Εξομολόγηση
Από τη Μαρίνα Χρυσοστόμου

Κώστας Δημητρίου
«Ζω την κάθε μέρα σαν να είναι η τελευταία»

Ένας από τους πιο καταξιωμένους και αγαπημένους ηθοποιούς του κυπριακού θεάτρου και τηλεόρασης. Ίσως από τους λίγους της γενιάς του, που με το ήθος, την επιμονή και την υπομονή τους κατάφεραν να κάνουν τόσα πολλά για τα οποία ήμαστε περήφανοι. Ο Κώστας Δημητρίου, σε μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη, μας μιλάει για τον ρόλο του Αντζουλή στη σειρα «Γαλάτεια», την αγάπη του κόσμου, τις απογοητεύσεις που έχει βιώσει, τους φόβους του, αλλά και για όσα ακόμη θέλει να κάνει.

Σας παρακολουθούμε καθημερινά, στην επιτυχημένη σειρά εποχής του ΣΙΓΜΑ «Γαλάτεια», μέσα από τον ρόλο σας ως Αντζουλής. Ένας ρόλος που το κοινό αγαπά να μισεί. Πώς το σχολιάζετε;
Πραγματικά υποδύομαι έναν χαρακτήρα πάρα πολύ ιδιαίτερο. Από την πρώτη ανάγνωση, ενθουσιάστηκα από τον πολύπλοκο αυτό ρόλο. Ο Αντζουλής, είναι ένας άνθρωπος που μεγάλωσε δύσκολα σε πέτρινα χρόνια και βρήκε διέξοδο, στο έγκλημα και την παρανομία, μέχρι που τον συναντάμε το 1942, μαυραγορίτη και ιδιοκτήτη καμπαρέ να εκμεταλλεύεται τους πάντες και ιδιαίτερα τις γυναίκες. Ένας αδίσταχτος και ανελέητος άνθρωπος, που κρύβει όσο μπορεί τα δικά του μυστικά και αμαρτίες. Πρόκληση λοιπόν, για έναν ηθοποιό να υποδυθεί τον Αντζουλή και ένα στοίχημα, που όπως δείχνουν τα πράγματα κερδήθηκε.

Αποτέλεσε κάποιος πηγή έμπνευσης για εσάς;
Πάντα και σε κάθε ρόλο που αναλαμβάνω στο θέατρο ή στην τηλεόραση, προσπαθώ να έχω κάποιο πρότυπο, από πραγματικούς ανθρώπους που γνώρισα ή που έτυχε να συναντήσω και μου εντυπώθηκαν οι συμπεριφορές, η προσωπικότητα, η γλώσσα του σώματος κ.τ.λ. Έχω αυτό το πλεονέκτημα, να μην ξεχνώ εικόνες, φάτσες κ.ό.κ Μειονεκτώ στα ονόματα (γέλια). Εδώ τα βρίσκω σκούρα. Έτσι λοιπόν, οι περισσότεροι ρόλοι που έχω υποδυθεί είναι βασισμένοι πάνω σε πραγματικούς χαρακτήρες από τους οποίους «έκλεψα» τις συμπεριφορές και ύφος τους.

Μια σειρά εποχής απαιτεί αρκετή μελέτη, καθώς πρέπει να ανατρέξεις πίσω, ακόμη και σε εποχές που δεν έχεις βιώσει. Οπόταν είναι αρκετά δύσκολο το εγχείρημα του ηθοποιού, έτσι δεν είναι;
Έχεις απόλυτο δίκαιο. Χαίρομαι που το ανάφερες. Ειδικά για ρόλους που σε παίρνουν αρκετά χρόνια πίσω, ο ηθοποιός είναι απαραίτητο να μελετήσει τη συγκεκριμένη εποχή, να ερευνήσει, να γνωρίσει την ιστορία, το περιβάλλον, ακόμη και τον τρόπο ομιλίας και συμπεριφοράς των χρόνων εκείνων που περιγράφονται στη σειρά. Κάτι που φυσικά δεν το κάνουν αρκετοί συνάδελφοι για πολλούς και διάφορους λόγους, πολλές φορές χωρίς να φταίνε και οι ίδιοι.

