Κριτική
Cock
Ένα άδειο, σκοτεινό δωμάτιο χωρίς σκηνικά, αντικείμενα ή έστω παντομίμες, ακολουθώντας τις ρητές οδηγίες του Βρετανού θεατρικού συγγραφέα Μάικ Μπάρτλετ, αποτελεί τον χώρο όπου εκτυλίσσεται η ιστορία του έργου Cock που σκηνοθετεί ο Κώστας Σιλβέστρος για τη Νέα Σκηνή του ΘΟΚ. Και ναι, όσο σόκιν και αν σου φαίνεται ο τίτλος, είναι αυτό ακριβώς που μεταφράζεται από τα αγγλικά, με μία διττή σημασία, εκείνης του κόκορα και της κοκορομαχίας. Σε ένα απόλυτα σκοτεινό σκηνικό δεξιοτεχνικά φωτισμένο, πότε το πρώτο μισό δεξιά και πότε το υπόλοιπο αριστερά, οι ήρωες περιφέρονται στο κόκκινο δάπεδο με τους γεωμετρικούς σχηματισμούς, προσπαθώντας να βρουν τις ισορροπίες σε αυτήν την πάλη-κοκορομαχία. Ένα γκέι ζευγάρι, έπειτα από χρόνια συμβίωσης, με όλα τα προβλήματα να συσσωρεύονται, βρίσκεται αντιμέτωπο με τον έρωτα του νεαρότερου εκ του ζευγαριού με μία γυναίκα. Η υπόθεση ξετυλίγεται γοργά, με γλώσσα ρευστή και σύγχρονη, χωρίς σκηνοθετικές μανούβρες και φτιασιδώματα παρά μόνο την απόλυτη θεατρική ερμηνεία των τεσσάρων απολαυστικότατων ηθοποιών, με τον Αντρέα Τσέλεπο να κλέβει τις εντυπώσεις με τον αβανταδόρικο ρόλο του μεγαλύτερου, οικονομικά επιτυχημένου και πιο ευαίσθητου μεταξύ των δύο να κατορθώνει να διατηρεί μία απίστευτη ισορροπία και μέτρο, χωρίς υπερβολές, σε ένα ρόλο που θα μπορούσε να καταστεί ξανά ένα γκέι στερεότυπο που εκβιάζει για γέλιο. Η παράσταση εξελίσσεται σε μία «κοκορομαχία» μέσα στην αρένα, με τους ήρωες να περιφέρονται πότε ισορροπώντας στις γραμμές του δαπέδου και πότε ξεπερνώντας τις γραμμές. Μια «διαμάχη» αρχικά ανάμεσα στους δύο γκέι άντρες και τη γυναίκα, ενώ στη συνέχεια προστίθεται και ο πατέρας του μεγαλύτερου από το ζευγάρι. Το έργο λειτουργεί λυτρωτικά, θέτει ερωτήματα, προβληματίζει, ενώ δεν δίνει απαντήσεις. Δεν πρόκειται για ένα γκέι θεατρικό έργο, δεν είναι μια παράσταση που έρχεται να αντιταχθεί απέναντι στον κοινωνικό αποκλεισμό των ομοφυλοφίλων, αλλά, για τον Μπάρτλετ, όλα αυτά είναι ήδη ισχύοντα και δεδομένα. Το έργο πραγματεύεται την ελευθερία του κάθε ανθρώπου, να μπορεί να αποφασίζει να ακολουθήσει αυτό που έχει μέσα στην καρδιά του. Αυτό που πραγματικά θέλει η καρδιά του. Γι’ αυτό και, στο τέλος του έργου, μία τεράστια καρδιά καθρέφτης στραμμένος προς το κοινό μάς λέει αυτό ακριβώς: να ακολουθήσουμε την καρδιά μας, αυτό που πραγματικά μας κάνει να είμαστε ο εαυτός μας, αυτός που μας κάνει ευτυχισμένους. Μιχάλης Χριστοδούλου