24 ΩΡΕΣ ΜΕ…
ΤΟΝ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΤΗΣ ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ
ΤΙΤΛΟΣ: «Βλέπω πλέον μισογεμάτο το ποτήρι…»
ΥΠΟΤΙΤΛΟΣ: Ο Νικόλας Χατζηγιάννης παρουσιάζει ένα 24ωρο από την καθημερινότητα του και μοιράζεται άγνωστες πτυχές από τη ζωή του
ΦΥΤΕΥΤΟ: «Είχα πλήρη άγνοια για το πόσο δύσκολο ήταν αυτό το έργο που ανέλαβα και για τις τεράστιες προκλήσεις που παρουσιάζονται καθημερινά».
«Το 2013 ήμουν έτοιμος να φύγω ξανά. Έψαχνα δουλειά ακόμη και στο εξωτερικό. Έκανα interview ακόμη και σε τράπεζα στη Σιγκαπούρη».
«Θυμάμαι από τα παιδικά μου χρόνια τις καλοκαιρινές νύχτες στην αυλή, το ραδιόφωνο με τις μπαταρίες. Θυμάμαι στην επαρχία Αμμοχώστου ένα ουρανό με άστρα…»
ΛΕΖΑΝΤΑ:
«Συζήτηση και καφές με καλούς φίλους και συνεργάτες σε κάποια καφετέρια. Κάποιες φορές χαλαρώνουν παρακολουθώντας ποδόσφαιρο»
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗΝ ΕΜΙΛΥ ΜΙΝΤΗ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ
Ξεκίνησε για τις σπουδές του στην Αγγλία μαζί με τους «κολλητούς» του φίλους. Γεμάτος όνειρα και προσδοκίες, έφθασε με δύο αποσκευές στο Λονδίνο και από εκεί, κίνησε για τον προορισμό του. Το Ρέντινγκ. Στο εξωτερικό, αρχικά με απρόσμενες περιπέτειες, έζησε και εργάστηκε για πολλά χρόνια, όμως η ζωή και η οικογένεια τον έφεραν πίσω στην Κύπρο. Ο Νικόλας Χατζηγιάννης, εκτός του επαγγελματικού του χώρου είναι σύζυγος και πατέρας δύο αγοριών, του Αντρέα και του Ιωάννη, ηλικίας 13 και 10 ετών. Συνεχίζει, όπως και τότε, να ακούει ροκ και heavy metal μουσική, να παρακολουθεί ποδόσφαιρο με τους φίλους και τα παιδιά του και να χαίρεται όμορφες στιγμές με τη σύζυγό του Έλλη.
6:30
Συνηθίζει να ξυπνά λίγο μετά τις έξι το πρωί. Κάποιες φορές μπορεί να ξυπνήσει ακόμα και στις 5! «Πολλές φορές, μπορεί να σκεφτώ κάτι-ακόμα και κατά τη διάρκεια του ύπνου. Είναι η ώρα που “αδειάζει” το μυαλό και αποβάλλεται η ένταση, οπόταν με το που θα ξυπνήσω, υπάρχουν μια σειρά από πράγματα, έτοιμα να γίνουν» μας λέει.
7:00
Πρόγευμα με τα παιδιά. Η μέρα ξεκινά με ένα φρέσκο χυμό και ένα… email. Ακολουθούν πολλά τηλεφωνήματα μέχρι την άφιξή του στο γραφείο.
7:30
Οι άντρες της οικογένειας επιβιβάζονται στο αυτοκίνητο. Πηγαίνει ο ίδιος τα παιδιά στο σχολείο, αφού η μητέρα τους βρίσκεται ήδη στη δουλειά της. Στη διαδρομή, συζητούν κυρίως για ποδόσφαιρο ή και άλλα θέματα του σχολείου.
8:00
Στο γραφείο, η ατζέντα του είναι γεμάτη συναντήσεις. «Το πρόγραμμα διαφοροποιείται συνεχώς» μας αναφέρει.
8:10
Ακολουθεί δεκάλεπτη συνάντηση με στενούς συνεργάτες.
