Μάριος Φρίξου: Οι λογοτέχνες έχουμε μηδαμινή στήριξη από την Πολιτεία

«Οι Πολιτιστικές Υπηρεσίες όφειλαν
να προάγουν τον Πολιτισμό…»

Πάταγο έκανε το τελευταίο βιβλίο του συγγραφέα Μάριου Φρίξου, ο οποίος είναι αδιόριστος εκπαιδευτικός και εργάζεται ως βαριάνος στις Κεντρικές Φυλακές



ΤΟ ΥΠ. ΠΑΙΔΕΙΑΣ
απέρριψε το τρίτο μου βιβλίο, ενώ την ίδια ώρα κοσμεί τις βιβλιοθήκες των Πανεπιστημίων Κύπρου, του Εθνικού και Καποδιστριακού Αθήνας, του Αριστοτέλειου Θεσσαλονίκης, του Μακεδονίας και της Ακαδημίας Αθηνών



ΤΗΣ ΑΝΤΡΗΣ ΚΟΥΝΝΟΥ
Είναι αδιόριστος εκπαιδευτικός, εργάζεται ως βαριάνος στις Κεντρικές Φυλακές και έχει πάθος με τη λογοτεχνία. Ο λόγος για τον Μάριο Φρίξου, συγγραφέα τριών βιβλίων, ο οποίος δεν διστάζει, όχι μόνο να γράψει για θέματα που στην Κύπρο θεωρούνται ακόμη ταμπού, αλλά και να τα «βάλει» με τις Πολιτιστικές Υπηρεσίες που, όπως υποστηρίζει, δεν προάγουν τον πολιτισμό και τα γράμματα.

Αν και νεαρός ηλικιακά, είσαι μόνο 33 χρονών, έχεις στο ενεργητικό σου τρία βιβλία. Σε ποια ηλικία ξεκίνησες να γράφεις και τι ήταν αυτό που σε ώθησε;
Όταν ήμουν τριών χρονών, η Σμυρνιά παραμάνα μου με έμαθε να λέω απ’ έξω ένα αρκετά μακροσκελές ποίημα, που το έλεγαν «ο ψύλλος». Μια μέρα είπε στη μάνα μου: «’Όταν μεγαλώσει τούτον το μωρό, εννά γίνει κάτι μεταξύ δασκάλου και συγγραφέα». Αργότερα, στο δημοτικό, άρχισα να γράφω σ’ ένα τετράδιο, που το είχα για προσωπικό, πραγματικές ιστοριούλες για γέλια και για κλάματα ταυτόχρονα... Όταν μεγάλωσα, μετά την αποφοίτησή μου ως Φιλόλογος από το Πανεπιστήμιο Κύπρου, άρχισα να γράφω το πρώτο μου βιβλίο, «Ακάνθινα Είδωλα». Τώρα τι με ώθησε ακριβώς; Μα, η αλλόκοτη αλλά συνάμα συναρπαστική ζωή που βιώνουμε όλοι εμείς οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας…

Το τελευταίο σου βιβλίο, «Με αισθήσεις θηλυκές», πραγματεύεται την ιστορία ενός ανθρώπου που ενώ γεννήθηκε άνδρας, αισθανόταν από ανέκαθεν γυναίκα. Πρόκειται για την ιστορία ζωής κάποιου υπαρκτού προσώπου;
Το «Με αισθήσεις θηλυκές» είναι και το βιβλίο που με καθιέρωσε πιο πολύ θα έλεγα, αν κρίνω βέβαια από τα θετικά σχόλια του αναγνωστικού κοινού. Ναι, όντως είναι βασισμένο σε αληθινή ιστορία. Τα ονόματα των προσώπων είναι φανταστικά, όμως, για ευνόητους λόγους και προς αποφυγήν περαιτέρω στιγματισμού της ηρωίδας μου και των λοιπών προσώπων από την κοινωνία.

Σε προβλημάτισε το γεγονός ότι το περιεχόμενο του βιβλίου σου ενδεχομένως να ενοχλούσε κάποιους;
Ναι, αναμφίβολα! Τις προάλλες, ένας άντρας με πήρε τηλέφωνο από απόκρυψη, και είχε το θράσος να με απειλήσει με χίλιες δυο χυδαιότητες και αισχρόλογα. Άλλα άτομα, που θα ενοχληθούν πιθανότατα, είναι οπωσδήποτε από τους κόλπους της Εκκλησίας, ιερωμένοι, θρησκόληπτοι κ.ά. Αλλά, μου είναι αδύνατον να μη γράφω αλήθειες βγαλμένες από τη ζωή, όσο και αν αυτές πονούν, ή ενοχλούν κάποιους... Και σίγουρα, το περιεχόμενο δεν είναι πορνογράφημα. Ακόμα και μια ερωτική σκηνή ή μια πράξη βάναυση, σκληρή ή που αγγίζει τα όρια της χυδαιότητας, εξαρτάται πάντα από το πώς θα την περιγράψεις και πώς ακριβώς θα μεταφέρεις αυτό που θέλεις να πεις στον κόσμο.


