ΤΙΤΛΟΣ: "Η ειρήνη, δεν είναι δεδομένη…"
ΥΠΟΤΙΤΛΟΣ: Η Αλεξάνδρα Ατταλίδου μιλά στο Capital Today για τον ρόλο της στο Γραφείο του ΕΚ στην Κύπρο
ΦΥΤΕΥΤΟ:
«Για τους άλλους, η Ευρώπη αποτελεί φάρο δημοκρατίας. Εμάς μάς διασφαλίζει Δημοκρατία, ελευθερία έκφρασης και σκέψης, να μπορείς να λες την άποψή σου και να μην μπορεί κανένας να σε βάλει φυλακή. Πολυφωνία στην πολιτική και στα ΜΜΕ».
«Η Ένωση ήταν ανέτοιμη να αντιμετωπίσει την κρίση, διότι όταν υιοθετήθηκε το Ευρώ ως κοινό νόμισμα δεν δημιουργήθηκαν ταυτόχρονα και οι θεσμοί που θα επέβλεπαν τη σωστή λειτουργία της Ευρωζώνης και των τραπεζών».
ΤΗΣ ΕΜΙΛΥΣ ΜΙΝΤΗ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: ΘΕΟΔΩΡΑ ΙΑΚΩΒΟΥ
Στη Λεωφόρο Βύρωνος στη Λευκωσία, στο κτήριο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην Κύπρο, συναντήσαμε τον «συνδετικό κρίκο» των ΜΜΕ μεταξύ Κύπρου-Βρυξελλών. Την Αλεξάνδρα Ατταλίδου, Εκπρόσωπο Τύπου του Γραφείου Πληροφόρησης του ΕΚ στην Κύπρο, η οποία μας άνοιξε το γραφείο της και μας άφησε να εισχωρήσουμε στον χώρο της. Ένας χώρος στον οποίο αφήνει το προσωπικό της σημάδι με τη δουλειά της, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται τα πράγματα, κυρίως ως στάση ζωής.
ΣΤΑΣΗ ΖΩΗΣ
Η κα Ατταλίδου δείχνει μια γυναίκα μάχιμη, δραστήρια και ευαίσθητη που θέτει στο επίκεντρο της προσοχής της τον άνθρωπο. Τονίζει ότι το υπέρτατο αγαθό είναι η ειρήνη και η ευημερία ενός λαού - θέση η οποία πηγάζει από τα βιώματά της - ενώ υπογραμμίζει τη σημασία της υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της Δημοκρατίας και της ελευθερίας, της ισότητας ανάμεσα στα δύο φύλα και του σεβασμού προς το περιβάλλον. «Θέλω και απαιτώ ισότητα ανάμεσα στα δύο φύλα και πιστεύω ότι στην Κύπρο δεν υπάρχει» και εξηγεί: «Οι γυναίκες αμείβονται πιο λίγο, έχουν περισσότερες ευθύνες και δεν αντιπροσωπεύονται ικανοποιητικά στα κέντρα λήψεως αποφάσεων. Αυτό το πράγμα το θεωρώ, έλλειψη Δημοκρατίας».
Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ
Ως Εκπρόσωπος Τύπου του Γραφείου Πληροφόρησης του ΕΚ στην Κύπρο έχει καθήκον να ενημερώνει τα ΜΜΕ για πολιτικές αποφάσεις του ΕΚ και να οργανώνει εξειδικευμένα σεμινάρια για ευρωπαϊκά θέματα για ενημέρωση των δημοσιογράφων. Παράλληλα, είναι ευθύνη της να ενημερώνει την ιεραρχία του ΕΚ για την κάλυψη των αποφάσεων του από τα κυπριακά ΜΜΕ, αλλά και για εθνικές εξελίξεις που αφορούν την ΕΕ, όπως είναι για παράδειγμα οι συνομιλίες στη Γενεύη για το Κυπριακό. «Στόχος της όμως» μας αναφέρει «είναι η σωστή ενημέρωση η οποία πολλές φορές υστερεί, φαινόμενο που κυριαρχεί σε όλη την Ευρώπη». Σημειώνοντας πως πολιτικοί σε όλη την Ευρώπη οικειοποιούνται αποφάσεις της Ένωσης που είναι αρεστές στους πολίτες ως δική τους επιτυχία ενώ, προσθέτει, «όπου υπάρχουν αντιδράσεις των πολιτών σχολιάζουν με μια αόριστη πρόταση, “φταίνε οι Βρυξέλλες”. Σκοπός μας ως Γραφείο Πληροφόρησης, είναι να ενημερώνουμε ότι η ΕΕ δεν είναι ένας ξένος οργανισμός. Ήμαστε πλήρες μέλος εδώ και 12 χρόνια και η Κύπρος εκπροσωπείται σε όλα τα θεσμικά όργανα», αναφέρει. Με αφορμή την επισήμανσή της, ότι όλα τα «κακά» φορτώνονται στις Βρυξέλλες και σε παρατήρηση ότι η ΕΕ κρίνεται αρνητικά, ειδικότερα ως προς τη διαχείριση της οικονομικής κρίσης, εκφράζει τη θέση πως: «Περισσότερο κρίνεται αρνητικά κυρίως γιατί άργησε να πάρει μέτρα όταν διαφάνηκε η χρηματοπιστωτική κρίση στις ΗΠΑ και η οποία οδήγησε σε κρίση της πραγματικής οικονομίας και σε κρίση ανεργίας». Σημείωσε δε, ότι η ΕΕ έχει να διαχειριστεί πάρα πολλά οικονομικά προβλήματα και αφού εξέφρασε τη θέση πως, «η Ένωση ήταν ανέτοιμη να αντιμετωπίσει την κρίση, διότι όταν υιοθετήθηκε το Ευρώ ως κοινό νόμισμα δεν δημιουργήθηκαν ταυτόχρονα και οι θεσμοί που θα επέβλεπαν τη σωστή λειτουργία της Ευρωζώνης και των τραπεζών» σημειώνει πως, «οι αποφάσεις της Ευρωζώνης πάρθηκαν από τα κράτη που συμμετέχουν σε αυτή και όχι από τα θεσμικά όργανα όπως το ΕΚ». Τονίζοντας όμως τη σημασία της Ευρώπης, σχολιάζει ότι οι οραματιστές της Ενωμένης Ευρώπης την ειρήνη επεδίωκαν και η Ένωση «έχει διασφαλίσει την ειρήνη για 60 χρόνια». Και υπογραμμίζει: «Οι νεότεροι Ευρωπαίοι που δεν έζησαν πολέμους θεωρούν δεδομένη την ειρήνη. Όμως δεν είναι, και όταν δεν έχεις ειρήνη, δεν έχεις τίποτα. Και ενώ πολλοί επικρίνουν την Ένωση, σε μεγάλες κρίσεις, όλος ο κόσμος θέλει να πάει στην Ευρώπη. Για τους άλλους, η Ευρώπη αποτελεί φάρο δημοκρατίας. Εμάς μας διασφαλίζει Δημοκρατία, ελευθερία έκφρασης και σκέψης, να μπορείς να λες την άποψή σου και να μην μπορεί κανένας να σε βάλει φυλακή. Πολυφωνία στην πολιτική και στα ΜΜΕ».
