«Αγανακτισμένοι»

ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΥ
[email protected]

Δεν γνωρίζουμε πόση επιτυχία και πόσος κόσμος θα μαζευτεί στη σημερινή αντιμνημονιακή διαδήλωση, που διοργανώνουν αρκετές συνδικαλιστικές οργανώσεις με τη στήριξη συγκεκριμένων κομμάτων και διαφόρων άλλων οργανωμένων συνόλων. Ξεκινάμε από το αυτονόητο, ξεκαθαρίζοντας πως θεωρούμε δεδομένο το δικαίωμα του κάθε πολίτη να διαμαρτυρηθεί και να διατρανώσει τη δυσφορία του για πράγματα με τα οποία διαφωνεί, με όποιον τρόπο ο ίδιος νομίζει καλύτερα, αρκεί, φυσικά, πάντοτε αυτό να γίνεται στο πλαίσιο της νομιμότητας και μακριά από ακρότητες.
Υπό αυτό το πρίσμα, η συμμετοχή ή όχι του καθενός στη σημερινή διαδήλωση είναι πράξη που εναπόκειται στην αντίληψη εκάστου και συγκεκριμένα στο πώς ο καθένας από εμάς εκλαμβάνει τις καταστάσεις που τον τελευταίο καιρό έχουν διαμορφωθεί στο νησί μας, ως απόρροια των οικονομικών συνθηκών οι οποίες διαμορφώθηκαν μετά τις αποφάσεις του περασμένου Μαρτίου. Εκείνο, όμως, που φαντάζει προκλητικό και για πολλούς δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό, έγκειται στην προσπάθεια ορισμένων να δώσουν πολιτική χροιά στην εν λόγω εκδήλωση διαμαρτυρίας, με τρόπο δηλαδή που να θέλουν να την καταστήσουν κομματικό συλλαλητήριο και να τη μετατρέψουν σε μια καθαρά αντικυβερνητική σύναξη, προς εξυπηρέτηση μικροκομματικών σκοπιμοτήτων. Κάτι ανάλογο με αυτό που επιχείρησαν από το απέναντι στρατόπεδο (το σημερινό κυβερνητικό), όλοι όσοι έσπευσαν και έκριναν σκόπιμο, πριν από περίπου δυόμισι χρόνια, να επωφεληθούν κομματικά την αντίδραση του κόσμου για τη φονική έκρηξη στο Μαρί, με το «περιβόητο» κίνημα των αγανακτισμένων. Δεκάδες, ίσως και εκατοντάδες θα είναι σήμερα στην εκδήλωση διαμαρτυρίας οι σημαίες και τα λάβαρα του ΑΚΕΛ και της ΠΕΟ, γιατί ακριβώς η εν λόγω εκδήλωση μοναδικό στόχο έχει την εξυπηρέτηση των αντιπολιτευτικών σκοπιμοτήτων μιας παράταξης, οι ευθύνες της οποίας -για την παρούσα οικονομική τραγωδία που βιώνει η Κύπρος- είναι ανυπολόγιστες. Και το επιπλέον δυστύχημα είναι πως αυτή η παράταξη, πριν από περίπου δυόμισι χρόνια, κατηγορούσε το απέναντι στρατόπεδο πως εκμεταλλεύεται τον ανθρώπινο πόνο και εδραιώνει τον διχασμό ανάμεσα στην κυπριακή κοινωνία, προειδοποιώντας, μάλιστα, για τις συνέπειες. Σήμερα, κάνει ακριβώς το ίδιο πράγμα, άστε που μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι επιχειρεί να «βγει και από πάνω». Κατά τ’ άλλα, οι «αγανακτισμένοι» επανέρχονται. Με τη διαφορά πως αυτήν τη φορά δεν θα φοράνε γαλάζια, αλλά κόκκινα…