Ο αγώνας κυπέλλου 1991-1992 Ανόρθωσης-Απόλλωνα που δεν ξεκίνησε ποτέ

Οι νεότεροι πιθανότατα δεν ξέρουν αυτό το περιστατικό, οι ολίγον παλαιότεροι το θυμούνται και χαμογελούν. Ένας αγώνας που αναβλήθηκε και αιτία ήταν τα… σώβρακα. Έγινε και αυτό στο κυπριακό ποδόσφαιρο πριν από 25 χρόνια. Ήταν 31 Μαΐου 1992 και στο «Αντώνης Παπαδόπουλος» υποδέχτηκε τον Απόλλωνα σε επαναληπτικό ημιτελικό κυπέλλου. Ήταν η 1η και πιθανότατα η τελευταία αναμέτρηση που αναβλήθηκε επειδή οι ομάδες φορούσαν εμφανίσεις ιδίου χρώματος.

Είκοσι λεπτά πριν από την έναρξη του αγώνα, ο διαιτητής Χριστάκης Σκαπούλλης παρατήρησε ότι Ανόρθωση και Απόλλωνας φορούσαν παρόμοιες εμφανίσεις και ζήτησε, με βάση τους κανονισμούς, από τη φιλοξενούμενη ομάδα να αλλάξει φανέλες. Όντως οι του Απόλλωνα άλλαξαν μπλούζες, μόνο που και τα σορτσάκια ήταν τα ίδια. Η ομάδα της Λεμεσού δεν είχε όμως σορτσάκια άλλου χρώματος. Ζήτησε από τη γηπεδούχο Ανόρθωση να της παραχωρήσει, αλλά οι της «Κυρίας» είπαν πως δεν είχαν. Ήταν ήδη 8.50 το βράδυ, σχεδόν μία ώρα από την προκαθορισμένη ώρα έναρξης, κι ο διαιτητής αποφάσισε όπως ο αγώνας αναβληθεί.

Αξίζει να αναφέρουμε ότι λίγα χρόνια αργότερα οι του Απόλλωνα βρήκαν σορτσάκια, δανεικά από τον Ερμή.

Η τύχη του αγώνα κρίθηκε στη Δικαστική. Οι δύο ομάδες ζήτησαν όπως ο αγώνας κατακυρωθεί υπέρ τους και μία εβδομάδα μετά έγινε η εκδίκαση. Αποφάσισε η Δικαστική ότι την ευθύνη για τη μη διεξαγωγή του αγώνα την είχε ο διαιτητής Σκαπούλλης που «ενήργησε πλημμελώς και βεβιασμένα», όπως αποφάνθηκε το Δικαστικό Σώμα. Έτσι ο αγώνας έγινε. ο Απόλλωνας κέρδισε με 1-0 με τέρμα του Πτακ και πέρασε στον τελικό (ο πρώτος αγώνας είχε λήξει 0-0). Η Ανόρθωση έχασε πέναλτι με τον Κασσιανό (απέκρουσε ο Χριστοφή). Ο Πτακ σκόραρε και στον τελικό (πέναλτι στο 54΄) χαρίζοντας τη νίκη και το τρόπαιο στον Απόλλωνα απέναντι στην Ομόνοια.

Η δίκη ή εκδίκαση του αναβληθέντος αγώνα έμεινε επίσης στην Ιστορία με αρκετά πικάντικο παρασκήνιο. Γράψαμε και δημοσιεύσαμε αυτούσια κάποια γεγονότα, τότε, στο αθλητικό περιοδικό «Κερκίδες» του συγκροτήματός μας.

- Η δίκη είχε διάρκεια 9 ωρών. Μέχρι τις 4 το πρωί μας είχαν στημένους οι Δικαστές, οι Δικηγόροι και όλοι οι σχετικοί και άσχετοι που ήταν στη «δραματικότερη» βραδιά του ποδοσφαίρου μας. Εννέα ώρες, πέντε Δικαστές, πέντε Δικηγόροι, εφτά μάρτυρες, σασπένς και καλαμπούρι. Μία… κόκκινη κάρτα σε μέλος της γαλαρίας στο βάθος και ζωηρά πηγαδάκια στα διαλείμματα. Δίκη… αντάξια του ποδοσφαίρου μας.

Πρώτος σε χιούμορ ο Πρόεδρος του Δικαστηρίου Ίκαρος Τυπογράφος με δεύτερο, όσο και αν φαίνεται παράξενο, τον «Προμηθέα» της υπόθεσης διαιτητή Σκαπούλλη. Πολλά τα ευφυολογήματα στα γραφεία της ΚΟΠ. Αλλά και πολλές οι εξάρσεις και οι αντεγκλήσεις. Αλίμονο, τι δίκη του… αιώνα θα ήταν; Μεταφέρουμε μερικούς από τους πικάντικους διαλόγους της βραδιάς.

- Σοφοκλής Χ’’Γιάννης (Δικηγόρος Ανόρθωσης): «Όταν η φανέλα φορεθεί κάτω από το παντελονάκι, κ. Σκαπούλλη, λιγοστεύει ή όχι το λευκό χρώμα»;

- Χρίστος Σκαπούλλης: «Ασφαλώς…».

- Σ. Χ’’Γιάννης: «Φορέστε, παρακαλώ, τη φανέλα για δούμε στην πράξη».

- Χρ. Σκαπούλλης: «Μα για να το κάνω θα πρέπει να κατεβάσω το παντελόνι» (γέλια στο ακροατήριο».

