ΚΡΙΤΙΚΗ
Το Κέλυφος
Η Κύπρια πεζογράφος Κωνσταντία Σωτηρίου, έπειτα από ανάθεση του ΘΟΚ, ανέλαβε τη συγγραφή του θεατρικού έργου της ανοιξιάτικης παραγωγής της Νέας Σκηνής του κρατικού θεάτρου σε συνεργασία με τον σκηνοθέτη Ανδρέα Αραούζο. Το αποτέλεσμα αυτής της συνεργασίας ήταν επί της ουσίας το πρώτο έργο της Σωτηρίου αποκλειστικά για θέατρο, αφού οι προηγούμενες θεατρικές δουλειές της ήταν μεταφορές των πεζογραφημάτων της (‘Η Αϊσέ πάει διακοπές’, ‘Τζεμαλιγιέ’) από την ίδια. Η ασθένεια του Αλτσχάιμερ και πώς το στενό οικογενειακό περιβάλλον του ασθενή επηρεάζεται, αποτέλεσε τον κεντρικό πυρήνα του έργου. Το κατάλευκο σκηνικό της Έλενας Κατσούρη συνειρμικά παρέπεμπε σε αυτόν ακριβώς τον εγκλωβισμό ενός ασθενή με Αλτσχάιμερ σε έναν ψυχρό, νοσοκομειακό προθάλαμο και σε αυτό το ‘κέλυφος’, στο οποίο τόσο ο ασθενής -που δεν βλέπουμε ποτέ επί σκηνής- όσο και η οικογένειά του και ειδικότερα η σύζυγός του είχαν βρεθεί. Ένα μεγάλο ορθογώνιο τραπέζι λειτούργησε έξυπνα ως σκηνικό τέχνασμα καταμέτρησης του χρόνου, που κατέγραφε τις στιγμές της οικογένειας και τις συναισθηματικές μεταβολές της σε κάθε αλλαγή σκηνής. Είναι ένα θεατρικό έργο έντονης συγκινησιακής φόρτισης, με μία μητέρα και σύζυγο, που υποδύεται η Υρώ Μανέ, να παίρνει την απόφαση να στείλει τον άρρωστο σύζυγό της σε ίδρυμα στα τελευταία στάδια του Αλτσχάιμερ. Η Υρώ Μανέ σήκωσε όλο το συγκινησιακό βάρος της παράστασης στους ώμους της με απόλυτο υποκριτικό έλεγχο σε συνάρτηση με το υπόλοιπο καστ των Βαρνάβα Κυριακή, Ανδρέα Τσέλεπου, Παναγιώτας Παπαγεωργίου και Φώτη Αποστολίδη. Ο ρεαλιστικός τρόπος γραφής της Σωτηρίου, η σκηνοθετική τελειομανία του Αραούζου και η υποκριτική δεινότητα της Υρώς Μανέ συνέτειναν στην παραγωγή μίας παράστασης ακριβείας, συναισθηματικά φορτισμένης, που κάνει τον θεατή να ταυτιστεί με καταστάσεις και γεγονότα στην Κύπρο του σήμερα.
Μιχάλης Χριστοδούλου