Δηλώνετε ικανοποιημένος από τη συμμετοχή σας στη «Γαλάτεια»;
Πάρα πολύ. Ευτυχήσαμε όλοι να έχουμε μια δυνατή ιστορία, οι συνάδελφοι είναι εξαιρετικοί και υπάρχει μια άψογη συνεργασία μεταξύ μας, χωρίς αναταράξεις, δημιουργική σκηνοθεσία, τέλειο πρόγραμμα γυρισμάτων και το σημαντικότερο από όλα πληρωνόμαστε έγκαιρα και τακτικότατα, κάτι που δεν συμβαίνει σε αρκετές άλλες παραγωγές άλλων καναλιών. Όλα αυτά, παράγουν το τέλειο αποτέλεσμα που βλέπει ο τηλεθεατής και η «Γαλάτεια» έγινε αγαπημένη σειρά, εισβάλλοντας καθημερινά σε κάθε σπίτι.

Την απήχηση που έχει η σειρά πως τη σχολιάζετε;
Φυσιολογική. Όταν παρουσιάζεις κάτι με ποιότητα, αγάπη, προσοχή στις λεπτομέρειες και στο σενάριο, με φροντίδα στην παραγωγή, δεν υπάρχει περίπτωση να μην στο ανταποδώσει ο τηλεθεατής. Τον σέβεσαι, σε εκτιμάει, για αυτό στο ανταποδίδει. Τα καλά κόποις κτώνται.

Αυτό που αναφέρετε είναι κάτι που πολλοί λίγοι το καταφέρνουν. Να απαλλαγούν δηλαδή από τις ταμπέλες που τους βάζει ο κόσμος…
Είναι αυτό που σου έλεγα, πως βασανίζομαι πολύ σε κάθε ρόλο. Πρέπει πρώτα να καθίσω να βρω πράγματα, να ανατρέξω στις μνήμες μου και να θυμηθώ διάφορα γεγονότα. Δόξα τω Θεώ, έχω ζήσει πολλές εμπειρίες. Ήμουν Αθήνα, μετά πήγα Αγγλία για να σπουδάσω. Εκεί έκανα έξι χρόνια, γνώρισα τη γυναίκα μου, παντρεύτηκα και έκανα παιδιά. Παράλληλα με τις σπουδές μου, δούλεψα σε εστιατόρια, σε κοσμικά κέντρα, σε δισκοθήκες. Γνώρισα από λόρδους, μέχρι γκαρσόνια, παρατηρώντας και «κλέβοντας» συμπεριφορές. Αναγκαστικά, όταν υποδύεσαι έναν ρόλο βάζεις πολλά στοιχεία των βιωμάτων σου μέσα. Ο θεατής θέλει την αλήθεια σου και αυτό που του προσφέρεις να το πιστεύεις πρώτα ο ίδιος. Πιστεύω πως είμαι αγαπητός στον κόσμο, γιατί αυτό που τους δείχνω είναι η αλήθεια και η ειλικρίνεια που βγαίνει μέσα από τον ρόλο.

Έχετε συνειδητοποιήσει το πόσο αγαπητός είστε;
Τώρα τελευταία άρχισα να το συνειδητοποιώ. Όσο και αν σου φαίνεται παράξενο είμαι πολύ ντροπαλός και ταπεινός. Όταν βρισκόμουν στο «Πάρα πέντε» δεν είχα συνειδητοποιήσει το τι γινόταν. Από τον καιρό του Άρακλου και μετά, κατάλαβα ότι ο κόσμος με αγαπά και με θεωρεί δικό του άνθρωπο. Τουλάχιστον τόσα χρόνια δεν πήγαν χαμένα, και όταν φύγω από αυτό τον κόσμο θα έχω αφήσει κάτι. Η αγάπη του κόσμου είναι η δύναμή μου, η ενέργειά μου και ο λόγος να συνεχίσω να προσπαθώ. Έχω πολύ όρεξη ακόμη, και αυτό, διότι κάνω ένα επάγγελμα που δεν καταντά ρουτίνα.

