Όταν ο Νίκαρος ήταν… Τζούνιορ
Ο Νίκος Αναστασιάδης συμπληρώνει οσονούπω επτά χρόνια από τότε που επαγγέλθηκε «το νέο ύφος και το νέο ήθος της πολιτικής ζωής της νέας εποχής», αλλά όσο περνά ο καιρός, η πολιτική διακυβέρνηση της χώρας θυμίζει περισσότερο τις παλιές καλές εποχές της κομματοκρατίας και του «κρύψε-να-περάσουμε» κα λιγότερο μια δημοκρατική χώρα, στην οποία ευδοκιμούν η αξιοκρατία, η λογοδοσία και η διαφάνεια. Τα σκάνδαλα είναι πολλά, οι προκλητικές συμπεριφορές περισσότερες και οι διορισμοί-βόλεμα βγάζουν μάτι. Όσοι περίμεναν ότι στη «δεύτερη και τελευταία θητεία» ο Ν. Αναστασιάδης θα έκανε όσα δεν έκανε στην πρώτη, διαψεύδονται σχεδόν καθημερινά -όσο και αν προσπαθούν να σώσουν τα προσχήματα μεμονωμένοι Υπουργοί.
Να θυμίσουμε απλώς ότι στο πρώτο Υπουργικό του 2013, ο Αναστασιάδης είχε καλέσει τους Υπουργούς του να υλοποιούν τις παρατηρήσεις του Γενικού Ελεγκτή της Δημοκρατίας και να λογοδοτούν ανά τριμηνία στον ίδιο. Τότε, βέβαια, Ελέγκτρια ήταν η (μετέπειτα) Διοικήτρια της Κεντρικής Τράπεζας και όχι κάποιος που τον έλεγαν Οδυσσέα και βγάζει ρουσούδι όποτε ακούει το όνομά του ο Πρόεδρος.
Δυστυχώς, για τον κύριο Αναστασιάδη ο Γενικός Ελεγκτής είναι από τις εξαιρέσεις του δικού του κανόνα. Ένας διορισμός που ήταν σωστός. Και αν θέλει να τους μετρήσουμε όλους έναν-έναν…
γ.α.