Αι Ειδοί του Μαρτίου (Idus Martiae)

Κυριακός Ε. Γεωργίου
Εργάτης Γνώσης

Ο μήνας Μάρτιος ξυπνά μνήμες από τις “Ειδούς του Μαρτίου”, τον Μάρτιο του 2012 και τον τραγικό Μάρτιο του 2013, οι οποίοι έφεραν την Κύπρο στο χείλος της καταστροφής. Η καταστροφή της Κύπρου ίσως να έσωσε άλλες χώρες μέλη της Ε.Ε. αφού, εκ του αποτελέσματος το κυπριακό πείραμα απέτυχε, αλλά ευτυχώς το πειραματόζωο επέζησε.

“Αι Ειδοί του Μαρτίου” του 2012 αφορούν στην απομείωση κατά 75% - €206 δις - του ελληνικού δημόσιου χρέους προς ιδιώτες δανειστές (Private Sector Initiative PSI). Το ποσοστό απομείωσης άρχισε από το 20% - 25% το καλοκαίρι του 2011, για να καταλήξει στο 75% μετά που οι γερμανικές και άλλες τράπεζες ξεφορτώθηκαν όσο χρέος μπορούσαν. Το κόστος για τις κυπριακές τράπεζες ήταν €4,5 δις ή αλλιώς το 25% του ΑΕΠ, η μεγαλύτερη συνεισφορά από κάθε άλλη χώρα ως προς το μέγεθος της οικονομίας. Αυτός ο πλούτος χάθηκε, χωρίς να υπάρξει ουσιαστική αντίδραση εκ μέρους της πολιτικής ηγεσίας.

“Αι Ειδοί του Μαρτίου” του 2013 αφορούν στο εγκληματικά καταστροφικό Μνημόνιο Συναντίληψης με τους διεθνείς εμπόρους των λαών το οποίο:
(α) Αύξησε τις δανειακές ανάγκες, τις οποίες οι ίδιοι είχαν καθορίσει το ύψος, από €17 σε €23 δις μέσα στο μεσοδιάστημα μεταξύ της 1ης και της 2ης συνάντησης του Eurogroup
(β) Το ποσό που θα μπορούσε να απορροφήσει η Κύπρος παρέμεινε στα €10 δις και τελικά απορρόφησε ένα ποσό της τάξης των €7 δις. Το αποτέλεσμα είναι ότι η Κύπρος κλήθηκε να συνεισφέρει €13 δις για τη διάσωσή της
(γ) Στην απομείωση/κλοπή ανεξασφάλιστων καταθέσεων της τάξης των €0,425 δις από τη Λαϊκή Τράπεζα και €3,806 δις από την Τράπεζα Κύπρου
(δ) Στην προβληματική αναδιάρθρωση της Τράπεζας Κύπρου και την απομείωση αξιογράφων ύψους €1,4 δις των δύο τραπεζών.
(δ) Στην απερίσκεπτη διάθεση εθνικού πλούτου με την πώληση των εργασιών των κυπριακών τραπεζών στην Ελλάδα, η αξία των οποίων εκτιμήθηκε από την ΕΚΤ στα €8,5 δις. Μετά την τελική εκκαθάριση η Τράπεζα Κύπρου είσπραξε ένα ποσό της τάξης των €500 εκατ.
(ε) Τη ριζική και αμφιλεγόμενη αναδόμηση του τραπεζικού συστήματος, με πολλαπλάσια κεφάλαια από το δυσμενέστερο σενάριο της PIMCO, η οποία εξακολουθεί να κρατά τις τράπεζες και την οικονομία σε ομηρία.

Τον Δεκέμβριο του 2016 οι συνολικές καταθέσεις στο κυπριακό τραπεζικό σύστημα ήταν €49 δις και τα δάνεια €55,2 δις, από αυτά €24,6 δις δεν εξυπηρετούνται, ενώ έχουν γίνει προβλέψεις μόνο για €9,6 δις.
Οι προκλήσεις είναι τεράστιες, όπως τεράστιες είναι και οι ευθύνες της ηγεσίας αλλά και οι θυσίες που θα πρέπει γίνουν, ώστε η οικονομία να ανακάμψει και να επανέλθει στα επίπεδα που βρισκόταν πριν από την κρίση. Έχουμε αναλάβει υποχρεώσεις τις οποίες δεν μπορούμε να αθετήσουμε γιατί η Κύπρος είναι πολύ μικρή χώρα για να είναι ανέντιμη και το αξιακό μας σύστημα, όπως εκφράζεται μέσα από τον Ελληνοχριστιανικό Πολιτισμό και την καθ’ ημάς Ανατολή, ολίγα κοινά έχει με τον Βορειοευρωπαϊκό Πουριτανικό Προτεσταντισμό. Χαρακτηριστική η δήλωση του Jean-Claude Juncker: «Ίσως ισχύει ότι κάποιοι προτεστάντες του Βορρά έχουν περισσότερο τη συνήθεια να τιμωρούν παρά - όπως εμείς οι καθολικοί και ορθόδοξοι - να ανταμείβουν όποιον έχει αναγνωρίσει τις αμαρτίες του». Είμαστε επίσης «πολύ μικροί για να επιβάλουμε τις αξίες και τα ιδανικά μας στην Ενωμένη Ευρώπη. Είμαστε όμως υποχρεωμένοι ν’ αρχίσουμε να διανοούμαστε και να επεξεργαζόμαστε αθόρυβα δρόμο, άλλο από εκείνον που είχαμε ονειρευτεί να διαβούμε».

Βιβλιογραφία:
1. Παπαχελάς Αλέξης (2013) «Γιουνκέρ: Απέφυγα ένα αβέβαιο μέλλον για την Ελλάδα» συνέντευξη Καθημερινή, 16 Ιουνίου 2013
2. Δρ Χριστόδουλος Χριστοδούλου «Μοχθήσαμε να μπούμε στην Ευρωζώνη κι όχι στη Γερμανοζώνη» Φιλελεύθερος, 13 Απριλίου, 2013