Με κοινωνιολογικούς όρους, σηματοδοτείται, στην ουσία, η μετάβαση από μια κατάσταση σιωπηρής ενοχοποίησης του θύματος - αφού η αποφυγή οιασδήποτε αναφοράς εκ μέρους του για τη βία που υπέστη, το υπέτασσε σ' έναν καθηλωτικό αυτοενοχοποιητικό δεσμό, αποτέλεσμα ενός «άτυπου» κοινωνικού consensus για το τι πρέπει και μπορεί να λέγεται για τον βιασμό -, σε μια κατάσταση ενοχοποίησης του θύτη, αφού, πλέον, ένα ολόκληρο σύστημα θεσμών, πρακτικών και λειτουργιών από μέρους της Πολιτείας, περιενδύει υποστηρικτικά την αναφορά και την καταγγελία, στοχεύοντας αυτόν τον τελευταίο.