Ίκαρος Τυπογράφος: «Φορέστε εσείς, κ. Χατζηγιάννη, τη φανέλα. Δεν πειράζει που είναι του Απόλλωνα».

Σ. Χ’’Γιάννης: «Από τη στιγμή, κ. Πρόεδρε, που είναι μπλε με άσπρο δεν έχω κανένα πρόβλημα να τη φορέσω. Να είστε όμως βέβαιος ότι αν είχε κόκκινο χρώμα δεν θα τη φορούσα,

Κατσικίδης (Δικηγόρος Απόλλωνα): «Στο γήπεδο βγήκατε μαζί με τους επόπτες σας, κ. Σκαπούλλη»;

Χρ. Σκαπούλλης: «Αν εννοείται ότι βγήκαμε αγκαλιά, τότε όχι…».

Για 10 λεπτά ο κ. Κατσικίδης ερωτούσε τον διαιτητή αν μαζί του στα αποδυτήρια ήταν κι ο, επίσης διαιτητής τότε, κ. Βάσος Λάρκου. Σε κάποια στιγμή απευθύνθηκε στον κ. Σκαπούλλη, αποκαλώντας τον κ. Λάρκου. Επενέβη τότε ο κ. Τυπογράφος και είπε: «Νομίζω πάθατε… λαρκίαση κ. Κατσικίδη».

Κάποια στιγμή ο κ. Τυπογράφος είπε χαρακτηριστικά «χαράς στην έλλειψη σωβράκων που υπήρχε στην περιοχή», ενώ στην τοποθέτησή του ο Χρίστος Σκαπούλλης είχε πει: «Με ρωτάτε τι έκανα για να βοηθήσω την κατάσταση. Σας πληροφορώ ότι συντόνιζα τις προσπάθειες για να βρεθούν μοτόρες της αστυνομίας με πουρούδες, ώστε να πάνε ν' ανακαλύψουν σώβρακα. Δεν μας έφταναν όλα τα άλλα, ήλθε και ο κ. Κοσιάρης (ο συνάδελφος) στα αποδυτήρια για να μας κηρύξει τον πόλεμο».

Flashback: Επεισόδια στο «Τσίρειο»…

Στη δεκαετία του ΄90 -κυρίως- υπήρχε μια αντιπαράθεση μεταξύ Ανόρθωσης και Απόλλωνα, που διεκδικούσαν τον τίτλο. Το παιχνίδι που έμεινε στην Ιστορία ως «η μάχη για τα σώβρακα» ήταν συνέχεια του αγώνα στο «Τσίρειο», που έγινε στις 22 Φεβρουαρίου 1992. Ένα επεισοδιακό παιχνίδι με δύο αποβολές (απευθείας κόκκινες) που κρίθηκε στο 89’ υπέρ του Απόλλωνα με γκολ του Γιώργου Ιωσηφίδη, μάλλον από θέση οφσάιντ.

Μετά το γκολ το παιχνίδι διακόπηκε για αρκετά λεπτά, με τον Τύπο της εποχής να κάνει λόγο για «ομαδική επίθεση του πάγκου και των παικτών της Ανόρθωσης στον επόπτη Κύρο Γεωργίου». Πάντως, ο επόπτης είπε αρχικά ότι δεν είδε ποιοι τον κτύπησαν, ενώ αργότερα κατήγγειλε μόνο τον Ρουμάνο προπονητή της Ανόρθωσης Άνχελ Ιορτανέσκου. Ο αγώνας συνεχίστηκε και αμαυρώθηκε από το εν ψυχρώ κτύπημα του Καστάνα στον Χρ. Ιωσηφίδη. Το παιχνίδι έληξε στη φάση αυτή, για να ακολουθήσει «πόλεμος» μέσα και έξω από το γήπεδο με έξι τραυματίες αστυνομικούς. Τα επεισόδια είχαν συνταράξει την κοινή γνώμη και αποτέλεσαν αφορμή για συσκέψεις για αντιμετώπιση της βίας, ενώ παρενέβη ακόμα και ο Υπουργός Εσωτερικών κ. Βενιαμίν.

Ο Σύνδεσμος Διαιτητών απείλησε με απεργία, ενώ ο Σύνδεσμος ποδοσφαιριστών καταδίκασε ενέργειες των μελών του. Στο μάτι του κυκλώνα βρέθηκαν και τα ΜΜΕ, με τον Απόλλωνα να κατηγορεί το ΡΙΚ ότι λανθασμένα μετέδωσε πως το νικητήριο γκολ ήταν οφσάιντ, ενώ η Ανόρθωση απαγόρευσε στο «Ράδιο Πρώτο» να μεταδίδει αγώνες από το «Αντώνης Παπαδόπουλος», κρίνοντας τη μετάδοση του επίμαχου αγώνα ως «μεροληπτική, παραπλανητική, αντιανορθωσιάτικη και αντιδεοντολογική», όπως ανέφερε σε ανακοίνωσή της.

Σ.Σ. Θυμάμαι πως για ένα χρονικό διάστημα έκανα περιγραφή αγώνων της Ανόρθωσης στο «Αντώνης Παπαδόπουλος» ανάμεσα στους φιλάθλους και βρέθηκα στο στόχαστρο κάποιων νεαρών οπαδών της, όχι ως άτομο, αλλά ως εκπρόσωπος του «Ράδιο Πρώτο». Έτσι ήταν το κλίμα της τότε εποχής.