ΤΙΤΛΟΣ:
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ ΑΠΟ ΤΑ ΓΕΝΝΟΦΑΣΚΙΑ ΤΗΣ


ΥΠΟΤΙΤΛΟΣ:
Από το Σιαντεκλαίρ στην Ιάσωνος, αναλλοίωτα στον χρόνο προσωπικά αντικείμενα του Τάσσου και της Αναστασίας
ΦΥΤΕΥΤΑ:
«Δεν μου ταιριάζει η πολιτική με την έννοια του αξιώματος. Δεν είμαι ας πούμε, του καλουπιού»
«Κάνε ό,τι θες, αλλά να σέβεσαι πάντα τον εαυτό σου»
«Πρέπει να επιλέγεις τα πράγματα που κάνεις και να τα κάνεις με την καρδιά σου»
ΤΗΣ ΕΜΙΛΥΣ ΜΙΝΤΗ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ
ΜΑΚΙΓΙΑΖ: ΕΛΕΝΑ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ (Tereza Manti Make up Artist)
Τι να πρωτοπείς για την Αναστασία Παπαδόπουλου; Ότι είναι νέα, έξυπνη, μάχιμη, δραστήρια, με πλούσιο κοινωνικό έργο; Αυτά είναι το προφανές. Ότι γεννήθηκε και μεγάλωσε σε μια οικογένεια με τα φώτα στραμμένα απάνω της; Δεν είναι και λίγο να είσαι η κόρη του πρώην Προέδρου της Δημοκρατίας Τάσσου και της Φωτεινής Παπαδοπούλου. Αναντίλεκτα η ζωή σου μπαίνει στο μικροσκόπιο. Πολλές φορές, κάποια απλά πράγματα, ενδεχομένως να «επιβάλλονται». Κι όμως, η Αναστασία έχει χαράξει τη δική της γραμμή, βασισμένη σε δικές της αντιλήψεις για το πώς η ίδια θέλει να πορεύεται και να πολιτεύεται ως αυτόνομο άτομο. Το μήνυμα της, μέσω του Capital Today καίριο: «Ζήτα Βοήθεια».
ΣΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ…
Στα νέα κτήρια του δικηγορικού γραφείου Τάσσος Παπαδόπουλος στην Ιάσωνος, ο χώρος που εργάζεται είναι φωτεινός, λιτός και απέριττος. Πλαισιώνεται από έγγραφα και φακέλους και στοιχεία που μαρτυρούν τις μεγάλες της αγάπες. Σε τυχαία διάταξη, ένα κομμάτι του εαυτού της και πολύτιμες στιγμές με τον πατέρα της, σκορπίζονται στον χώρο. Το επιβλητικό γραφείο του Τάσσου Παπαδόπουλου, ηλικίας 35 ετών, παραμένει εκεί ως ανάμνηση και παρακαταθήκη. Και θυμίζει πολλά στην Αναστασία. Τα παιδικά χρόνια στο Σιαντεκλαίρ όταν ο πατέρας της δούλευε και αυτή ζωγράφιζε στο πάτωμα. Και έγραφε εκθέσεις και συμβόλαια, τα οποία φύλαξε ο πατέρας της. Τα βρήκε η ίδια και τώρα δίνουν ζωή στους άψυχους τοίχους.
Συναντηθήκαμε πρωί, την επόμενη των γενεθλίων της. «Ζαλισμένη» από το ξενύχτι και με το χαμόγελο μόνιμο στο πρόσωπό της, αφού τα πειράγματα έδιναν και έπαιρναν από συναδέλφους της. Στο «πάρτι», όπως μαθαίνουμε, ήταν παρών τα αδέρφια της Κωνσταντίνος και Μαρία. Ο Νικόλας απουσίαζε στο εξωτερικό. «Θα έχω να του λέω...» μας λέει γελώντας. Για την ίδια γενέθλια σημαίνουν, όπως λέει, «ότι έζησα για ακόμα ένα χρόνο. Μου κάνει έκπληξη πόσα άτομα με σκέφτονται και τι σημαίνω για εκείνους». Μας επιβεβαιώνει ότι είναι μια δεμένη οικογένεια, ότι υπάρχει πολύ στενή σχέση. Γευματίζουν συνήθως κάθε Κυριακή στη μητέρα της όλοι, αλλά υπάρχει και τηλεφωνική επικοινωνία στη διάρκεια της εβδομάδας.
Από τη συνομιλία μας διακρίνουμε ότι είναι ευαίσθητη, έχει χιούμορ και ανοικτό πνεύμα. Η ίδια λέει ότι είναι πεισματάρα και όταν έχει άδικο «ελίσσεται ως δικηγόρος». Οι συνεργάτες της, τη χαρακτηρίζουν «μεγάλη καρδιά, έξυπνη, καθόλου καλή στην προσποίηση αλλά και λίγο… ψαρωτική, με την έννοια ότι δεν καταλαβαίνουν όλοι πότε κάνει αστείο». Αν την ενδιαφέρει η πολιτική; «Δεν με ενδιαφέρει με την έννοια του αξιώματος. Στην Κύπρο έχουμε μείνει στο ότι πολιτική είναι να εκλεγείς κάπου. Αυτό είναι ένα κομμάτι. Εμένα δεν μου ταιριάζει αυτός ο τρόπος. Δεν είμαι ας πούμε, του καλουπιού».
ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΘΥΜΗΣΕΣ
Μεγάλωσε στον Άγιο Δομέτιο σε ένα διώροφο κτήριο, με τη γιαγιά, τη θεία της και τα ξαδέλφια της στο ισόγειο. Θυμάται, πολύ έντονα, πως όταν τελείωνε η μεσημβρινή αργία - στο διάστημα της οποίας έπρεπε να μελετήσουν για το σχολείο - έβγαιναν με τα παιδιά της γειτονιάς με τα ποδήλατα - με τους οποίους παραμένουν φίλοι - και τριγυρνούσαν μέχρι τις 19:30 το βράδυ, οπότε και οι γονείς έβγαιναν στα παράθυρα και φώναζαν: «Ελάτε σπίτι για μπάνιο». «Για μένα ήταν η πιο ωραία, παιδική ανέμελη ηλικία. Παίζαμε όλοι μαζί, ήταν απίθανα». Η συμβουλή που δέχτηκε από τη μητέρα της και την κρατά ως σήμερα είναι: «Κάνε ό,τι θες, αλλά να σέβεσαι πάντα τον εαυτό σου» και προσθέσει πως: «Ο παπάς μου μας έδινε συνέχεια τέτοιες οδηγίες. Όταν ήμασταν παιδιά και τσακωνόμασταν και μας ρωτούσε τι έγινε, μας απαντούσε πάντα με τον ίδιο τρόπο. Δύο κακά δεν κάνουν ένα καλό. Επειδή όμως, ήμουν και λίγο πιο άγρια τότε - και τώρα είμαι αλλά με διαφορετικό τρόπο (γελά) - μπορεί να μου έλεγε: “Έχεις δίκαιο αλλά μπορεί να το έχασες με τον τρόπο σου”. Και αυτό το κρατώ σήμερα. Πολλές φορές έχεις δίκαιο αλλά ο τρόπος που θα το προωθήσεις πρέπει να το βοηθήσει, όχι να το μειώσει και ουσιαστικά να το χάσεις» σημειώνει.
ΖΩΗΡΑ ΠΑΙΔΙΑ
Διερωτόμαστε, από τα τέσσερα αδέρφια ποιος ήταν ο πιο ζωηρός. «Τον Κωνσταντίνο και τη Μαρία επειδή ήταν μεγαλύτεροι δεν τους πρόλαβα, αλλά νομίζω ότι η μαμά μου θα έλεγε “ήταν όλοι τους άτακτοι”. Η Μαρία ήταν το άτομο που δεν δεχόταν κανέναν κανόνα, ο Νικόλας σκαρφάλωνε πάνω στα δέντρα, είχε μανία με τα χημικά, έκανε πειράματα στο δωμάτιο του, πολλές φορές κινδυνεύσαμε! Ο Κωνσταντίνος ήταν μεν ζωηρός, αλλά σοβαρός. Είχε και την ευθύνη για εμάς, όταν απουσίαζαν οι γονείς μας. Εγώ ήμουν η πιο φρόνιμη. Μπορεί να διαφωνήσουν οι άλλοι, αλλά επιμένω (γελά)! Πιο κοντά μπορεί να ήταν με τον Νικόλα, πήγαιναν μαζί σχολείο και αργότερα για σπουδές στην Αγγλία, με τον Κωνσταντίνο και τη Μαρία δημιουργήθηκε πιο στενή σχέση μεγαλώνοντας. «Αρχικά με τον Κωνσταντίνο ήταν η τυπική σχέση του μωρού με τον μεγάλο αδερφό». Ομολογεί όμως, ότι ως αδέρφια ξέρει ο ένας το αδύνατο σημείο του άλλου και είναι κάτι σαν «χόμπι της οικογένειας» τα πειράγματα, αλλά παρά τις πιέσεις, δεν μας απεκάλυψε τα μυστικά τους!