8:25
Προγραμματισμένη σύσκεψη με την Εκτελεστική Επιτροπή.
11:00-13:00
Νέες συναντήσεις. Ταυτόχρονα ελέγχει emails, απαντά τηλέφωνα. Στο περιθώριο συνηθίζει να τρώει μια μπάρα δημητριακών ιδανικό για πρωινό δεκατιανό.
13:30
Το μεσημέρι παραμένει συνήθως στο γραφείο εκτός αν το πρόγραμμα περιλαμβάνει κάποια υποχρέωση ή επαγγελματικό γεύμα.
15:00
Χειρισμός εσωτερικών και άλλων θεμάτων διοίκησης.
16:00
Ένας φρέσκος χυμός ή καφές είναι σημαντικός για τη συνέχεια της ημέρας.
19:30
Επιθυμεί να επιστρέφει στο σπίτι νωρίς το βράδυ, ώστε να έχει χρόνο για την οικογένεια. «Έτυχε πολλές φορές, όπως και άλλοι συνάδελφοι, να παραμείνουμε περισσότερο στο γραφείο».
20:30
Δείπνο με την οικογένεια που ετοίμασε η σύζυγος του Έλλη η οποία, όπως μας διαβεβαιώνει «είναι σπουδαία μαγείρισσα». Ο ίδιος ξέρει να μαγειρεύει παρόλο που εδώ και πολύ καιρό δεν ασχολείται.
21:00-23:00
Ξεκουράζεται και χαλαρώνει στη ζεστασιά του σπιτιού. Του αρέσει να παρακολουθεί ξένες σειρές.
ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ
Το Σάββατο το πρωί πολλές φορές βρίσκεται για κάποιες ώρες στο γραφείο. Ταυτόχρονα αναλαμβάνει και κάποιες υποχρεώσεις των παιδιών, όπως το ποδόσφαιρο και τα γαλλικά που παρακολουθεί ο μικρότερος. Του αρέσει και καμαρώνει να βλέπει τα βλαστάρια του να παίζουν ποδόσφαιρο στις ακαδημίες που προπονούνται. Ο μεγάλος στον Ολυμπιακό Λευκωσίας, ο μικρός στην Άρσεναλ. Ως φίλαθλος, είναι χαμηλών τόνων στην κερκίδα. Μας λέει ότι δεν κάνει παρεμβάσεις όταν παίζουν τα παιδιά, ενώ πολλές φορές παρατηρεί μεγαλύτερους που αντιμετωπίζουν το γεγονός σαν να βρίσκονται σε γήπεδο ομάδας πρώτης κατηγορίας. Πεποίθησή του είναι πως δεν πρέπει να επηρεάζονται τα παιδιά και σημειώνει ότι ο Συνεργατισμός με την παρουσία του σε τέτοιους χώρους θέλει να στέλνει μηνύματα ευ αγωνίζεσθαι. Όπως μας λέει, πιο «φανατικός» με το ποδόσφαιρο είναι ο μεγάλος γιος, ενώ ο μικρός ασχολείται και με την κολύμβηση. Το μεσημέρι του Σαββάτου γευματίζει με την οικογένεια και το απόγευμα χαλαρώνει σε κάποια καφετέρια με καλούς φίλους και συνεργάτες όπου τις περισσότερες φορές συζητούν θέματα δουλειάς ή παρακολουθούν κανένα αγώνα ποδοσφαίρου. Το βράδυ, υπάρχει συνήθως κοινωνική υποχρέωση ή έξοδος με τη σύζυγο και καλούς φίλους. Λόγω του βαρυφορτωμένου προγράμματος που έχει ολόκληρη την εβδομάδα, επιδιώκει να αφήνει δύο μέρες κενές. Μια εξ’ αυτών η Κυριακή όπου απολαμβάνει τη θαλπωρή του σπιτιού.
ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΓΕΙΤΟΝΙΑΣ
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην περιοχή Αγίου Αντωνίου στη Λευκωσία. Η παιδική και εφηβική του ηλικία - όπως μας αφηγείται - αποτυπώνουν ξέγνοιαστα, χαρούμενα χρόνια. Στις ζωντανές περιγραφές του, ηχούν ακόμη οι φωνές των παιδιών της γειτονιάς, το πετάλι από το ποδήλατο που όργωναν με τους φίλους του κοντινές περιοχές της Λευκωσίας. Νοσταλγία και ενθουσιασμός πίσω από τις λέξεις, δείχνουν ότι τότε, για τα παιδιά οι δυσκολίες της εποχής ήταν αόρατες.
«Στα παιδικά μας χρόνια τη δεκαετία του ‘80 δεν υπήρχαν ούτε χόμπι, ούτε ο θεσμός των διακοπών. Διαβάζαμε τα μαθήματά μας, και μετά όλη η γειτονιά έπαιζε στον δρόμο, στο χωράφι, ή στην αυλή του σχολείου. Σήμερα είναι δύσκολο να το εξηγήσεις αυτό στα παιδιά, τι σημαίνει να παίζεις στον δρόμο και να σταματάς για να περάσει ένα αυτοκίνητο και έπειτα να συνεχίζεις! Παίζαμε οργανωμένα, 30-40 παιδιά που έρχονταν από τις άλλες γειτονιές. Στον καιρό μας υπήρχε η οργανωμένη ομάδα της γειτονιάς. Η δική μας ήταν οι κανονιέρηδες και φορούσαμε φανέλες με ρίγες μαύρες και κίτρινες. Και παίζαμε… Με τη γειτονιά της Εκάλης, του Λυκαβηττού, του Ελένειου, της Παλλουριώτισσας.
Το καλοκαίρι, για δεκαπέντε μέρες κάναμε αγώνες στα «πρότυπα» των Ολυμπιακών και δίναμε μετάλλια, που ήταν γρόσια τρυπημένα στη μέση! Ως γειτονιά είχαμε τη δική μας εφημερίδα και συνηθίζαμε να μαζευόμαστε σε σπίτια φίλων και κάναμε διαγωνισμούς στο τάβλι, το σκάκι, το μπιλιάρδο. Όλη τη μέρα ήμασταν έξω και παίζαμε μέχρι που νύχτωνε και μας φώναζαν οι γονείς μας: Ελάτε να φάτε και ύπνο».
«ΘΥΜΑΜΑΙ…»
«Θυμάμαι τον καιρό που πηγαίναμε στο δημοτικό σχολείο ξεκινούσαμε κάποιες φορές με τα ποδήλατα από τον Άγιο Αντώνιο, πηγαίναμε Μακαρίου και στο παλιό ΓΣΠ. Τριγυρίζαμε στην πόλη… Θυμάμαι, το 1979-1980 όταν το ΑΠΟΕΛ πήρε το πρωτάθλημα ράψαμε σημαίες από ρούχα, ένα υποτυπώδες γαλάζιο με κίτρινο. Τις περάσαμε σε ένα σκουπόξυλο, τις βάλαμε στα ποδήλατά μας και γυρνούσαμε στο κέντρο της Λευκωσίας. Άλλες φορές, πηγαίναμε στην παλιά πόλη. Από τον Άγιο Αντώνιο, στην περιοχή της ΠΕΟ, ανεβαίναμε στον δρόμο που οδηγεί προς τα τείχη και κατηφορίζαμε προς την περιοχή της Αρχιεπισκοπής. Ο δρόμος οδηγούσε προς το σπίτι του παππού και της γιαγιάς. Μεγαλώσαμε τότε που η νέα πόλη, ήταν κοντά στην παλιά…»
Αναμνήσεις έντονες, εμπλουτίζουν τη συζήτηση. Όπως μας λέει, «θυμάμαι τη δεκαετία του ‘70, τη λάμπα του πετρελαίου για όσους σε κάποια χωριά δεν είχαν ρεύμα, τις καλοκαιρινές νύχτες στην αυλή, το ραδιόφωνο με τις μπαταρίες. Θυμάμαι, στην επαρχία Αμμοχώστου ένα ουρανό γεμάτο με άστρα…»
Με την αποφοίτησή του από το δημοτικό σχολείο βρίσκεται, όπως μας αναφέρει, «κάπως ανορθόδοξα» στην Αγγλική Σχολή. «Αντί να πάω στο Παγκύπριο Γυμνάσιο, πήγα στο Ακρόπολις Β’, που τότε ήταν ενιαίας φοίτησης σχολείο. Όταν άλλαξε και έγινε μόνο γυμνάσιο μόλις τελείωσα έδωσα εξετάσεις και πέρασα στην Αγγλική Σχολή στην τετάρτη τάξη όπου φοιτούσε και ο αδερφός μου Ξάνθος. Το περιβάλλον εκεί ήταν διαφορετικό, υπήρχε άλλος αέρας και εγώ με λιγότερα αγγλικά έπρεπε να προσαρμοστώ για δεύτερη φορά. Πολλές παρέες ήταν δημιουργημένες». Από την Αγγλική Σχολή και τα παιδικά του χρόνια, δημιουργήθηκαν, όπως μας λέει, δυνατές φιλίες που κρατούν μέχρι σήμερα.
