Εξομολόγηση
Από τη Μαρίνα Χρυσοστόμου

Κώστας Δημητρίου

Σας απολαμβάνουμε καθημερινά μέσα από τον ρόλο του Αντζουλή, στην πετυχημένη σειρά εποχής του ΣΙΓΜΑ «Γαλάτεια». Ένας ρόλος που λατρεύουμε να μισούμε. Πώς το σχολιάζετε;
Είναι γεγονός πως ο ρόλος είναι πολύ ενδιαφέρον και για εμένα. Με είχε ελκύσει εξ αρχής λόγω της πολυπλοκότητας που έχει. Ο Αντζουλής είναι ένας άνθρωπος που είχε προβλήματα με την οικογένεια του, αργότερα έγινε μαυροαγορίτης και ταυτόχρονα, εκμεταλλευτής γυναικών στο καμπαρέ το οποίο του ανήκει. Όλα αυτά ήταν καινούργια στοιχεία, τα οποία δεν έχει δει το κυπριακό κοινό μέχρι τώρα, αλλά ήταν και καινούργια στοιχεία για εμένα σαν ηθοποιό, για να χτίσω τον χαρακτήρα.

Αποτέλεσε κάποιος πηγή έμπνευσης για εσάς;
Από πολύ νεαρή ηλικία, λόγω του ότι ο πατέρας μου που ήταν δάσκαλος μού είχε πει πως η πείρα που αποκτά κάποιος δεν είναι μόνο από την συμπεριφορά του και το χαρακτήρα του, αλλά από τη μελέτη και την παρατηρητικότητά του. Να έχεις τα μάτια σου ανοιχτά, να παίρνεις τα καλά και να απορρίπτεις τα κακά. Αυτό το πράγμα το έχω σαν κανόνα και επομένως, προσπαθώ πάντοτε να έχω κάτι υπόψη μου και βάση αυτού ένα πρότυπο για να χτίσω έναν χαρακτήρα ή μια φιγούρα κ.τ.λ. Όλους τους χαρακτήρες που έχω κάνει στις σειρές, ήταν άνθρωποι τους οποίους γνώρισα, έζησα και «έκλεψα» από τις συμπεριφορές τους.

Μια σειρά εποχής απαιτεί αρκετή μελέτη, καθώς πρέπει να ανατρέξεις πίσω, ακόμη και σε εποχές που δεν έχεις βιώσει. Οπόταν είναι αρκετά δύσκολο το εγχείρημα του ηθοποιού, έτσι δεν είναι;
Έχεις απόλυτο δίκαιο. Χωρίς να θέλω να κάνω τον έξυπνο, είναι κάτι που δυστυχώς οι νέοι μας ηθοποιοί δεν κάνουν. Όχι γιατί δεν θέλουν, αλλά γιατί δεν έχουν τον καιρό, λόγω του ότι και οι αμοιβές είναι τόσο χαμηλές πλέον - με δικαιολογία την κρίση - και αναγκάζονται να βρίσκονται και στην τηλεόραση και στο θέατρο. Αυτό όμως φαίνεται. Ένας αυστηρός θεατής, ή ένας θεατής που έζησε αυτές τις εποχές θα το παρατηρήσει.

Δηλώνετε ικανοποιημένος από τη συμμετοχή σας στη «Γαλάτεια»;
Πάρα πολύ ικανοποιημένος. Πραγματικά σας το λέω, δεν έχω κανένα παράπονο. Νομίζω είμαστε από τους τυχερότερους από άλλες παραγωγές, γιατί δουλεύουμε με προγραμματισμό, κάτι σε άλλες σειρές δεν συμβαίνει.

Την απήχηση που έχει η σειρά πως τη σχολιάζετε;
Αν και στην αρχή ο κόσμος ήταν λίγο φοβισμένος εντούτοις, μετά από κάποια επεισόδια, η σειρά σταθεροποιήθηκε και αγαπήθηκε πάρα πολύ από το κοινό. Από προσωπική εμπειρία, σε καθημερινή βάση, όπου και αν βρεθώ, ο κόσμος μού μιλά για τον Αντζουλή. Πλέον, δεν θυμούνται τον Άρακλο ή τον Θεοχαρίδη. Πλέον είναι ο Αντζουλής. Έγινα ξανά αναγνωρίσιμος, αυτή τη φορά ως Αντζουλής.

Αυτό που αναφέρετε είναι κάτι που πολλοί λίγοι το καταφέρνουν. Να απαλλαγούν δηλαδή από τις ταμπέλες που τους βάζει ο κόσμος…
Είναι αυτό που σου έλεγα, πως βασανίζομαι πολύ σε κάθε ρόλο. Πρώτα από όλα είναι η αγωνία να πάρω τον ρόλο και μετά να καθίσω να βρω πράγματα, να ανατρέξω στις μνήμες μου και να θυμηθώ διάφορα γεγονότα. Δόξα τω Θεώ, έχω ζήσει πολλές εμπειρίες. Ήμουν Αθήνα, μετά πήγα Αγγλία να δουλέψω, όπου εκεί έκανα έξι χρόνια, γνώρισα τη γυναίκα μου, παντρεύτηκα και έκανα παιδιά. Δούλεψα σε εστιατόρια, σε κοσμικά κέντρα, σε δισκοθήκες. Γνώρισα από λόρδους, μέχρι γκαρσόνια. Αναγκαστικά όταν υποδύεσαι έναν ρόλο βάζεις πολλά στοιχεία των βιωμάτων σου μέσα. Ο θεατής θέλει την αλήθεια σου και αυτό που του προσφέρεις να το πιστεύεις πρώτα εσύ ο ίδιος. Για αυτό θεωρώ πως είμαι και αγαπητός στον κόσμο, γιατί δεν είμαι δήθεν και αυτό που κάνω, αυτό είμαι.

