Ναυαγοσώστες πριν από τους πνιγμούς, σας παρακαλώ


ΜΑΡΙΟΣ ΙΓΝΑΤΙΟΥ
Με αφορμή ένα πρόσφατο περιστατικό διάσωσης 80χρονου Βρετανού στην Πάφο, επανήλθε στο προσκήνιο το θέμα του ωραρίου ναυαγοσωστών. Κάθε χρόνο τέτοια εποχή αρχίσει η μεγάλη συζήτηση για την πλήρωση των θέσεων στις οργανωμένες παραλίες της Κύπρου με ναυαγοσώστες. Για να ακριβολογούμε, την επιμήκυνση του ωραρίου εργοδότησής τους από το σημερινό ακατανόητο 11-5, σε ένα πιο λογικό ωράριο, που θα ξεκινάει νωρίτερα και φυσικά θα ολοκληρώνεται και αργότερα.

Έντεκα-πέντε; Σοβαρά τώρα; Ποιος το σκέφτηκε αυτό το ωράριο; Ποιους λουόμενους καλύπτει; Τι γίνεται για κάποιον που θέλει να πάει θάλασσα το πρωί ή το απόγευμα που θα σχολάσει; Τι γίνεται για τους συνταξιούχους, που θα θελήσουν να επισκεφθούν την αγαπημένη τους παραλία νωρίτερα; Αυτούς που είναι και η πιο ευάλωτη ηλικιακά ομάδα για έκτακτα περιστατικά στη θάλασσα; Επισκέφθηκε κάποιος τις θάλασσές μας τον Μάιο να δει τι γίνεται; Για τους τουρίστες οι 25°C είναι ό,τι είναι για μας τα 40άρια του Αυγούστου.

Ξέρω, θα πει κάποιος ότι είναι οικονομικό το θέμα και ότι για τόσες θέσεις παγκύπρια, επί τόσες ώρες επιπλέον, αντιστοιχούν τόσα λεφτά και το κράτος δεν μπορεί ν' ανταποκριθεί σε αυτές τις ανάγκες. Δεν γίνεται όμως οι Δήμοι -και οι κοινότητες- τους οποίους αφορά το 50% της μισθοδοσίας να αναμένουν μόνο έσοδα από τις παραλίες. Η Κυβέρνηση ας κάνει, λέμε τώρα, μια εξαγγελία λιγότερη, ας κόψουμε από κάπου αλλού, ας πάρουμε εκείνα τα μέτρα σήμερα που δεν θα μας φέρουν σε δύσκολη θέση αύριο και να μιλάμε με διαφορετικά δεδομένα έχοντας μερικούς πνιγμούς μπροστά μας.

Αν σήμερα, για χάρη συζήτησης, συμβούν -μη κακόν- 10 πνιγμοί στις δέκα το πρωί σε όλη την Κύπρο, αύριο με το καλημέρα το ωράριο θα αλλάξει. Χωρίς δεύτερη σκέψη. Θα προηγηθεί βέβαια άλλος ένας ατέρμων διάλογος από "αέρος" επίρριψης και απόρριψης ευθυνών, όμως θα αλλάξει. Γιατί, λοιπόν, περιμένουμε τους πνιγμούς για να κάνουμε το αυτονόητο;

Η ζωή μας δεν είναι λογιστική πράξη. Δεν είναι μαθηματικά και δεν μπορεί να αποζημιωθεί με μια ασφάλεια. Είναι ανεκτίμητη και έτσι πρέπει να την αντιμετωπίσουμε. Όχι μόνο για την περίπτωση των ναυαγοσωστών, αλλά ακόμη και για την άσφαλτο. Αν ένας δρόμος είναι καρμανιόλα και με μερικά εκατομμύρια μπορεί να διορθωθεί, αποτρέποντας μερικά θανατηφόρα δυστυχήματα, δεν υπάρχει άλλη οδός από την επιδιόρθωσή του.

Σήμερα, μπορεί κάποιοι να κρίνουμε εκ του ασφαλούς από την πολυτέλεια και την άνεση του πληκτρολογίου μας και του Facebook, θεωρώντας ότι οι επαγγελματίες ναυαγοσώστες είναι υπερβολικοί και απλώς διεκδικούν, ως ένας άλλος επαγγελματικός κλάδος, αναγνώριση και έξτρα μεροκάματα. Οφείλουμε όμως να αντιληφθούμε, πριν βρεθούμε στη θέση εκείνου που θα σώσουν αύριο το πρωί, ότι οι άνθρωποι επιτελούν κοινωνικό έργο. Λειτούργημα είναι, όχι επάγγελμα. Πρέπει να πάψουμε να τους βλέπουμε ως τους "μάγκες", που δήθεν παριστάνουν τους ηθοποιούς του Baywatch και είναι πασαλειμμένοι με λάδι, και να τους δούμε ως τους ανθρώπους που σε πέντε λεπτά μπορεί με αυταπάρνηση να βουτήξουν στη θάλασσα να σώσουν εμάς ή κάποιο μέλος της οικογένειάς μας.

Ήρθε η ώρα να τους δούμε με σεβασμό...