ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΑΠΑΠΕΤΡΟΥ
Να μην ακολουθήσει την πεπατημένη ο Πρόεδρος
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας θα πρέπει να αποφύγει να ακολουθήσει την πεπατημένη. Από καταβολής κυπριακού κράτους, οι διορισμοί στους ημικρατικούς, με ελάχιστες εξαιρέσεις, αποτελούν βήμα προώθησης της αναξιοκρατίας, της κομματοκρατίας και του βολέματος ημετέρων. Σε τέτοιο βαθμό, που ο Πρόεδρος Γιώργος Βασιλείου, ως θεραπεία, επέλεξε τους κατ' αναλογίαν διορισμούς, απ’ όλα τα κόμματα, μια τακτική με την οποία διαφώνησα, διότι όχι μόνον δεν θεραπεύει το πρόβλημα, αλλά το θεσμοθετεί.
Οι ημικρατικοί οργανισμοί και ιδιαίτερα οι μεγάλοι αποτελούν σημαντικούς φορείς, από τις επιδόσεις των οποίων κρίνεται η πορεία της οικονομίας και κατά προέκταση το βιοτικό επίπεδο του κυπριακού λαού. Έχοντας, λοιπόν, να ασχοληθούν με πολύ εξειδικευμένο αντικείμενο, το οποίο απαιτεί πολύ εξειδικευμένες γνώσεις διαχείρισης και διοίκησης, έχοντας να εκτελέσουν προϋπολογισμούς εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ, αντί να διοικούνται από κορυφαίους managers, με τα κατάλληλα προσόντα, που να λογοδοτούν και να κρίνονται σε πολύ τακτά χρονικά διαστήματα, κατά κανόνα βρίσκονται στα χέρια συμβουλίων, των οποίων τα μέλη χρησιμοποιούν το αξίωμά τους ως μέσο προσωπικής καταξίωσης, που έχουν ως κύριο σκοπό την εξυπηρέτηση του κόμματος που τους διόρισε, και ασχολούνται με τον Οργανισμό τους ευκαιριακά, όποτε θα συνεδριάσει το Διοικητικό Συμβούλιο.
Επιβάλλεται, συνεπώς, ριζική αλλαγή της νοοτροπίας ή του μοντέλου με το οποίο διοικούνται οι ημικρατικοί οργανισμοί. Οι διοικήσεις θα πρέπει να καταστούν εκτελεστικές και υπόλογες, με βάση στόχους που θα τίθενται εκ των προτέρων. Πέραν των πιο πάνω, το σημερινό μοντέλο των κομματικών διορισμών παρουσιάζει ελλείμματα δημοκρατικότητας. Ασφαλώς τα πολιτικά κόμματα αποτελούν κύτταρα δημοκρατίας, όμως αποτελεί αναντίλεκτη αλήθεια ότι οι πολίτες, που είναι οργανικά δεμένοι με τα κόμματα ή έχουν απ' ευθείας σχέση μαζί τους, αποτελούν ένα μικρό ποσοστό του κοινωνικού συνόλου. Κατά συνέπειαν, το σημερινό σύστημα αποκλείει, στην πράξη, την πλειοψηφία της κοινωνίας, από τη δυνατότητα να εμπλακεί και να προσφέρει.
Σημειώνω, ακόμα, πως, κατά την ταπεινή μου γνώμη, η μονοπώληση των διορισμών από τα κόμματα διαπαιδαγωγεί αρνητικά την κοινωνία. Αντί να προσπαθούμε να αναδείξουμε την αξιοκρατία, στην πράξη την υποσκάπτουμε. Αντί να προσπαθούμε να αξιοποιήσουμε τους ανοιχτούς ορίζοντες της σκέψης και της μόρφωσης, εμείς προτιμούμε τα σίγουρα καλούπια και τα στεγανά των κομματικών πρακτικών. Και αυτό αποτελεί πολύ μεγάλο πρόβλημα σε μια χώρα όπου η αναξιοκρατία ωθεί τους πολλούς στην αποξένωση και τα κόμματα μετατρέπονται, από οργανισμούς παραγωγής πολιτικής, σε μηχανισμούς προώθησης «ημετέρων».