Κριτική
Αριζόνα
Η συμμετοχή της Θεατρικής Ομάδας Παράσιτα, με το έργο ‘Αριζόνα’ του Ισπανού θεατρικού συγγραφέα Χουάν Κάρλος Ρούμπιο, στο Διεθνές Φεστιβάλ Κύπρια ήταν μία από τις καλύτερες στιγμές της φετινής διοργάνωσης. Η θεατρική ομάδα των ηθοποιών Φώτη Γεωργίδη, Άντριας Ζένιου και Μαρίνας Μανδρή μας έδωσε ένα πολύ καλό δείγμα δουλειάς μέσα από τις δύο προηγούμενές της παραγωγές, ‘Pests’ (2015) της Vivienne Franzmann και ‘Σκάσε ή Η χαμένη παντόφλα του Μανώλη Καρέλη’ της Χριστίνας Σαμπανίκου φτάνοντας σήμερα στο απόλυτα επίκαιρο ‘Αριζόνα’. Τρία έργα με κοινό παρονομαστή την ανθρώπινη απομόνωση, νοητή, σωματική, αλλά και συναισθηματική. Η ομάδα επιλέγει για το νέο της έργο ως χώρο, αλλά και σκηνικό της παράστασης, μία ερημωμένη τοποθεσία λίγα μέτρα μακριά από την Πράσινη Γραμμή και τα δικά μας σύνορα, στον προαύλιο χώρο ενός εγκαταλελειμμένου εργοστασίου. Εκεί, οι ήρωες του Χουάν Κάρλος Ρούμπιο, Τζορτζ και Μάργκαρετ, αφήνουν την ασφάλεια του σπιτιού τους, για να συμμετάσχουν σε ένα πρόγραμμα εθελοντών, το επονομαζόμενο ως ‘Το Σχέδιο’ στην έρημο της Αριζόνα στα σύνορα με το Μεξικό. Σκοπός τους είναι η περιφρούρηση και η προστασία των συνόρων των ΗΠΑ από τους γείτονες-εισβολείς, οι οποίοι, όπως πιστεύουν, θα έρθουν, για να σκοτώσουν τους γιους και να βιάσουν τις κόρες τους. Η Μάργκαρετ χωρίς δική της βούληση καθοδηγείται από τις νεοφασιστικές απόψεις του συζύγου της, ο οποίος αποτελεί φερέφωνο του κράτους, που επιθυμεί να σώσει τα σύνορά του από τους επίδοξους ξένους εισβολείς. Η εξαιρετική υποκριτική συγχορδία των Ελισάβετ Κωνσταντινίδου και Κώστα Καζάκα, που σε απόλυτη χημεία έδωσαν ένα ρεσιτάλ ερμηνείας αποδίδοντας απόλυτα και με εσωτερικότητα ακόμα και τις πιο δύσκολες σιωπές της 80λεπτης παράστασης, συνέβαλαν τα μέγιστα στην ανάδειξη της δυναμικής του έξοχου κειμένου του Ρούμπιο. Η κενότητα του χώρου της παράστασης λειτούργησε ως η κενότητα του σκοπού των δύο ηρώων, οι οποίο έρχονται αντιμέτωποι με την δική τους αποξένωση και κενότητα μιας σχέσης ζωής, για την οποία δεν είχαν καταφέρει ποτέ να ρίξουν τα δικά τους σύνορα. Μιχάλης Χριστοδούλου