Ποιος είπαμε ότι είναι άνεργος; Ποιος είπαμε ότι ψάχνει για δουλειά; Κατά την προσωπική, ταπεινή μου άποψη, οι ευθύνες για την αύξηση της ανεργίας ανάμεσα στους νέους δεν είναι μονοδιάστατες. Δεν γίνεται να τα φορτώνουμε όλα στο κράτος και να επικαλούμαστε συνεχώς την κακή συγκυρία. Κάποιος τώρα θα σκέφτεται ότι με διακατέχει το Σύνδρομο της Στοκχόλμης. Εγώ απλώς λέω ότι βαριέμαι αφόρητα να ακούω κόσμο να επιρρίπτει ευθύνες στους πάντες για την ανέχειά μας, πλην του εαυτού τους. Πρόσφατα διάβαζα ένα άρθρο στο διαδίκτυο αναφορικά με τους νέους στην Ελλάδα. Τι ακριβώς έλεγε; Ότι ένα μεγάλο ποσοστό των νέων, όχι μόνο δεν σπουδάζουν ή δεν κάνουν κάποια ειδίκευση σε τεχνικά επαγγέλματα, όχι μόνο δεν εργάζονται, αλλά δεν ψάχνουν κιόλας για δουλειά. Κάτι μου λέει πως σε κάποιο βαθμό συναντούμε κι εδώ το ίδιο φαινόμενο. Ότι κι εδώ υπάρχει μια κατηγορία ανθρώπων που ζουν σαν τα παράσιτα, περιμένοντας τα πάντα από τους άλλους. Το τελευταίο διάστημα προέκυψε μια ανάγκη στο γραφείο. Ψάχναμε άτομο, δημοσιογράφο συγκεκριμένα, για ένα καινούργιο ομιλικό project. Ανέπτυξα πρωτοβουλία και μπήκα στη διαδικασία να φτιάξω ένα email και να το στείλω σε κάποιους ανθρώπους έξω. Συγκεκριμένα, είχα ένα short list με καμιά 25ριά άτομα και το προώθησα, ξεχωριστά στον καθένα. Δεν έδινα κάποιο συγκεκριμένο job description, απλώς με δυο-τρεις κουβέντες περιέγραφα το προφίλ του ανθρώπου που ιδανικά θα θέλαμε να έχουμε στην ομάδα. Ούτε σε προηγούμενη πείρα αναφερόμουν ούτε σε πτυχία και χαρτιά. Απ’ τη στιγμή που αυτό το email θα πήγαινε στοχευμένα σε απόφοιτους αλλά και τελειόφοιτους του κλάδου δημοσιογραφίας (στα διάφορα κυπριακά πανεπιστήμια) και άρα οι άνθρωποι αυτοί θεωρητικά θα είχαν την κατάλληλη παιδεία, εστίασα αποκλειστικά και μόνο σε ορισμένα «qualifications» που είναι βασικότατα, πλην όμως δεν διδάσκονται στο πανεπιστήμιο. Έγραφα, συγκεκριμένα, πως ο άνθρωπος που θέλουμε θα πρέπει να είναι υποψιασμένος, με όρεξη, να κινείται αρκετά στην πόλη και ιδανικά, να έχει καλή πένα -ή τουλάχιστον να έχει προοπτικές να εξελιχθεί σε τέτοια. Επιπλέον, η μοναδική απαίτηση ήταν να γράψουν και να στείλουν κάτι, ένα μικρό κειμενάκι για κάτι που τους έκανε εντύπωση ή κάτι που τους ενοχλεί στην πόλη και να το στείλουν μαζί με μια σχετική φωτογραφία. Ειλικρινά πιστεύω πως με αυτό τον τρόπο μπορείς να έχεις μια πολύ πιο σαφή και ξεκάθαρη εικόνα για έναν άνθρωπο και δη για έναν επίδοξο δημοσιογράφο, παρά μέσω ενός παραδοσιακού interview. Με τη φωτογραφία διακρίνεις την αισθητική και βλέπεις την προσέγγισή του πάνω στο θέμα, ενώ μέσω ενός κειμένου, έστω μικρού, μπορείς να δεις κατά πόσο η γραφή είναι δεικτική. Θέλετε να ξέρετε τα αποτελέσματα του πειράματος; Πήραμε 2 μόνο απαντήσεις. Ανησυχητικό; Θα μου πεις μάλλον δεν θα είδαν το email. Ακόμα πιο ανησυχητικό, μετά από δυο βδομάδες. Πιο ανησυχητικό όμως απ’ όλα είναι η ενδεχόμενη δημιουργία ενός κύματος ανθρώπων που δεν παράγουν και οι οποίοι θα επιβαρύνουν ακόμα περισσότερο το κράτος αφού θα πρέπει με οποιοδήποτε τρόπο να τους στηρίζει.

Motto
Υπάρχει μια κατηγορία ανθρώπων που ζουν σαν τα παράσιτα, περιμένοντας τα πάντα από τους άλλους.