Σύμβολο αγώνα για ισότητα και ελευθερία

Ο Νέλσον Μαντέλα πέρασε στην ιστορία ως ένας πραγματικά μεγάλος, παγκόσμιος, ιστορικός ηγέτης και θα είναι για πάντα ένα άσβεστο φως στον αγώνα για τη δικαιοσύνη και την ισότητα

ΤΟΥ ΔΡΟΣ ΝΤΙΝΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΗ*
[email protected]

Η ευλογημένη και χρυσοφόρα γη της Ν. Αφρικής δέχθηκε πριν από λίγες μέρες στα σπλάχνα της το πιο άξιο τέκνο της και μιαν από τις σημαντικότερες και μακροβιότερες πολιτικές προσωπικότητες της παγκόσμιας ανθρωπότητας. Έναν εμβληματικό ηγέτη, που έγινε σύμβολο αγώνα για ισότητα και ελευθερία. Το φέρετρό του σκέπαζε η σημερινή σημαία της Νοτιοαφρικανικής Δημοκρατίας που χρησιμοποιήθηκε προσωρινά στις εκλογές του 1994 και στην ορκωμοσία του Νέλσον Μαντέλα και έκτοτε επικράτησε και έγινε δημοφιλής και επίσημη. Ο Μαντίμπα, όπως χαϊδευτικά τον αποκαλούσαν, ήταν γιος φυλάρχου που απαρνήθηκε το αξίωμα να γίνει αρχηγός της φυλής, επιλέγοντας να σπουδάσει νομικά στο πανεπιστήμιο του Γιοχάνεσμπουργκ. Επέλεξε τη δικηγορία για να αγωνισθεί για τα ανθρώπινα δικαιώματα των μαύρων ομοφύλων του, θυσιάζοντας τα πάντα για να επιτύχει τον σκοπό του. Σε όλη του τη ζωή πάλευε για μια γνήσια ενωμένη, δημοκρατική και μη ρατσιστική Νότιο Αφρική και για ίσα δικαιώματα και ευκαιρίες για το σύνολο του λαού του.
Η αγωνιστική του δράση αρχίζει το 1944, όταν έγινε μέλος του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου (ANC) και ταυτοχρόνως ξεκινά μια σκληρή και άνιση μάχη κατά του ρατσισμού, για την εξάλειψη των πολιτικών του άπαρτχαϊντ του κυβερνώντος Εθνικού Κόμματος. Ενάντια κυρίως των διακυβερνήσεων μιας πολύ μικρής μειοψηφίας ανεγκέφαλων λευκών, με τελευταίο δικτάτορα τον Pieter Botha, πρωθυπουργό της Ν. Αφρικής για δεκαέξι συναπτά χρόνια (1978-1984). Κατά τη διάρκεια της δίκης του για τις δραστηριότητές του, ο Μαντέλα διακήρυξε: «Πάλεψα ενάντια στην κυριαρχία των λευκών, πάλεψα και ενάντια στην κυριαρχία των μαύρων. Αυτό που επιθυμώ είναι το ιδανικό μιας δημοκρατικής και ελεύθερης κοινωνίας, όπου όλοι οι άνθρωποι συμβιώνουν αρμονικά και απολαμβάνουν ίσων ευκαιριών. Είναι ένα ιδανικό, το οποίο ελπίζω να ζήσω και να το πραγματοποιήσω. Αλλά, αν χρειαστεί, είναι ένα ιδανικό για το οποίο είμαι προετοιμασμένος να πεθάνω»…
Πέρασε είκοσι επτά δίσεκτα χρόνια στις ανήλιαγες φυλακές της λευκής παντοδυναμίας του άπαρτχαϊντ, κάτι που δεν τον εμπόδισε μετά την απελευθέρωση να κάνει σκοπό της ζωής του την εθνική και φυλετική συμφιλίωση. Ελεύθερος από το 1990, ανέλαβε το προεδρικό χρίσμα από το 1994 μέχρι το 1999. Το 1993 τιμήθηκε με το Νόμπελ Ειρήνης μαζί με τον τελευταίο πρόεδρο του άπαρτχαϊντ, Φρεντερίκ ντε Κλερκ, για την επιτυχή ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων που οδήγησαν στη Δημοκρατία.
Ο Νέλσον Μαντέλα πέρασε στην ιστορία ως ένας πραγματικά μεγάλος, παγκόσμιος, ιστορικός ηγέτης και θα είναι για πάντα ένα άσβεστο φως στον αγώνα για τη δικαιοσύνη και την ισότητα. Ένα πραγματικό πρότυπο αγωνιστή που θα εμπνέει τους υπέρμαχους των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο διηνεκές σε ολόκληρο τον πλανήτη. Και όπως πολύ εύστοχα σημειώνει από το Λονδίνο η δημοσιογράφος, συγγραφέας και ερευνήτρια Φανούλα Αργυρού: «ο Νέλσον Μαντέλλα ήταν ο Άνθρωπος που απέρριψε ασυζητητί ως ρατσιστική την τουρκο-βρετανική διζωνική λύση για την πατρίδα του, όταν του την πρότειναν και εκείνου τη δεκαετία του 1990, στο πρότυπο που την προωθούν από το 1974 για λύση του δικού μας κυπριακού προβλήματος». Ο Νέλσον Μαντέλα, που σε αντίθεση με τη σημερινή παγκόσμια πολιτική και οικονομική μαφία, δεν έκτιζε, αλλά γκρέμιζε και διέλυε, χωρίς να συμβιβάζεται, τα τείχη του διαχωρισμού.

*Εκπαιδευτικός
στο ΤΕΙ Λάρισας