Πιστεύεις ότι οι Κύπριοι λογοτέχνες έχουν τη στήριξη της πολιτείας;
Οι Κύπριοι λογοτέχνες, δυστυχώς, αν κρίνω από προσωπικής πλευράς, ή αν κρίνω από τα παράπονα διαφόρων άλλων Κυπρίων ομότεχνών μου, έχουμε μηδαμινή στήριξη από την Πολιτεία! Είναι κρίμα ειλικρινά, εν έτει 2014 σχεδόν, να μην έχουμε στήριξη ειδικότερα από το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού και από τις Πολιτιστικές Υπηρεσίες, που όφειλαν να προάγουν τον πολιτισμό και τα γράμματα. Και δεν μιλώ μόνο για οικονομική στήριξη, μιας και η εποχή που ζούμε είναι πάρα πολύ δύσκολη και με κόσμο να πεινά και να δυστυχεί! Αλλά δεν μπορείς ως πολιτεία να «κατατάσσεις» τους συγγραφείς σου σε τελευταία μοίρα! Και να ξέρεις ότι πληρώνουμε αρκετά λεφτά με δάνεια, για την έκδοση των βιβλίων. Για να καταλάβεις, το τρίτο μου βιβλίο κοσμεί τις βιβλιοθήκες των Πανεπιστημίων Κύπρου, του Εθνικού και Καποδιστριακού Αθήνας, του Αριστοτέλειου Θεσσαλονίκης, του Μακεδονίας, της Ακαδημίας Αθηνών, και το Υπουργείο Παιδείας μας, εδώ, μου το απέρριψε.

Γνωρίζω ότι χρησιμοποιείς αρκετά τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Θα έλεγες ότι αποτέλεσε έναν απ’ τους λόγους που το βιβλίο σου αγαπήθηκε τόσο από τον κόσμο;
Αν και είμαι εν μέρει εναντίον της τεχνολογίας, είναι αναγκαίο κακό. Ναι, όντως, τα μέσα αυτά, λόγου χάρη το facebook, βοήθησαν αρκετά ώστε να μαθευτεί η δουλειά μου. Επίσης, ομολογώ πως το νέο μου ειδησεογραφικό και αρθρογραφικό blogspot Pena-Cy βοήθησε αρκετά να αναδειχτεί το έργο μου. Στον κόσμο οφείλω ολόκληρη την ηθική μου ικανοποίηση. Γιατί, εν τέλει, εσύ γράφεις ένα βιβλίο μεν, αλλά ο κόσμος θα το κρίνει.

Τα «e-books» κερδίζουν ολοένα και μεγαλύτερο έδαφος. Πιστεύεις ότι αυτό θα βοηθήσει τους νέους να έρθουν πιο κοντά στο λογοτεχνικό βιβλίο;
Δεν διαφωνώ με τα ηλεκτρονικής μορφής βιβλία, αλλά ένα βιβλίο, αν δεν το πιάσεις μέσα στα χέρια σου, στη στέρεά του μορφή, αν δεν το ψηλαφήσεις, πώς θα το νιώσεις πιο πολύ; Ένα βιβλίο μπορεί να κοσμήσει άνετα το σπίτι σου, και διακοσμείται κιόλας με χίλιους δυο έξυπνους τρόπους. Σου παρέχει τη δυνατότητα, επίσης, να το προσφέρεις ως δώρο σε ένα αγαπημένο σου πρόσωπο. Εξάλλου τώρα τις γιορτές των Χριστουγέννων, τα βιβλία μου, ένα ή δυο-τρία μαζί, τα προμηθεύω και μέσα σε καλάθια χειροποίητα στολισμένα, με κρασί, κερί, σοκολατάκια, στυλό και στολίδια δέντρου.

Έχεις ως πρότυπα κάποιους συγγραφείς;
Αν μιλάμε για λογοτέχνες, ο Νικόλαος Καζαντζάκης, ο Γρηγόριος Ξενόπουλος, ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης και άλλοι, από τους παλιούς. Και από τους σύγχρονους έχω διάφορους, όπως ο Πάουλο Κοέλιο.


Ποια είναι τα σχέδιά σου για το μέλλον; Ετοιμάζεις κάποιο άλλο βιβλίο;
Θα γράφω όσο ζω. Αν και είναι πολύ ψυχοφθόρο, γιατί στην προσπάθεια να μπεις στο πετσί των ηρώων σου, βασανίζεσαι ψυχή τε και σώματι. Διαλύεσαι...γίνεσαι τα πάντα, γιατί γεννήθηκες με ένα σκουλήκι να σου κατατρώει τα εντόσθια· τη συγγραφή.