Έχετε συνειδητοποιήσει το πόσο αγαπητός είστε;
Τώρα τελευταία άρχισα να το συνειδητοποιώ. Όσο και αν σου φαίνεται παράξενο είμαι πολύ ντροπαλός, έως και πολύ ταπεινός. Όταν βρισκόμουν στο «Πάρα πέντε» δεν είχα συνειδητοποιήσει το τι γινόταν. Από τον καιρό του Άρακλου και μετά, κατάλαβα ότι ο κόσμος με αγαπά και με θεωρεί δικό του άνθρωπο. Τουλάχιστον τόσα χρόνια δεν πήγαν χαμένα, και όταν φύγω από αυτό τον κόσμο θα έχω αφήσει κάτι. Η αγάπη του κόσμου είναι η δύναμη μου, η ενέργεια μου και ο λόγος να συνεχίσω να προσπαθώ. Είμαι 73 χρονών και έχω πολύ όρεξη ακόμη, και αυτό, διότι κάνω ένα επάγγελμα που ποτέ δεν καταντά ρουτίνα.

Έχετε κάνει πολλά πράγματα ειδικά στον χώρο του θεάτρου. Πιστεύετε ότι για όλη αυτή την προσφορά σας έχετε ανταμειφθεί επάξια από τον τόπο σας;
Από το εξωτερικό έχω βραβευτεί αρκετές φορές. Στην Κύπρο, οι επίσημοι φορείς με έχουν αγνοήσει. Η αλήθεια είναι πως ποτέ δεν με ενδιέφερε για να είμαι ειλικρινής. Ο λόγος που δεν βραβεύτηκα ποτέ, είναι γιατί ίσως, είμαι πολύ καλύτερος από αυτούς που βράβευαν και ήταν μέσα στις επιτροπές. Για τους άρχοντες τις πολιτιστικής μας ζωής κ.τ.λ. εγώ είμαι προβληματικός, γιατί λέω τα πράγματα με το όνομά τους. Δεν με ενοχλεί όμως, γιατί έχω τον κόσμο και ο κόσμος μου δίνει τεράστια ικανοποίηση.

Θεατρικά ετοιμάζεται κάτι;
Όταν δουλεύεις καθημερινά είναι πολύ δύσκολο να κάνεις θέατρο. Το καλοκαίρι που μας πέρασε σκηνοθέτησα και πρωταγωνιστούσα στο σατιρικό θέατρο στο «Σαν να ήταν χθες». Έχω κάνει δύο ταινίες, το «Παιδί στη γέφυρα» και πριν από δύο μήνες τελείωσα τα γυρίσματα της ταινίας «Clementine». Επομένως, μου ήταν πολύ δύσκολο να κάνω και θέατρο τώρα και έτσι αφοσιώθηκα στη «Γαλάτεια».

Στα 73 χρόνια που έχετε ζήσει και κάνατε τόσα πολλά, έχετε απωθημένα;
Αν σου πει κάποιος πως δεν έχει απωθημένα, θα σου πει ψέματα. Υπάρχουν κάποιοι ρόλοι και έργα που θα ήθελα να κάνω, όσο μπορώ ακόμη, όπως την κωμωδία του Μολιέρου «Ο Αρχοντοχωριάτης».

Έχετε βάλει κάποιο χρονοδιάγραμμα για το πότε θα σταματήσετε από τον χώρο;
Θα σταματήσω μόνο όταν δεν θα μπορώ. Ας ήμαστε ειλικρινής, μετά τα 70 ο χρόνος μας είναι δανεικός. Η ανατομία του ανθρώπου είναι όπως μια μηχανή. Έχει «γκαραντί» μέχρι τα 70. Μετά τα 70 αρχίζει να χαλά και κάτι καθημερινά και δυστυχώς δεν υπάρχουν εξαρτήματα για επιδιόρθωση.

Σας φοβίζει ο χρόνος που περνά;
Ναι. Θα σου έλεγα ψέματα αν έλεγα ότι δεν με φοβίζει. Όταν πριν από ένα μήνα μπορούσα και έσκαβα και φύτευα και αυτή τη στιγμή δεν μπορώ να το κάνω, με φοβίζει ναι. Είναι η λεγόμενη φθορά του χρόνου.

Είστε συνειδητοποιημένος όμως, έτσι δεν είναι;
Βέβαια, γι’ αυτό προσπαθώ να ζω την κάθε μέρα σαν να είναι η τελευταία.

Κλείνοντας, πώς είστε στην καθημερινότητα σας;
Χαζοπαππούς (γέλιά). Αγαπώ υπερβολικά τα εγγόνια μου, τα κακομαθαίνω και χαίρομαι που τα βλέπω να μεγαλώνουν σωστά. Η οικογένεια, εκτός από εκείνο το θλιβερό γεγονός του Αλέξη, είναι μια χαρά και δεν πληρώσαμε άλλο τίμημα στην ανηφόρα της ζωής. Έχω ηρεμήσει αρκετά, έχω γίνει σπιτόγατος και απολαμβάνω τις μικρές καθημερινές οικογενειακές στιγμές.