Silvio Augusto Rusmigo
H Κύπρος του Silvio βραβεύεται! (ή Με τα μάτια του Silvio')
Αν η Κύπρος ‘σφύζει’ από δύο πράγματα, αυτά θα ήταν ομορφιά και ταλέντο. Ο συνδυασμός των δύο αποτελεί έναν πολύ καλό τρόπο ‘διαφήμισης’ για τη χώρα μας, αφού μέσα από καλλιτεχνική ματιά και σωστή οπτική, το νησί μας αναδεικνύεται με τον τρόπο που του αξίζει, ως ένας επίγειος παράδεισος. Αυτό το ‘μάτι’ διαθέτει ο Silvio Augusto Rusmigo, ο οποίος -οδηγούμενος από την αγάπη του για το νησί ‘τρύπωσε’- στα πιο μαγευτικά σημεία του. Αυτό έφερε για τον φωτογράφο πολλές διεθνείς διακρίσεις, με αποκορύφωμα αυτήν στον παγκοσμίου φήμης διαγωνισμό φωτογραφίας Perspectives 2017, που πραγματοποιείται στη Βόρεια Αμερική, όπου αναδείχθηκε ανάμεσα στα τέσσερα καλύτερα φωτογραφικά project στην κατηγορία Landscapes.

Τι σε ώθησε να ξεκινήσεις αυτό το project;
‘Η εξερεύνηση ξεκίνησε αρχικά ως μια αναζήτηση του τόπου μας. Τα τελευταία πέντε χρόνια είχα την ευκαιρία να επισκεφθώ πολλά μέρη του νησιού. Το ταξίδι αυτό με σύστησε με το νησί, και με ώθησε στη δημιουργία αυτού του φωτογραφικού αρχείου, που σήμερα αποτελεί το έργο “This is your Cyprus”. Η κεντρική ιδέα του έργου, προέκυψε ως μια αντίδραση, ότι δεν υπάρχει τίποτε να δει ή να βιώσει κανείς στην Κύπρο. Η Κύπρος, η ομορφιά και η μοναδικότητά της συχνά παρακάμπτονται από τους ανθρώπους της, καθώς άδικα ζυγίζονται έναντι μεγαλύτερων σε έκταση μερών του κόσμου. Μέσω αυτού του έργου προσπαθώ να επικοινωνήσω τη σημασία του να εξερευνά κανείς πτυχές του γύρω μας κόσμου’.
Και πως βρέθηκες να συμμετέχεις στον παγκοσμίου φήμης διαγωνισμό φωτογραφίας Perspectives 2017;
‘Ο διαγωνισμός Perspectives ανήκει στην PDN (Photo District News), που είναι ένα βραβευμένο μηνιαίο περιοδικό για τον επαγγελματία φωτογράφο. Ταυτόχρονα, η PDN διοργανώνει μεγάλης εμβέλειας φωτογραφικές εκθέσεις, όπως το Photoplus Expo. Γενικά παρακολουθώ τα νέα της PDN και όταν ανακοινώθηκε ο διαγωνισμός μού κέντρισε το ενδιαφέρον. Διαβάζοντας την επεξήγηση της θεματολογίας υποψιάστηκα ότι ίσως να είναι στα μέτρα του ένα έργο όπως το “This is your Cyprus”, οπότε σκέφτηκα να το επιχειρήσω’.
Τι άλλες διακρίσεις έχεις κερδίσει με τη συγκεκριμένη συλλογή;
‘Το έργο έλαβε κάποιες διακρίσεις τα τελευταία χρόνια. Σε αυτές συγκαταλέγονται οι τιμητικές διακρίσεις από τα ND Awards (2015) και από τα International Photography Awards (2015), καθώς και από το International Photographer of the Year (2016) και τα Fine Art Photography Awards (2017). Φυσικά, όσο τιμητική και αν είναι η αναγνώριση του έργου οποιουδήποτε καλλιτέχνη, αυτό αποτελεί μια πολύ εξωτερική υπόθεση. Είναι σαν μια σπίθα, που λάμπει μόνο για μια στιγμή και μετά χάνεται. Αυτό που απομένει, αυτό που κερδίζει κανείς, είναι το τι κάνει με αυτή τη σπίθα. Πώς τη χειρίζεται μέσα του. Προσωπικά το βλέπω σαν μια πολύ καλή ευκαιρία να σπρώξω περισσότερο τον εαυτό μου’.
Γιατί όλες οι φωτογραφίες είναι ασπρόμαυρες;
‘Η επιλογή ασπρόμαυρων φωτογραφιών από αδιευκρίνιστες τοποθεσίες για την απεικόνιση του νησιού έγινε σκόπιμα, για να αφαιρεθεί η πραγματικότητα και να μείνει μια πιο συμβολική ερμηνεία της Κύπρου, σε μια προσπάθεια να επικοινωνήσω τη σημασία της εξερεύνησης του τόπου, που μας περιβάλλει’.
Ποιο μήνυμα θες να περάσεις στον θεατή;
‘Μέσω αυτού του έργου προσπαθώ να δω την Κύπρο από ένα φακό, μέσα από τον οποίο όλοι μπορούμε να δούμε. Θεωρώ το έργο αυτό σαν τον τρόπο μου να μοιραστώ με τον κόσμο ένα θέμα που με απασχολεί ως Κύπριο και ως φωτογράφο: ότι τα φυσικά όρια, που έχουμε ως ένα μικρό νησί και που συχνά εκλαμβάνονται ως ελλείψεις, στην πραγματικότητα κρύβουν τους δικούς μας περιορισμούς. Λαμβάνοντας ένα βήμα πέρα από τις καθημερινές μας συνήθειες και ανησυχίες, γίνεται δυνατόν να αναγνωρίσουμε ότι αυτά τα όρια και οι περιορισμοί που νομίζουμε ότι μας περικλείουν, δεν έχουν στ’ αλήθεια να κάνουν με την κλίμακα του τόπου στον οποίο ζούμε, αλλά πιο συχνά με τις επιλογές που κάνουμε και πώς επιλέγουμε να αντιληφθούμε το νησί μας. Δεν ξέρω αν οι φωτογραφίες μου έχουν τη δύναμη να παροτρύνουν τον κόσμο να ζυγίσει με το μυαλό του τη φύση, την οποία κληρονομήσαμε, αλλά αν μπορέσει η δουλειά μου να επηρεάσει τον τρόπο που έστω και λίγα άτομα αντιλαμβάνονται το περιβάλλον γύρω τους, θα με έκανε πανευτυχή’.