Έχετε κάνει πολλά πράγματα ειδικά στον χώρο του θεάτρου. Πιστεύετε ότι για όλη αυτή την προσφορά σας έχετε ανταμειφθεί επάξια από τον τόπο σας;
Από το εξωτερικό έχω βραβευτεί αρκετές φορές. Στην Κύπρο, η πολιτεία με έχει αγνοήσει. Η αλήθεια είναι πως ποτέ δεν με ενδιέφερε. Ο λόγος που δεν βραβεύτηκα ποτέ, είναι γιατί ίσως, είμαι πολύ καλύτερος από αυτούς που βράβευαν και ήταν μέσα στις επιτροπές. Για τους άρχοντες τις πολιτιστικής μας ζωής κ.τ.λ. εγώ είμαι «προβληματικός», γιατί λέω τα πράγματα με το όνομά τους. Δεν με ενοχλεί όμως, γιατί έχω τον κόσμο και ο κόσμος μου δίνει τεράστια δύναμη να συνεχίσω όπως είμαι.

Θεατρικά ετοιμάζετε κάτι;
Όταν δουλεύεις καθημερινά είναι πολύ δύσκολο να κάνεις και θέατρο. Το καλοκαίρι που μας πέρασε σκηνοθέτησα και πρωταγωνιστούσα στο Σατιρικό θέατρο στο έργο «Σαν ‘ναν εχτές» του Μιχάλη Πασιαρδή. Έχω λάβει μέρος σε δύο ταινίες, το «Παιδί στη γέφυρα» και πριν από δύο μήνες τελείωσα τα γυρίσματα της ταινίας «Clementine». Επομένως, μου ήταν πολύ δύσκολο να κάνω και θέατρο τώρα και έτσι αφοσιώθηκα στη «Γαλάτεια».

Σε αυτή την ηλικία, που έχετε ζήσει και κάνατε τόσα πολλά, έχετε απωθημένα;
Αν σου πει κάποιος πως δεν έχει απωθημένα, θα σου πει ψέματα. Υπάρχουν κάποιοι ρόλοι και έργα που θα ήθελα να κάνω, όσο μπορώ ακόμη, όπως για παράδειγμα, την κωμωδία του Μολιέρου «Ο Αρχοντοχωριάτης», ο «Βασιλιάς Ληρ» του Σαίξπηρ και πολλά άλλα.

Έχετε βάλει κάποιο χρονοδιάγραμμα για το πότε θα σταματήσετε από τον χώρο;
Θα σταματήσω μόνο όταν δεν θα μπορώ. Ας ήμαστε ειλικρινείς, μετά τα 70 ο χρόνος μας είναι δανεικός. Η ανατομία του ανθρώπου είναι όπως μια μηχανή. Έχει «γκαραντί» μέχρι τα 70. Μετά τα 70 αρχίζει να χαλά καθημερινά και κάτι, και δυστυχώς δεν υπάρχουν εξαρτήματα για πούλημα.

Σας φοβίζει ο χρόνος που περνά;
Ναι. Θα σου έλεγα ψέματα αν έλεγα ότι δεν με φοβίζει. Όταν πριν από ένα μήνα μπορούσα και έσκαβα και φύτευα και αυτή τη στιγμή δεν μπορώ να το κάνω, με φοβίζει ναι. Είναι η λεγόμενη φθορά του χρόνου.

Είστε συνειδητοποιημένος όμως, έτσι δεν είναι;
Βέβαια, γι’ αυτό προσπαθώ να ζω την κάθε μέρα σαν να είναι η τελευταία.

Κλείνοντας, πώς είστε στην καθημερινότητα σας;
Χαζοπαππούς (γέλιά). Αγαπώ υπερβολικά τα εγγόνια μου, τα κακομαθαίνω και χαίρομαι που τα βλέπω να μεγαλώνουν σωστά. Η οικογένεια, εκτός από εκείνο το θλιβερό γεγονός του Αλέξη, είναι μια χαρά και δεν πληρώσαμε άλλο τίμημα στην ανηφόρα της ζωής. Έχω ηρεμήσει αρκετά, έχω γίνει σπιτόγατος και απολαμβάνω τις μικρές καθημερινές οικογενειακές στιγμές.

ΛΕΖΑΝΤΕΣ
«Μετά τα 70 αρχίζει να χαλά καθημερινά και κάτι, και δυστυχώς δεν υπάρχουν εξαρτήματα για πούλημα».

«Για τους άρχοντες τις πολιτιστικής μας ζωής κ.τ.λ. εγώ είμαι “προβληματικός”, γιατί λέω τα πράγματα με το όνομά τους».