Μαρίνα Βρόντη
«Πρώτα απ’ όλα είμαι ηθοποιός»

Ταλαντούχα, με πάθος για το θέατρο και αγάπη για την τηλεόραση. Αφήνει το στίγμα της σε ό,τι κάνει και παθιάζεται με τη δουλειά της. Αυτή τη σεζόν, σκηνοθετεί, γράφει σενάρια και εμπλέκεται σε περισσότερες από 5 θεατρικές παραστάσεις, παράλληλα υποδύεται τον ιδιαίτερο χαρακτήρα της Άννας στη σειρά του ΑΝΤ1 «Τα πέντε κλειδιά». Η Μαρίνα Βρόντη αντικατοπτρίζει την έννοια του καλλιτέχνη και ονειρεύεται μέσα απ’ τη δουλειά της.

Κατ’ αρχήν, πώς ολοκληρώνεται ο ρόλος σου στη σειρά «Τα πέντε κλειδιά»;
Δεν γνωρίζω ακόμη πώς ολοκληρώνεται ο ρόλος μου, καθώς ακόμη δεν έχουν τελειώσει τα γυρίσματα. Θέλω να πιστεύω όμως, σε μια δικαίωση της «Άννας». Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο.

Τι γεύση θα έλεγες πως σου άφησε η συμμετοχή σου στη σειρά;
Η συμμετοχή μου στη σειρά μου άφησε μια καλή γεύση. Πιστεύω πως υπηρέτησα το σενάριο όσο καλύτερα και όσο πιο κοντά μπορούσα στην αλήθεια της ηρωίδας που υποδύομαι.

Το γεγονός ότι η σειρά δεν σημείωσε τα αναμενόμενα ποσοστά τηλεθέασης σε απογοήτευσε;
Δεν ασχολούμαι ποτέ με τα νούμερα. Δεν ρωτώ ποτέ.

Μέχρι σήμερα στην τηλεόραση έχει κάνει πολύ λιγότερα πράγματα στην τηλεόραση απ’ ότι στο θέατρο. Συνειδητή η επιλογή ή έτυχε;
Με το θέατρο ασχολούμαι 13 χρόνια αδιάκοπα και με την τηλεόραση τα τελευταία 5. Συνειδητή επιλογή θα έλεγα. Πρώτα κάνεις προπόνηση, και μετά βγαίνεις στο γυαλί να πουλάς αλήθειες. Όμως όλα τα κάνω με το ίδιο πάθος.

Θεατρικά παραμένεις «πιστός υπηρέτης», με όχι ένα, αλλά πολλά έργα αυτή τη σεζόν. Μίλησε μας λίγο γι’ αυτά.
Θα είμαι πάντα ερωτευμένη με το σανίδι. Η σεζόν ξεκινάει με την κωμωδία του Χιου Λέοναρντ, «Μοτέλ Πάτρικ Πίερς» στον Τεχνοχώρο της ΕΘΑΛ. Η πρεμιέρα του έργου είναι στις 11 Μαρτίου. Παίζουν αξιόλογοι ηθοποιοί και η σκηνοθεσία είναι του Α. Γραμματικόπουλου. Στις 26 Απριλίου κάνει πρεμιέρα και η «Χλωροφύλλη» του Κώστα Μαννούρη από το Θέατρο Τσέπης και η σκηνοθεσία είναι του Μ. Θεοχάρους. Ένα υπέροχο έργο, όπως τα περισσότερα του Κώστα. Στις 19 Μαρτίου κάνει πρεμιέρα «Το τέλειο έγκλημα: The shockheaded Peter» σε σκηνοθεσία Μάριου Κακουλλή στο Σπούτνικ έργο το οποίο έχω συγγράψει με τον Βαλεντίνο Κόκκινο, με τον οποίο υπογράφουμε και τη διασκευή της «Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων» που παίζει στην παιδική σκηνή του Σατιρικού Θεάτρου. Παράλληλα, κάναμε και τη διασκευή του βιβλίου της Κωνσταντίας Σωτηρίου «Η Αϊσέ πάει διακοπές» για τη θεατρική ομάδα Σόλο για τρεις που κάνει πρεμιέρα στις 18 Μαρτίου. Επίσης, παίζεται ακόμα ο μονόλογος του Κώστα Μαννούρη Επί Χρήμασι με τον Νίκανδρο Σαββίδη σε δική μου σκηνοθεσία. Το έργο τον Μάρτιο θα βρίσκεται σε περιοδεία σε Λεμεσό, Λάρνακα και Πάφο.

