ΚΡΙΤΙΚΗ
Κασσάνδρα
Η μεγαλύτερη διεθνής πολιτιστική διοργάνωση, που πραγματοποιήθηκε ποτέ στη χώρα μας, η Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης Πάφος 2017 οδεύει σχεδόν προς το τέλος της αφήνοντας πίσω μεγάλες στιγμές με σπουδαίους καλλιτέχνες, κορυφαίες παραστάσεις και διεθνούς εμβέλειας δρώμενα, που θα θυμόμαστε στα επόμενα χρόνια. Από τον κορυφαίο Έλληνα σκηνοθέτη Θεόδωρο Τερζόπουλο και την παράσταση ‘Τρωάδες’ μέχρι τις σπουδαίες ερμηνεύτριες Ute Lember και τη μούσα του Αλμοδοβάλ Luz Casal, η Πάφος κατέστη φέτος η σκηνή του πολιτισμού της Κύπρου με παρουσία σε διεθνή Μέσα του εξωτερικού. Από εκείνο το τσουχτερό βράδυ της τελετής έναρξης τον Ιανουάριο, μέχρι τη ζεστή βραδιά της 1ης Ιουλίου με τα εντυπωσιακά ‘Αέναα Ταξίδια’ στο Κάστρο, φτάσαμε στη δροσιά της 16ης Σεπτεμβρίου με την κορυφαία Γαλλίδα ηθοποιό Fanny Ardant στο μονόδραμα με ορχήστρα ‘Κασσάνδρα’, εμπνευσμένο από το έργο της Christa Wolf, το οποίο ανέβηκε στο πλαίσιο του 69ου Φεστιβάλ της Αβινιόν. Μία ακόμα μεγάλη στιγμή του Πάφος 2017, που ήρθε να συμπληρώσει το παζλ μίας επιτυχημένης διοργάνωσης. O μεγάλος χώρος της πλατείας του Μεσαιωνικού Κάστρου της Πάφου ξεχείλισε από τον λυρισμό και το πάθος της μεγάλης ηθοποιού, η οποία ως Κασσάνδρα αφηγήθηκε όλα εκείνα τα τραγικά γεγονότα, που βίωσε ως μάρτυρας συνεχούς πολέμου μέχρι τη στιγμή του επερχόμενου θανάτου της. Οι διακυμάνσεις της φωνής, η κινησιολογία επί σκηνής και κυρίως τα χέρια της εξέφραζαν απόλυτα κάθε συναίσθημά της. Η Fanny Ardant απόλυτα προσηλωμένη να μεταφέρει εκείνο τον σκοτεινό ψυχισμό της Κασσάνδρας με περισσή εσωτερικότητα, που εκφράζεται από όλο της το σώμα. Σε αυτή τη στιγμή η Κασσάνδρα βρίσκεται μεταξύ ζωής και θανάτου, δικαιοσύνης και αδικίας, σε ένα παράλληλο επίπεδο της πραγματικότητας που βιώνει. Για 60 λεπτά η Fanny Ardant ήταν καθηλωτική και ανατριχιαστική σε συνάρτηση με τις συγχορδίες της ορχήστρας. Ο χώρος, αν και μαγευτικός, εντούτοις δεν ικανοποίησε την αδημονία μας να την απολαύσουμε, αφού μας δυσκόλευε η ταυτόχρονη παρακολούθηση της ηθοποιού και των υποτίτλων. Ένας μικρότερος, ίσως κλειστός χώρος, θα αναδείκνυε ακόμη περισσότερο το μεγαλείο αυτής της παράστασης. Το μόνο σίγουρο είναι, πως από το 2018 θα μας λείψουν τέτοιες στιγμές. Μιχάλης Χριστοδούλου