένα έξτρα ελαφρυντικό, αφού αυτά ποτέ δεν έχουν την πολυτέλεια της επιλογής, αν θα παίξουν ή όχι στην παράσταση του νηπιαγωγείου. Δεν ήταν δική τους η απόφαση να ασχοληθούν με αυτό το πράγμα... Οπότε, σε καμιά περίπτωση δεν μπορείς να έχεις απαιτήσεις από ένα τρίχρονο παιδάκι. Εξάλλου, δεν σου υποσχέθηκε και τίποτα ποτέ…

Motto
Ο τρόπος που δουλεύει το πολιτικό σύστημα στην Κύπρο είναι βασισμένος στη δομή μιας γιορτής, με τρίχρονα, σε νηπιαγωγείο.