Όποιος γελά τελευταίος

Στις σπουδές μισούσα αφάνταστα το μάθημα της τηλεοπτικής παραγωγής. Απ’ τη μια γιατί δεν με ενδιέφερε το Μέσο, απ’ την άλλη γιατί το έβρισκα πολύ γενικό και αόριστο. Παρόλα αυτά θυμάμαι δύο πράγματα. Το ένα ήταν οι πλείστες συμφοιτήτριές μου που ευελπιστούσαν να γίνουν σταρ -τις οποίες θαύμασα για την υπομονή και την επιμονή τους τα χρόνια που ακολούθησαν- και το άλλο ήταν ένας απ’ τους κανόνες που αφορούσαν στο στήσιμο του τηλεοπτικού δελτίου ειδήσεων. «Leave them with a smile», έλεγε. Απλός και κατανοητός, είχε να κάνει με τον επίλογο των Ειδήσεων και πρότεινε πως, αφού αναφέρεις όλα τα στραβά κι ανάποδα, τα περίεργα, τα συγκινητικά, τα φλέγοντα και τα αδιάφορα, οφείλεις, κλείνοντας, ν’ αφήσεις τον τηλεθεατή μ’ ένα… χαμόγελο πριν πάει για ύπνο. Τον καιρό εκείνο, για παράδειγμα, ήταν πολύ της μόδας να κλείνει το δελτίο με… μόδα. Άρπαζαν τα κανάλια ένα γαλλικό ντεφιλέ απ’ τα ξένα πρακτορεία, απ’ αυτά που παρουσιάζουν ρούχα που δεν φοριούνται στην πραγματική ζωή, και το κλείναμε. Μετά ήταν της μόδας η ζέμπρα που μεγάλωνε ορφανό κοάλα στο ζωολογικό κήπο μιας πόλης, ο οποίος κανένας δεν ήξερε πού βρισκόταν, και πάει λέγοντας. Κι αυτά αφού είχαν προηγηθεί, σταθερά, το θέμα με τις εξελίξεις του κυπριακού, κανένα έγκλημα, οι πέντε-έξι συνήθεις ύποπτοι της πολιτικής να «ροκανίζουν» το χρόνο δηλώνοντας τα ίδια και τα ίδια. Με την οικονομία δεν ασχολείτο κανένας, έως ότου μας προέκυψε «hot» το κυπριακό χρηματιστήριο τουλάχιστον. Με τα χρόνια το Δελτίο άλλαξε πολύ, πέρασε ακόμα κι απ’ τη φάση να μην έχει το Κυπριακό-πρώτο τραπέζι πίστα, για να καταλήξουμε στο σήμερα, που είναι και πάλι το φλέγον θέμα στην ατζέντα, αφού «ταιριάζει» περισσότερο από ποτέ και με την οικονομική κατάσταση της χώρας. Το ’13, στο μυαλουδάκι μου τουλάχιστον, φαίνεται να μας αδειάζει τη γωνιά με τη λέξη «αδιέξοδο» στους τίτλους, που τις τελευταίες μέρες την ακούσαμε περισσότερο κι απ’ τη διαφήμιση γνωστού καταστήματος παιχνιδιών. Θα ταιριάξει βέβαια και με τις κλασικές δηλώσεις των καταστηματαρχών, που θα βγουν να πουν ότι «… ο κόσμος κινείται, αλλά δεν ψωνίζει», φως-φανάρι πράμα. Κι η έγνοια μου εμένα θα ’ναι να πετύχω όλες εκείνες τις χαριτωμένες χριστουγεννιάτικες πολιτικές δηλώσεις, όπου ο κάθε πονεμένος πολιτικός θα πιπιλήσει πως ευχή του είναι του χρόνου να κάνουμε τις γιορτές σε μια Κύπρο ελεύθερη και επανενωμένη. Το πώς τα Δελτία Ειδήσεων θ’ ακολουθήσουν τον τηλεοπτικό κανόνα «Leave them with a smile» δεν ξέρω. Αν είχαν χιούμορ θα μας το έλεγαν στα μούτρα, πως «Γελά καλύτερα όποιος γελάει τελευταίος». Γιατί όπως το βλέπω, κάποιος θα γελάσει φέτος. Ή θα μας γελάσει. Καλή χρονιά να ’χουμε. Κι ο τελευταίος να κλείσει την πόρτα. With a smile, μην ξεχνιόμαστε.