«ΣΠΑΣΤΕ ΤΗ ΣΙΩΠΗ»
Η Αναστασία Παπαδόπουλου εκτός από δικηγόρος, είναι Ειδική Σύμβουλος της Ad Hoc Επιτροπής για την Εθνική Στρατηγική για την προστασία των παιδιών από τη σεξουαλική εκμετάλλευση, τη σεξουαλική κακοποίηση και την παιδική πορνογραφία και μέλος του Ανώτατου Συμβουλευτικού Σώματος του Hope for Children-UNCRC Policy Center. Ερωτηθείσα σχετικά, δηλώνει ότι τη βαραίνει πάρα πολύ η ευθύνη όμως, όπως λέει, από τη μέρα που ανέλαβε πιο ενεργό ρόλο σε ένα τόσο σοβαρό θέμα τη γεμίζει και τις δίνει ενέργεια. «Πρέπει να επιλέγεις τα πράγματα που κάνεις και να τα κάνεις με την καρδιά σου» σημειώνει. Η σύντομη σκιαγράφησή της και η δική της εκτίμηση είναι πως μετά τη μεγάλη εκστρατεία «Σπάστε τη σιωπή» πολλά περιστατικά βγαίνουν προς τα έξω και εκτιμά ότι υπάρχει πρόοδος γιατί υπάρχουν καταγγελίες ενώ επέκρινε έντονα το γεγονός της ταυτοποίησης προσωπικών στοιχείων των θυμάτων, τονίζοντας ότι «δίνουμε μάχη να μιλήσουν τα θύματα και η ανωνυμία τους δίνει θάρρος».
ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ:
ΚΑΠΕΛΑΚΙ ΤΟΥ ΑΠΟΕΛ:
«Απλά αγαπώ το. Και συγκινούμε όταν ακούω τον ύμνο του. Όταν ήρθα από την Αγγλία παρακολουθούσα πολύ το ΑΠΟΕΛ, έκανα και πολλές φιλίες. Μαζί μου στο γήπεδο έπαιρνα από μικρό τον γιό της αδερφής μου Θεόδωρο. Δεν θα ξεχάσω ποτέ το 2011, ο Θεόδωρος 8 ετών τότε. Πήγαμε στο γήπεδο στο ματς ΑΠΟΕΛ-Βίσλα Κρακοβίας, όπου στα τελευταία λεπτά ανατράπηκε το σε βάρος μας αποτέλεσμα και περάσαμε στους Ομίλους. Ήμασταν πάλι μαζί, όταν κέρδισε τη Λύον στα πέναλντι και προκρίθηκε στους 8 Champios Leaque. Δεν θα ξεχάσω ποτέ το πρόσωπό του και εκείνος για όλη του τη ζωή θα θυμάται ότι πήγε με την Αναστασία». Άλλη μεγάλη αγάπη της, η Liverpool.
ΠΟΣΤΕΡ:
Από την ταινία “And Justice for Al”, 1979, με τον Αλ Πατσίνο. «Μιλά για ένα δικηγόρο που προσπαθεί να μην χάσει την ψυχή του μέσα στο σύστημα του επαγγέλματος. Το έχω για να μου το υπενθυμίζει. Δεν είναι καθόλου εύκολο. Φτάνει να το θέλεις και να το επιζητάς».
REFERENCE LETTER
Επιστολή του Ελληνοαμερικανού γερουσιαστή Μάικ Μπιλιράκης, όταν δούλεψε για έξι μήνες σε πρόγραμμα για μαθητευόμενους στο Κογκρέσο, σε ηλικία 19 ετών. «Το έχω μαζί μου γιατί είναι τόσο ωραίο, αλλά και για να μου θυμίζει ότι έκανα κάτι, παρόλο που φοβόμουν μόνη μου και ότι δεν θα τα κατάφερνα».
ΤΟ ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ ΜΕ ΤΗΝ ΞΑΔΕΡΦΗ
Μια συναλλαγή που είχε συνάψει στην ηλικία των 7 ετών με τη μεγαλύτερη (και το τονίζει) ξαδέρφη της Χριστίνα. Η ιστορία εντυπωσιακά ευχάριστη. «Κάποιος μου είχε φέρει μια ροζ κασετίνα. Η ξαδέρφη μου ήρθε να παίξουμε και της άρεσε. Εμένα δεν μου άρεσε και αντί να της τη χαρίσω, της την πούλησα αλλά αποφάσισα να γράψω συμβόλαιο. Το συμβόλαιο ήταν για 14 σελίνια. Εκείνο που εντυπωσίασε τον παπά μου και το φύλαξε και το βρήκα πρόσφατα, ήταν όχι μόνο το ότι έκανα συμβόλαιο, αλλά και ο όρος που έβαλα μέσα πως «αν χάσει το δικό της συμβόλαιο θα μου φέρει πίσω την κασετίνα. Ξέρω ότι το έχασε και δεν μου την έχει φέρει ακόμα!»
Η ΚΕΡΥΝΕΙΑ
Χειρόγραφη έκθεση στην ηλικία των 6-7 ετών. «Δεν θυμάμαι την περίπτωση, αλλά ο παπάς μου με ενθάρρυνε πάντα να γράφω. Το φύλαξε και συγκινήθηκα που το βρήκα. Για την ιστορία να σημειώσουμε ότι το κείμενo ξεκινά: «Είμαι ένα νάιλον σακουλάκι που με κατασκεύασαν στην Αμερική…»
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ:
Είναι η οικογενειακή μου γωνιά και ένα στοιχείο που πιστεύω ότι κληρονόμησα από τη μητέρα μου, η οποία έχει παντού φωτογραφίες μας. Θέλω να νιώθω ένα κομμάτι του εαυτού μου εδώ, στον χώρο που περνώ τόσες πολλές ώρες.