ΘΕΑΤΡΟ

ΚΡΙΤΙΚΗ
Το τέλειο έγκλημα
Η θεατρική ομάδα του Μάριου Κακουλλή μετά τις πολύ φρέσκες δουλειές της ‘Το τρίο του Porto Sueno’ και το ‘Ένα αλπούμ ιστορίες’ επέστρεψε με ‘Το τέλειο έγκλημα’ στο Σπούτνικ. Εκείνο που ξεχωρίζω στις σκηνοθετικές δουλειές του Μάριου είναι το περίσσιο μεράκι, η αφοσίωση, το θεατρικό παιχνίδι κι εκείνο το αμάλγαμα του παιδικού ενθουσιασμού, της νοσταλγίας με την αμιγή ψυχαγωγία που δεν έχει σκοπό να μεταδώσει στο θεατή κεκαλυμμένα μηνύματα αλλά να διασκεδάσει. Μαζί με το συγγραφικό δίδυμο Βαλεντίνου Κόκκινου-Μαρίνας Βρόντη, ο Μάριος μετέφερε στη σκηνή του Σπούτνικ κάτι τελείως διαφορετικό θεματικά από τις προηγούμενες δουλειές τους. Μία ιστορία μυστηρίου βασισμένη στο γερμανικό παιδικό βιβλίο του Χάινριχ Χόφμαν ‘Shokheaded Peter’ το οποίο καταπιάνεται με την αυστηρή διαπαιδαγώγηση των παιδιών. Τόσο οι προηγούμενες δουλειές του Μάριου Κακουλλή όσο και ο τίτλος του έργου με προϊδέαζαν για μία παράσταση εντελώς διαφορετική από τις προηγούμενες όπου θα οικοδομείτο μέσα σε μία ατμόσφαιρα αστυνομικού μυστηρίου. Κι όμως υπήρχε το μυστήριο, όχι όμως όπως το περίμενα, αφού η διάθεση για παιχνίδι των συντελεστών που προανέφερα δεν θα μπορούσε να περιοριστεί στο πλαίσιο ενός αυστηρά αστυνομικού έργου μυστηρίου. Η δραματουργική μέθοδος βασίζεται από τη μία μεν στο μυστήριο, το οποίο δεν είναι το ζητούμενο του σκηνοθέτη, όπως φάνηκε από το αποτέλεσμα και από την άλλη στην αποκαθήλωσή του δημιουργώντας γύρω του ήρωες-καρτούν βγαλμένους από κόμικς των δεκαετιών ’60-’70. Ο σκηνοθέτης δημιουργεί ένα καρτουνίστικο περιβάλλον όπου οι πέντε υπέροχοι ηθοποιοί μεταλλάσσονται σε διαφορετικούς χαρακτήρες οι οποίοι με χαρακτηριστικές κινησιολογικές μανούβρες μάς συστήνονται κάθε φορά παίζοντας αυτό το παιχνίδι μυστηρίου όπου διαπράχθηκε το τέλειο έγκλημα. Σε αρκετές στιγμές ένιωσα να χάνω τη συνοχή της δραματουργικής εξέλιξης και να βυθίζομαι στις υποκριτικές εκδηλώσεις των πέντε ηθοποιών. ‘Το τέλειο έγκλημα’ συνοπτικά ήταν απολαυστικό ως δρώμενο, σε συνάρτηση με τη φρεσκάδα των ηθοποιών, των σκηνοθετικών ευρημάτων, του παιχνιδίσματος και κυρίως των μουσικών παρενθέσεων από τη Χριστίνα Αργύρη. Ο Μάριος Κακουλλή δημιούργησε ένα καρτουνίστικο περιβάλλον, με ήρωες από κόμικ, με στοιχεία φιλμ νουάρ όπου παρωδείτο η σοβαροφάνεια των κινηματογραφικών ταινιών μυστηρίου. Αν το ζητούμενο ήταν η διασκέδαση, η παράσταση το κατάφερε, αλλά επί της ουσίας περίμενα ένα βήμα παραπάνω. Μιχάλης Χριστοδούλου