Μιχάλης Ρακιντζής
Όταν είχε έρθει πέρσι στην Κύπρο για συναυλίες, φίλοι που πήγαν μάς είπαν πως τα μαγαζιά γέμισαν και ότι πέρασαν σούπερ. Υπάρχει, λοιπόν, καλύτερος λόγος, για να μιλήσεις με έναν καλλιτέχνη;

Τον καλώ στο τηλέφωνο και τον πετυχαίνω στο αμάξι, στον δρόμο από το στούντιο για το σπίτι. Μου λέει να καλέσω σε μερικά λεπτά. Βρίσκω τότε χρόνο να ακούσω στο YouTube μερικά τραγούδια του -κυρίως από τα 90s- που προφανώς και έχω συνδέσει με ιστορίες και εικόνες, τις οποίες σε εκείνα τα μερικά λεπτά ανέσυρα από τη μνήμη μου…

Σας ενοχλεί που ο κόσμος στα live ζητά τα παλιά σας τραγούδια;
‘Όχι φυσικά. Μα παίζω τα παλιά. Τα αγαπώ, θα ήτανε τελείως κουτό να τα απαρνηθώ. Μου αρέσουν, τα παίζω, θυμίζουν και σε μένα πράγματα, απλώς έχουνε γίνει πιο φρέσκα, πιο σημερινά, με καινούριες παραγωγές’.

Πέρσι, στην Κύπρο, μάθαμε ότι περάσατε σούπερ, οπότε θα έρθουμε με προσδοκίες στο επικείμενο live.
‘Πάμε για να διασκεδάσουμε, να θυμηθούμε κάποια πράγματα, να ακούσουμε τραγούδια, που μας θυμίζουν παλιές μας αγάπες, αλλά και για να πάρουμε καινούριες εμπειρίες από καινούρια ακούσματα από τον δίσκο που δουλεύω, στοχεύοντας πριν από τα Χριστούγεννα να έχουμε και την κυκλοφορία του’.

Τα παλιά τραγούδια σας πώς παρουσιάζονται σήμερα στα live σας;
‘Χωρίς να έχει αλλοιωθεί η αρχική αίσθησή τους, αλλά με πολλά καινούρια στοιχεία και καινούριες μουσικές προτάσεις. Είναι δοσμένα με έναν σημερινό και έναν αυριανό τρόπο’.

Μουσικά, από πού αντλείτε έμπνευση σήμερα; Τι ακούτε;
‘Ακούω πάντα ξένη μουσική. Όλες οι νέες τάσεις της μουσικής, δυστυχώς, έρχονται μόνο απ’ έξω. Στην Ελλάδα δεν τολμάμε να κάνουμε πράγματα, θέλουμε το σίγουρο, αυτό που υπάρχει, την αντιγραφή, κοιτάμε τι κάνει ο διπλανός, για να το κάνουμε κι εμείς και αυτό είναι κάτι που δεν μ’ αρέσει καθόλου’.

Πού υστερεί η σημερινή εποχή σε σχέση με τη μουσική;
‘Σήμερα, επειδή όλο το θέαμα έχει επικεντρωθεί στα media, στο ίντερνετ και στα κοινωνικά δίκτυα, η βιομηχανία του θεάματος θέλει να βγαίνουν πολλά πράγματα, να βγαίνουν πολύ εύκολα τα πράγματα. Ενώ δεν υπάρχουν και τα budget. Σήμερα, όλα είναι στο τζάμπα. Άλλο να πας σε ένα καλό εστιατόριο να φας ένα καλό φαγητό και άλλο στα fast food. Η μουσική σήμερα είναι fast food’.

Για ποιο πράγμα, που κάνατε, νιώθετε περήφανος;
‘Εννοείται ότι η συνεργασία μου με τον Ian Gillan είναι η top συνεργασία που έχει γίνει στην Ελλάδα, όπως και αυτή με την Bonnie Tyler φυσικά. Είναι δύο ονόματα παγκόσμιας εμβέλειας, με αδιαμφισβήτητη αξία, που έχουν πουλήσει εκατομμύρια δίσκους’.

Είστε pop τελικά; Πώς αυτοπροσδιορίζεστε;
‘Δεν θέλω να το κάνω αυτό το πράγμα. Δεν το έκανα ποτέ. Μου αρέσει να εξερευνώ τη μουσική και θέλω να γνωρίζω και να δοκιμάζομαι σε οποιοδήποτε είδος. Τα τελευταία χρόνια, ας πούμε, ασχολούμαι με ένα είδος που έχει πολύ περιορισμένο κοινό στην Ελλάδα, το hardstyle. Είναι μια δύσκολη μουσική, δεν ακούγεται εύκολα, είναι πολύ εκρηκτική, αν και έχει πολλούς fan στο εξωτερικό. Να σας πω μόνο ότι έχω προσπαθήσει, για τη δουλειά που κάνω τώρα, να σκεφτώ πού να την κατατάξω και ειλικρινά δεν έχω καταφέρει να βρω απάντηση. Οπότε, το κρατάω ως ένα “στυλ Μιχάλης” και τελείωσε’.

Σ 23 Δεκ, Μουσική Σκηνή RED, παλιά Λευκωσία. 23.00. Πληρ. 96245929.

Motto
‘Στα live μου, τα παλιά τραγούδια μου είναι δοσμένα με έναν σημερινό και έναν αυριανό τρόπο’.