Ο στρατιώτης και ο αξιωματικός
ΤΟΥ ΜΑΡΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ
Επισήμανα ήδη στο ρεπορτάζ για τη δημόσια συζήτηση της περασμένης Δευτέρας (9.12.2013) στο Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο Κύπρου, με θέμα «Η Εθνική Φρουρά στις νέες συνθήκες της Κύπρου» (σελ. 24), ότι ο Αρχηγός της Εθνικής Φρουράς ένιωθε την ανάγκη να υπερασπίζεται, σε κάθε ευκαιρία, την επάρκεια των αξιωματικών.
Ο Αντιστράτηγος Νάσης θίγηκε ιδιαίτερα από την τολμηρή παρέμβαση ένστολου στρατιώτη ανάμεσα στο ακροατήριο που πήρε τον λόγο και αμφισβήτησε την πατριωτική ευαισθησία κάποιων στελεχών. «Πρέπει οι αξιωματικοί να βλέπουν τη σημαία και να ακούν τον Εθνικό Ύμνο και να πιστεύουν σε τέτοια πράγματα, αν θα παν να πολεμήσουν…αλλιώς θα εξαφανιστούμε όλοι στο τέλος», είπε ανάμεσα σ’ άλλα ο νεαρός. «Εγώ ο Νικόλας μέσα στο στρατό γνώρισα τους πιο μαλάκες και τα πιο καλά κοπελούθκια και το ίδιο με τους αξιωματικούς...» συμπλήρωσε.
«Συμφωνώ μαζί σου», είπε ο Υπουργός Άμυνας, «ότι μέσα στην ΕΦ δεν πρέπει να χάνεις τα εθνικά σου ιδεώδη, αλλά να τα ενισχύεις. Είναι εμπειρίες που ζείτε εσείς και είναι ο Αρχηγός που πρέπει να απαντά, γιατί μίλησε για καλά και για κακά στελέχη»...
Εμφανώς ενοχλημένος ο Αρχηγός της ΕΦ, απάντησε: «Δεν θα συμφωνήσω με τον νεαρό και δεν θα εκχωρήσω σε κανέναν το δικαίωμα να εκμεταλλεύεται την ψυχούλα των στελεχών…ζούνε 40 χρόνια στο αντίσκηνο, έχουν αφιερώσει την οικογένεια για την πατρίδα και αν υπάρχει το αντίθετο με μια μειοψηφία, εγώ δεν εκχωρώ σε κανέναν το δικαίωμα να τους θεωρεί ότι δεν πιστεύουν στην πατρίδα τους»...
Σε προηγούμενο σχόλιό του ο Αντιστράτηγος Νάσης υποστήριξε ότι «η εκπαίδευση των στελεχών είναι δεκαετής και βγάζουν σχολειά δέκα χρόνια... Και αν μου βρείτε άλλο χώρο με τέτοια διάρκεια εκπαίδευσης και με το επίπεδο σπουδών των στελεχών -δεν λέω ότι δεν υπάρχουν εξαιρέσεις- να το συζητήσουμε. Με μεταπτυχιακά, γλώσσες και κυρίως με εμπειρία. Είναι άλλο πράγμα 40 χρόνια να συνδιαλέγεσαι με νέους, να τους ζεις και άλλο απλώς διαβάζοντας».
Το θέμα τέθηκε ξανά στον διάλογο, όταν ο πατέρας εθνοφρουρού παρατήρησε ότι «οι στρατιώτες δεν είναι μωρά όπως τους αντιμετωπίζουν οι μητέρες τους, είναι άντρες».
Απαντώντας του, η μητέρα εθνοφρουρού Τζούλη Χρίστου είπε ότι οι μητέρες αντιμετωπίζουν τους γιους τους σαν άντρες και όχι σαν μωρά και ότι χαίρεται που πήγε ο γιος της στρατιώτης. Είχε παρατηρήσει προηγουμένως ότι «δυστυχώς είναι μετά βίας που κρατώ τον γιο μου στον στρατό. Του απομένουν εφτά μήνες, είναι πολύ πειθαρχημένος στρατιώτης, κι όμως στην ΕΦ οι καλοί και οι πειθαρχημένοι αδικούνται από τους μόνιμους αξιωματικούς». Πρόσθεσε ότι δεν εννοεί «τους δέκα χρόνια σπουδασμένους αξιωματικούς (σ.σ. στους οποίους είχε αναφερθεί ο Αντιστράτηγος Νάσης), αλλά και τους πιο χαμηλόβαθμους… αυτοί πρέπει να μορφωθούν»...
Αντιλαμβάνομαι, βέβαια, ότι η κυρία Χρίστου εννοούσε να μορφωθούν κοινωνικά και επικοινωνιακά, γιατί το πρόβλημα, εκεί που υπάρχει, δεν είναι η απουσία πτυχίων, αλλά η απουσία σύγχρονης νοοτροπίας, απαλλαγμένης από στερεότυπα και προκαταλήψεις.
Αυτή η απουσία αποκαλύφθηκε τουλάχιστον στην περίπτωση του αξιωματικού που πήρε τον λόγο προς το τέλος της εκδήλωσης για να σχολιάσει το θέμα της εθελοντικής στράτευσης γυναικών. Αφού διευκρίνισε ότι «δεν μιλά ως αξιωματικός, ούτε ως πατέρας τεσσάρων παιδιών, αλλά ως άντρας», αποφάνθηκε ότι «δεν επιθυμώ να με προστατεύσει η κόρη του κυρίου υπουργού, ούτε η κόρη ή η αδελφή κανενός άλλου»...
Για να πάρει απάντηση από γυναίκα στο ακροατήριο ότι «οι γυναίκες μπορούν και είναι άξιες και θα μπορούσαν να υπηρετήσουν στα γραφεία, αν όχι στο τάγμα και στην πρώτη γραμμή, ώστε οι στρατιώτες που είναι στα γραφεία, να πάνε στα τάγματα».
Σωστά η γυναίκα διέβλεψε ότι το πρόβλημα του αξιωματικού ήταν η παραδοσιακή υποτίμηση των γυναικείων δυνατοτήτων.
Προφανώς έχει, «ως άντρας», αυτή την οπισθοδρομική αντίληψη για τις γυναίκες, ανεξάρτητα από το αν είναι ανάμεσα στους «δέκα χρόνια σπουδασμένους αξιωματικούς», που επικαλέσθηκε ο Αντιστράτηγος Νάσης.