Με την αποφοίτησή του από την Αγγλική Σχολή ακολουθεί «η χρυσή εποχή του στρατού», όπως τη χαρακτηρίζει. Κατά τη διάρκεια του στρατού έζησε για 3-4 μήνες στην Ελλάδα όπου έκανε την εκπαίδευσή του ως αξιωματικός. «Τα χρόνια του στρατού, είναι τα χρόνια που θέλεις να περνάς καλά, να βγαίνεις έξω με φίλους. Και ήταν φοβερή εμπειρία να ζεις τότε στην Αθήνα» τονίζει.
«ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΤΑΞΙΔΙ…»
Με το τέλος του στρατού, ακολούθησαν οι σπουδές στην Αγγλία. Χίλιες και μια εικόνες αναβλύζουν από τη μνήμη του. «Μπήκα για πρώτη φορά ως έφηβος στο αεροπλάνο στα 17. Όταν ήμουν μικρός ζούσαμε για κάποια χρόνια στην Αγγλία, όμως δεν είχα ξαναπάει ταξίδι, δεν ήξερα καν πού είναι το Πανεπιστήμιο. Ξεκινήσαμε μαζί με τους φίλους μου, τους κολλητούς, για το Λονδίνο. Προορισμός μου, το Ρέντινγκ. Χίθροου-λεωφορείο-Ρέντινγκ. Πήγαμε στην Αγγλία να σπουδάσουμε με δύο παραδοσιακές κυπριακές βαλίτσες των 50 κιλών (!) σε ένα ταξίδι των Κυπριακών Αερογραμμών… Γεμάτες φαγητά και προσωπικά αντικείμενα, αλλά χωρίς βαριά χειμερινά ρούχα… Δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Φτάσαμε στο Λονδίνο με τους φίλους μου. Ο καθένας τράβηξε τον δικό του δρόμο, αλλά συναντιόμασταν συχνά, κυρίως στο βόρειο Λονδίνο. Αν μετανιώνω για κάτι, είναι που δεν κάναμε παρέα με περισσότερους ξένους, αλλά με Κύπριους και Έλληνες με αποτέλεσμα να βελτιώσουμε τα ελληνικά μας παρά τα αγγλικά μας (γελά). Τα φοιτητικά μας χρόνια ήταν εξαιρετικά με πολύ διάβασμα και αρκετή πλάκα!»
Στην Αγγλία η ζωή του, συνοδεύτηκε με πολλές περιπέτειες τις οποίες αναπολεί και γελά. Μας λέει ότι είχε πάντοτε στόχο να εργαστεί στο εξωτερικό, γιατί πίστευε ότι υπήρχαν περισσότερες ευκαιρίες προόδου και ανέλιξης. Τελειώνοντας το πτυχίο του στον τομέα του Quantity Surveying στο Πανεπιστήμιο Reading έπρεπε να αποφασίσει μεταξύ ενός μεταπτυχιακού ή ενός πτυχίου στη Νομική που ήταν και το αγαπημένο του. Επιλέγει τελικά την πρώτη οδό και ξεκινά μεταπτυχιακό σε θέματα ναυτιλίας και χρηματοοικονομικών, (Shipping Trade and Finance) - στο Πανεπιστήμιο του City University Business School της Αγγλίας.
