Ωραία μου, άνοιξη!
Ο φετινός Απρίλης μυρίζει Πάσχα. Σε ένα σκηνικό που έχει πια ανθίσει και με τις μεγαλύτερες μέρες να μας προσκαλούν να βγούμε έξω επιτέλους.
Το Πάσχα ήταν ανέκαθεν μια από τις αγαπημένες μου γιορτές. Μια περίοδος μέσα στη χρονιά, διαφορετική από τις άλλες. Ακόμα και αν κάποιος δεν είναι θρήσκος, δεν μπορεί να μη νιώσει την κατάνυξη εκείνων των ημερών. Υπάρχει μια όμορφη γαλήνη στην ατμόσφαιρα. Το Πάσχα το έχω συνδέσει με συγκεκριμένες εικόνες. Τη Μεγάλη Πέμπτη στη μικρή εκκλησία του Τρυπιώτη στην παλιά Λευκωσία, τη μέρα της Μεγάλης Παρασκευής, όταν προσκυνούμε, όπως λέει το έθιμο από 7 διαφορετικούς επιτάφιους και το βράδυ, όταν παρακολουθούμε την Ακολουθία του Επιταφίου στην ολάνθιστη αυλή της γυναικείας Μονής του Αγίου Νικολάου στην Ορούντα. Η μυρωδιά των λουλουδιών που στολίζουν τον Επιτάφιο, η συγκινητική στιγμή που απαγγέλουν οι καλόγριες το ‘Ω γλυκύ μου έαρ’, το εγκώμιο του Επιτάφιου Θρήνου της Μεγάλης Παρασκευής, η περιφορά του επιταφίου γύρω από την εκκλησία. Και μετά είναι το Μεγάλο Σάββατο. Το πρωί που πέφτουν τα μαύρα, που χτυπούν οι καμπάνες χαρμόσυνα και αργότερα το βράδυ, όταν μαζευόμαστε όλοι στην αυλή της εκκλησίας, περιμένοντας το Άγιο Φως. Πάσχα όμως είναι και όλα εκείνα τα εδέσματα και τα έθιμα. Τη Μεγάλη Πέμπτη μαζευόμαστε οι γυναίκες της οικογένειας για να φτιάξουμε φλαούνες. Το Σάββατο μετά την εκκλησία, θα φάμε πάντα μαγειρίτσα ή σούπα αβγολέμονο και την Κυριακή του Πάσχα, αρνί γεμιστό που έχει μπει από την προηγούμενη στο φούρνο -ο οποίος έχει ζεσταθεί με ξύλα ελιάς ή λεμονιάς- και είναι υπέροχα μαλακό και γευστικό. Το Πάσχα όμως μ’ αρέσει και για έναν ακόμη λόγο. Είναι εκείνες οι μέρες που τα χωριά ζωντανεύουν, που τα έθιμα είναι μια αφορμή να αφήσουμε για λίγο τους τρελούς ρυθμούς της καθημερινότητας και να έρθουμε πιο κοντά στην οικογένεια και το δικό μας κόσμο. Στο τεύχος που κρατάς στα χέρια σου, ετοιμάσαμε ένα αφιέρωμα σε όλα όσα αγαπάμε την άνοιξη και στα πασχαλινά ήθη και έθιμα σε όλη την Κύπρο.