Βάσια Βανέζη

Η Βάσια Βανέζη παρουσιάζει ένα στάδιο εργασίας σε εξέλιξη, η οποία περιλαμβάνει ευρήματα, σχέδια, επιτοίχια έργα, υφαντά, γλωσσικές, ηχητικές και άλλες εγκαταστάσεις, βιβλία, κείμενα, ερωτηματολόγιο. ‘Πρόκειται για μια εργασία’ όπως λέει και η ίδια, ‘η οποία αναπτύχθηκε κατά τη διάρκεια του καθημερινού περιπάτου με το σκύλο μου σε κοντινό στο σπίτι μου δέντρωνα και στο Πεδίον του Άρεως, στο κέντρο της Αθήνας. Η καθημερινή εικόνα μετατράπηκε σε παρατήρηση και ακολούθως σε συλλογή ευρημάτων (εικόνων, ήχων, αντικειμένων)’. Ο πόλεμος στη Συρία φέρνει τους πρώτους πρόσφυγες στην Αθήνα οι οποίοι κάποιοι καταλήγουν στο Πεδίον του Άρεως. Εκδιωγμένοι, χωρίς εστία, χωρίς πατρίδα, χωρίς γλώσσα, πολλοί χωρίς οικογένεια, χωρίς εργασία, χωρίς δραστηριότητα, χωρίς εκπαίδευση, ικέτες σε μιαν άγνωστη χώρα, σε μια ριζικά διαφορετική ανθρώπινη κατάσταση, ανελευθερίας, που καταργεί την προηγούμενη, περιμένουν να ορίσουν τη μοίρα τους. ‘Σ’ αυτή την πραγματικότητα που με περιβάλλει’ λέει η Βάσια ‘αναδύονται λέξεις και έννοιες όπως: μνήμη, συλλογική μνήμη, ιδεώδη, ηθικός κώδικας, νόμος, δικαιοσύνη, απανθρωποποίηση, κοινωνικό συμβόλαιο, ύβρις, δικαίωμα, σύνορα, δάκρυα, φόβος, αποκλεισμός, εκτοπισμός, φόβος, μοναξιά, σιωπή’. Πολλά είναι τα ερωτήματα που εγείρονται. Με το σημαντικότερο να τίθεται ‘εάν υπάρχει Θεός, γιατί επιτρέπει να συμβαίνουν όλα αυτά; Τι είδους Θεός θα μπορούσε να επιτρέψει κάτι τέτοιο να συμβεί; -αναρωτιέται ο φιλόσοφος Χανς Γιόνας- αναφερόμενος στο γεγονός που φέρει το όνομα Άουσβιτς’. ‘Πώς μετά το Άουσβιτς οδηγηθήκαμε στη Συρία, στο Χαλέπι, στο ISIS;’ αναρωτιέται η καλλιτέχνιδα. ‘Πόσο ελεύθεροι είμαστε; Υπάρχει ελπίδα;’.

Σ 4-Παρ 10 Φεβ, Φυτώριο Εικαστικής Καλλιέργειας, Λευκωσία. Πληρ. 22681088.

Γιατί να πας: Για την κοινωνικοπολιτική ευαισθησία της έκθεσης.