Ταυτόχρονα, του δίνεται τιμητική υποτροφία από το Ναυτιλιακό Χρηματιστήριο του Λονδίνου, για να παρακολουθήσει ένα πρόγραμμα μαθημάτων το οποίο απευθυνόταν σε όσους ήθελαν να ασχοληθούν με την ναυτιλία. «Υπεύθυνος τότε του προγράμματος ήταν ο Πανεπιστημιακός Κώστας Γραμμένος, σπουδαίος άνθρωπος και ακαδημαϊκός, και συμμετείχαν σε αυτό μαθητές κυρίως Σκανδιναβοί αλλά και Ελλαδίτες, με άριστα πτυχία ακόμη και από το Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Ο Κώστας Γραμμένος είχε ένα ευαίσθητο σημείο για τους Κύπριους και δεχόταν 3-4 κάθε χρονιά. Όσοι ήταν καλοί έβρισκαν μετά δουλειά» σημειώνει.
«ΧΡΟΝΙΑ ΜΟΝΑΞΙΑΣ…»
«1995. Το πρόγραμμα ήταν προς το τέλος του. Ήθελα να μείνω στην Αγγλία όμως, έπρεπε να βρω δουλειά και χρειαζόμουν βίζα. Οι συνθήκες ήταν εξαιρετικά δύσκολες. Έψαξα αρκετά και ανακάλυψα ότι μπορούσα να εργαστώ σε μια ασφαλιστική εταιρεία καναδέζικων συμφερόντων. Με προσέλαβαν ουσιαστικά από λάθος, επειδή ήμουν Ε/κ νόμιζαν πως ήμουν Ελλαδίτης. Μου έδωσαν τη θέση και όταν το κατάλαβαν μου είπαν να εξασφαλίσω μόνος μου άδεια εργασίας. Μετά από πολλές περιπέτειες, έψαξα και βρήκα ένα παραθυράκι στον Νόμο που μου έδινε περιθώριο να παραμείνω αν εξασφάλιζα εκπαιδευτική άδεια παραμονής. Χρειαζόμουν πιστοποίηση ότι αυτό που θα έκανα - αναλυτής επενδύσεων - δεν υπήρχε και θα ήταν χρήσιμο για τη χώρα μας. Μου έδωσε την πιστοποίηση ο πρώην πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Γιώργος Βασιλείου. Βρήκα δικηγόρο και κατέθεσα τα χαρτιά. Η εταιρεία ήταν στο νότιο Λονδίνο, ήμουν ο μόνος ξένος, το άτομο που με προσέλαβε έφυγε, αλλά εκείνοι με κράτησαν. Μέχρι να έρθει η άδεια για πολύ καιρό δεν έκανα τίποτα. Όμως, ακόμα και την ώρα του φαγητού, δεν μου μιλούσε κανείς. Τέλος του Δεκέμβρη έληγε η φοιτητική βίζα. Στις 20 του μήνα, εκδόθηκε τελικά η άδεια παραμονής. Πήγα και την πήρα. Με τη βίζα στο χέρι και αποφασισμένος να μείνω στην Αγγλία, είπα θα πάω για δέκα μέρες στην Κύπρο και μετά θα επιστρέψω για τα καλά».
ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΠΟΥ ΤΟΥ ΑΛΛΑΞΑΝ ΤΗ ΖΩΗ
Ακολούθησαν δέκα μέρες, ικανές να του αλλάξουν τη ζωή. Με τη βίζα στο χέρι και αποφασισμένος να ζήσει στην Αγγλία, στη ζυγαριά των στόχων και των ονείρων, τα αισθήματα αποδεικνύονται ακόμα πιο δυνατά. Παραμονή Χριστουγέννων γνώρισε την Έλλη σε έξοδο με κοινούς φίλους. «Στο μυαλό μου είχα υπόψη ότι θα φύγω. Έτσι υπολόγιζα…» σημειώνει. (γελά) Κατά την ολιγοήμερη παραμονή του στην Κύπρο, η επικοινωνία ξεκίνησε. «Γνωρίζοντας την Έλλη το αίσθημα μεγάλωνε, όπως και η απόσταση με την ασφαλιστική εταιρεία, η οποία δεν ξεκαθάριζε που ήθελε να κινηθεί» αναφέρει. Αποφασίζει να φύγει και να πάει να εργαστεί στην Ελλάδα. Μετακινείται στην Τράπεζα Κύπρου στην Αθήνα, για να εργαστεί στο κομμάτι του Private Banking. Τότε υπήρχαν τρία καταστήματα στην Ελλάδα. Πειραιά, Σέκερη, Θεσσαλονίκη. «Θα ήμουν και πιο κοντά στην Έλλη», μας λέει (γελά). Έμεινε για τρία χρόνια εκεί και στο μεταξύ μετακόμισε και η Έλλη. Ήρθαν στην Κύπρο για τρεις μέρες, παντρεύτηκαν και έφυγαν ξανά για την Αγγλία, όπου εργάστηκε στη Merril Lynch.
Το 2001 επέστρεψε στην Κύπρο για να εργαστεί για τη BNB Paribas. «Ήρθα έναν Μάρτιο στην Κύπρο και όταν είδα τη θέα της θάλασσας της Λεμεσού, είπα θα έρθω πίσω». Στη συνέχεια οι επαγγελματικές επιλογές κινούνται ανάμεσα στην Αγγλία, Ελβετία, Λουξεμβούργο. Επιλέγουν Ελβετία όπου εργάστηκε για τη BNB Paribas Eλβετίας.
«Έφθασα στη Γενεύη με δύο βαλίτσες στο χέρι και ελάχιστα γαλλικά, και ακολούθησε η σύζυγός μου με το παιδί. Δεν μπορούσα να συνεννοηθώ, πολλές φορές έπαιρνα τηλέφωνο την Έλλη που είχε ζήσει ξανά στην Ελβετία και της έλεγα: μίλησέ τους». Τώρα τα θυμάται και γελά αλλά, όπως λέει, «φανταστείτε χωρίς να γνωρίζω γαλλικά πώς θα πήγαινα σουπερμάρκετ, να αγόραζα κάτι να φάω, να πάω στον κουρέα, να κάνω ασφάλεια αυτοκινήτου;» Τελικά έφθασαν με ένα παιδί στην Ελβετία και έφυγαν με δύο στην αγκαλιά. «Στη Γενεύη στην αρχή πέρασα δύσκολα, δεν υπήρχε τίποτα, πολλές φορές παρέμενα μέχρι αργά στο γραφείο ή περίμενα το Σαββατοκύριακο για να έρθει μια αγγλική εφημερίδα να διαβάσω. Όταν ήρθε η οικογένεια τα πράγματα άλλαξαν. Παρόλο που έρχονταν για βοήθεια οι δικοί μας, με τα παιδιά ήταν δύσκολο, το 2007 αφήσαμε την Ελβετία για τις κυπριακές τράπεζες. Το 2013 ήμουν έτοιμος να φύγω ξανά. Έψαχνα δουλειά στο εξωτερικό, έκανα interview ακόμη και σε τράπεζα στη Σιγκαπούρη. Δύσκολο, αλλά για εμάς θα ήταν πάρα μόνο η 5η φορά». Αν έχει μετανιώσει; «Όχι. Πάντα βλέπω μπροστά, δεν βλέπω πίσω».
