Οι γυναίκες-χταπόδια

«Έτσι; Απλά; Διαγράφεις αγώνες αιώνων και θες να κάτσεις στο σπίτι σου να πλένεις πιάτα;». Την κοίταξα και δεν μου πήρε πάνω από ένα δευτερόλεπτο να απαντήσω πως «Ναι, έτσι απλά, τους διαγράφω».

Ήταν μια από εκείνες τις μέρες που στο γραφείο γίνεται πανικός, το τηλέφωνο δεν σταματά να χτυπά, και που το διάλειμμά σου είναι μισό τσιγάρο και δυο γουλιές καφέ. Στο ενδιάμεσο τρέχεις να πάρεις το παιδί απ’ το σχολείο, να το ταΐσεις το φαΐ που έφτιαξες απ’ το περασμένο βράδυ, να του διαβάσεις, να το «παρκάρεις» σε φίλη να παίξει το απόγευμα, να πας να συνεχίσεις. Και ξανά απ’ την αρχή, τα τηλέφωνα να χτυπούν ασταμάτητα, να περιμένεις σε αναμμένα κάρβουνα εκείνο το μέιλ, να σου γυρίζουν τα μάτια μπροστά στον υπολογιστή. Και να επιστρέφεις στο σπίτι πτώμα, με τη μάσκαρα να ’χει φτάσει στο πηγούνι, για να μεταμορφωθείς σε σύζυγο και μάνα, και στο ενδιάμεσο να βάζεις και κανένα πλυντήριο. Και να αρνείσαι να κοιμηθείς στις δέκα, και να θες να βγεις κι έξω, να ’σαι και φίλη καλή, να μη χάνεις επαφή με τα πράματα. Μη σου φύγει σφαίρα η ζωή, που δεν χωράει σε καμία ατζέντα.

Αυτό δεν είναι το πρόγραμμά μου, είναι το πρόγραμμα δεκάδων γυναικών, που ξέρω εγώ τουλάχιστον, κι άλλων χιλιάδων που δεν ξέρω. Γυναίκες-χταπόδια μας αποκαλώ, εμάς που τα λέμε αυτά και γελάμε για να παρηγορηθούμε μετά. Κι ύστερα έρχονται οι μέρες που φλιπάρουμε, και ζηλεύουμε που η δουλειά της γιαγιά μας ήταν να μεγαλώνει τα παιδιά της και να πλένει τα ασπρόρουχα στο χέρι.

Κάπως έτσι καταλήξαμε με τη συνάδελφο στο γραφείο να κοροϊδευόμαστε. Να της λέω πως θέλω να κάτσω σπίτι να πλένω πιάτα και να καθαρίζω τα πορτοπαράθυρα με ξίδι και εφημερίδες, και να μου λέει για τις σουφραζέτες και τις φεμινίστριες και τους αγώνες κι άλλα κουραφέξαλα. «Τα διαγράφω, ναι». Έτσι το σκέφτηκα ενστικτωδώς, εγώ που διάβασα όλη την Μποβουάρ στα είκοσι και ήθελα να κάνω καριέρα κι άλλες ανοησίες της δεκαετίας του millennium. Πήξαμε οι γυναίκες-χταπόδια και λειτουργούμε περισσότερες εκκλησιές απ’ ό,τι πρέπει. Σπουδαίο πράμα η ελευθερία. Ειδικά άμα έχεις το χώρο και το χρόνο να την απολαύσεις. Ειδάλλως, ρουτίνα και καταπίεση μου ακούγεται και σαν γυναίκα-χταπόδι που είμαι, θα απογοητεύσω τις απανταχού φεμινίστριες και θα αρκεστώ στη… λάντζα. Ή αυτό θα ήθελα τουλάχιστον.