Ηθοποιός, σκηνοθέτης, σεναριογράφος. Ποιο από τους 3 ρόλους προτιμάς εσύ;
Κάθε τι έχει τη χάρη του. Πρώτα απ’ όλα είμαι ηθοποιός. Λαχταρώ τους ρόλους. Πραγματικά, τους λαχταρώ.

Ποια από τις συνεργασίες σου ξεχωρίζεις;
Αποφεύγω να απαντήσω σ' αυτή την ερώτηση για να μην αδικήσω κάποιον. Πάντως στην καρδιά μου κρατώ το «Γράμμα στον Ορέστη». Ένιωθα σαν κάποιος να πίστευε σε μένα. Με έσπρωχνε πάνω και πέρα από τα όριά μου. Πέρα απ’ αυτό που κατανοούσα. Έχω κάνει όμως ξεχωριστές συνεργασίες και με το Φανταστικό Θέατρο, με το Θέατρο Τσέπης, με την ΕΘΑΛ, με το Δ. Κομνηνό, με τον Ν. Καραγέωργο, με την Alpha Square, με τη Φτωχολογιά, με την Α. Παπαλαζάρου, με τους φίλους μου. Ξεχωρίζω αυτήν στο "Γράμμα..." γιατί κάποιος είδε σε μένα αυτά που έχω να προσφέρω στη σκηνή. Χωρίς να με ξέρει από πριν. Χωρίς να με συστήσει κάποιος. Έτσι απ’ το πουθενά. Ξεχωρίζω τη σκηνοθεσία μου στην «Πείνα» ως αγαπημένη δουλειά. Πολύ κοντά σ' αυτό που ονειρεύομαι να δημιουργώ. Ξεχωρίζω επίσης, τη συνεργασία μου τα τελευταία χρόνια με τον Βαλεντίνο Κόκκινο. Ξεχωρίζω όλες τις δουλειές που μ' έκαναν να νιώθω ότι δημιουργώ. Που είδαν σε μένα κάτι πίσω από τον κλόουν.

Τι ονειρεύεσαι να κάνεις στον χώρο;
Ονειρεύομαι να δημιουργήσω κατάλληλο έδαφος για να πραγματοποιούν οι καλλιτέχνες το όραμά τους χωρίς περιορισμούς. Ονειρεύομαι ο τόπος μας να αρχίσει να εκτιμά περισσότερο το καλλιτεχνικό δυναμικό που διαθέτει. Ονειρεύομαι μόνο ταλαντούχους ανθρώπους στην Τέχνη. Δεν ξέρω πώς ακούγεται αυτό, αλλά με κουράζει η ατσαλοσύνη.

Ποιο ρόλο παίζει ο έρωτας στη ζωή σου;
Τον ρόλο της ισορροπίας και της επαφής με την πραγματικότητα.

Πώς φαντάζεσαι τον εαυτό σου μετά από 10 χρόνια;
Με φαντάζομαι στην σκηνή. Λίγο πιο ώριμη. Και να μπορώ να κάνω ένα βήμα πίσω από αυτά που με φθείρουν. Αυτό το τελευταίο, πολύ δύσκολο. Φαντάζομαι επίσης, τη βιβλιοθήκη μου να μεγαλώνει. Ταξίδια. Και ίσως... ίσως ένα αυτοκίνητο λίγο πιο καλό.