ΕΝΘΕΤΟ 1
ΑΓΝΟΙΑ, ΕΚΠΛΗΞΗ, ΠΡΟΚΛΗΣΗ
Η μετάβαση μου στον Συνεργατισμό έγινε σχεδόν τυχαία, καθώς τότε κοίταζα διάφορες άλλες επιλογές στο εξωτερικό. Δεν γνώριζα οτιδήποτε για τον Συνεργατισμό. Η εκλογή μου ως Πρόεδρος της Επιτροπείας ήταν έκπληξη και από τότε τα γεγονότα καθορίζουν τις εξελίξεις. Είχα πλήρη άγνοια για το πόσο δύσκολο ήταν αυτό το έργο που ανέλαβα και για τις τεράστιες προκλήσεις που παρουσιάζονται σχεδόν καθημερινά. Το ποτήρι όμως πλέον είναι μισογεμάτο παρά μισοάδειο. Αν γνώριζα την προσπάθεια, καταπόνηση και τις υπερβάσεις που χρειάζονταν για να κρατήσουμε και να εκσυγχρονίσουμε τον Συνεργατισμό, πάλι θα έκανα την ίδια επιλογή ενεργώντας αυθόρμητα καθώς μου αρέσουν οι μοναδικές προκλήσεις. Αυτές έρχονται, αν έρθουν, μία φορά στην ζωή κάποιου ανθρώπου καθώς και στην ιστορία ενός οργανισμού ή ενός τόπου.
ΕΝΘΕΤΟ 2
ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ
Μαζί με τους δύο γιούς του, μοιράζονται αγαπημένες στιγμές. Απολαμβάνουν να παρακολουθούν την ομάδα τους, τον ΑΠΟΕΛ. Στο γήπεδο πολλές φορές ο κ. Χατζηγιάννης πηγαίνει με τέσσερα παιδιά. Τον Αντρέα, τον Ιωάννη και τους φίλους τους. «Είναι η ώρα που ησυχάζει η μαμά» μας λέει. Σε επισήμανση ότι τα παιδιά είχαν την ευκαιρία να ζήσουν σημαντικές στιγμές του ΑΠΟΕΛ ο κ. Χατζηγιάννης λέει: «Αυτό είναι διφορούμενο, γιατί έχουν μεγαλώσει χωρίς να ξέρουν τι σημαίνει να μην κερδίζει τίτλους η ομάδα σου. Δεν έχουν δει τα πέτρινα χρόνια όπως εμείς, ότι υπάρχει ήττα, ότι μπορεί να κερδίσουν οι αντίπαλοι». Τα παιδιά του, είναι όλη του η ζωή. Πώς είναι ο κ. Χατζηγιάννης μαζί τους; Ένας παραδοσιακός μπαμπάς; Μας λέει ότι συζητούν μαζί, ανταλλάζουν απόψεις «στο μέτρο που επιτρέπουν οι ηλικίες ή στον τρόπο που σκέφτονται τα παιδιά».
ΒΙΟ:
ΜΟΤΟ: «Keep fighting, Never Surrender, πρέπει να προσπαθείς συνεχώς και να ακούς».
ΜΟΥΣΙΚΗ: «Η αγαπημένη μου, που με ακολουθεί από τα νεανικά μου χρόνια, είναι Hard Rock και Heavy Metal».
ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ: Metallica.
ΧΟΜΠΙ: «Δεν είναι ακριβώς χόμπι, αλλά χρησιμοποιώ το ποδήλατο ως μέσο διακίνησης για βόλτα στην πόλη».
ΣΥΜΒΟΥΛΗ ΠΟΥ ΤΟΥ ΕΔΩΣΑΝ: «Αυτό που έχω πάντοτε μέσα στο μυαλό μου είναι: Να ακούς και να προχωράς».
ΣΥΜΒΟΥΛΗ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ: «Αυτό που τους λέω είναι πως δεν υπάρχει τίποτα το οποίο δίνεται, αλλά πρέπει να κερδίσουν αυτό που θέλουν. Να μάθουν να σκέφτονται, να έχουν τη δυνατότητα επιλογών και να μην παίρνουν τίποτα ως δεδομένο».
ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ: «Δεν υπάρχει ένας αγαπημένος προορισμός. Μπορώ όμως να πω ότι με έχει εντυπωσιάσει η Κωνσταντινούπολη, η οποία σου προκαλεί μία συγκίνηση, η ιστορία, το τοπίο, η μαγεία του Βοσπόρου, βαριές αναμνήσεις για όλους μας».
«Έζησα Αγγλία, Ελβετία, Ελλάδα. Δεν έχω πρόβλημα να φύγω, ακόμα και σήμερα νοιώθω σπίτι μου και τις τρεις χώρες και γενικά την Ευρώπη».