Το ΒΙΩΜΑ
Εκφράζοντας τις πιο πάνω θέσεις, η αφήγησή της οδηγεί στο προσωπικό της βίωμα. «Ανήκω στη γενιά που έζησε πολύ δύσκολες συνθήκες. Από τότε που γεννηθήκαμε υπήρχε ένα πρόβλημα. Οι πρώτες μνήμες ξεκινούν το 1963 -τότε δεν πήγαινα σχολείο - όμως, το 1974 έζησα το πραξικόπημα και την εισβολή. Στο πραξικόπημα έτυχε να ήμουν μόνη μου στον Άγιο Ανδρέα στη Λευκωσία, στη συνέχεια ήρθε η αδερφή μου που αναγκάστηκε να περάσει μια Λευκωσία που γίνονταν μάχες παντού. Αυτά που βλέπετε να γίνονται σε άλλες χώρες, έγιναν και στον τόπο μας. Στην Κύπρο έγινε πραξικόπημα. Ακολούθησε η εισβολή. Για μένα δεν υπάρχει πιο τρομακτική εμπειρία, γι’ αυτό τον λόγο πιστεύω ότι το ύψιστο αγαθό είναι η ειρήνη. Στον πόλεμο χάνεις τους ανθρώπους σου. Δεν θα ξεχάσω τη νύχτα που έπεσε η Μόρφου. Είμαστε Κακοπετριά και όλοι περιμέναμε ότι κάτι θα γίνει. Η μάνα μου δεν μας επέτρεπε να βγάζουμε τα ρούχα μας όταν κοιμόμαστε αλλά μόνο τα παπούτσια μας. Δίπλα μας είχαμε μια τσάντα, που μας είπε η μάνα μου βάλτε μέσα ό,τι θέλετε να έχετε μαζί σας για το υπόλοιπο της ζωής σας, γιατί μπορεί να φύγουμε και να μην ξανάρθουμε. Τη νύχτα που έπεσε η Μόρφου μας ξύπνησαν φωνές, βάλαμε τα παπούτσια μας και αρχίσαμε να τρέχουμε στην πλατεία όπου έφταναν αυτοκίνητα γεμάτα με κόσμο και τραυματίες. Και τότε, άρχισε ένα λυγμός, ένας θρήνος, “έπεσε η Μόρφου”. Ο κόσμος έκλαιγε, άνθρωποι κατέβαιναν ξυπόλυτοι, αλαφιασμένοι με τα νυχτικά. Σε ένα αυτοκίνητο μέτρησα 17 πλάσματα. Πώς μπήκαν 17 πλάσματα σε ένα αυτοκίνητο; Άρχισαν να φέρνουν στρατιώτες, ένας από αυτούς ήταν ο πρώτος μου ξάδερφος. Εμείς πήραμε 6 τραυματίες στο σπίτι μας. Το πιο φρικτό ήταν όμως οι μανάδες τους, που γύριζαν όλη την Κύπρο να βρουν τα παιδιά τους. Ήταν σαν αρχαία τραγωδία… Θυμάμαι τη θεία μου που έψαχνε τον γιό της. Καθόμουν πάνω στο σκαλί, φάνηκε από μακριά με μάτια κόκκινα, αναμαλλιασμένη. Μου είπε: “Είναι εδώ”; “Είναι εδώ, θεία” της είπα, και έπεσε κάτω… Εγώ αυτό το πράγμα, δεν θέλω να το ξαναζήσω».
ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ
ΓΙΑΤΡΟΣ Denis Mukwege
Ο Denis Mukwege, είναι γυναικολόγος από το Κογκό. Ίδρυσε το νοσοκομείο Panzi στο Μπουκάβου, όπου και εργάζεται βοηθώντας γυναίκες της περιοχής να αντεπεξέλθουν στις συνέπειες της σεξουαλικής βίας που υφίστανται στο περιθώριο των πολέμων στη χώρα. Τον θαυμάζω πάρα πολύ, γιατί με κίνδυνο της ζωής του και της οικογένειας του, προσπαθεί να περιθάλψει πρώτα το σώμα - το οποίο είναι πολλές φορές διαλυμένο - και μετά την ψυχή των γυναικών αυτών. Το 2014 το ΕΚ του απένειμε το βραβείο Ζαχάρωφ, το οποίο απονέμεται στους υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της ελευθερίας της σκέψης.
ΒΡΑΒΕΙΟ
Βραβείο Πρωτοπορίας Γιάννη Κρανιδιώτη 2014 το οποίο απονεμήθηκε στην κα. Ατταλίδου για τη δημιουργική λειτουργία του Γραφείου, τη συμβολή του στην εμπέδωση των ευρωπαϊκών ιδεωδών και τη συλλογική προσπάθεια για ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.
ΠΡΟΕΔΡΙΑ ΕΕ
Ένα από τα ενθύμια που δημιουργήθηκαν για την ανάληψη της προεδρίας της ΕΕ από την Κυπριακή Δημοκρατία. Θεωρώ ότι εκφράζει την βαθύτερη Κύπρο, είναι υψηλής αισθητικής και δείχνει τον πολιτισμό και την ιστορία μας.
ΚΙΝΗΤΟ και iPAD
Η προέκταση του εαυτού της. «Επικοινωνία σήμερα δεν μπορεί να γίνει χωρίς συσκευές. Είναι το κινητό μου γραφείο», μας λέει.
ΚΟΥΠΑ
Κούπα από τη Λάπηθο. Είναι η κούπα που για την ίδια σημαίνει πολλά. Συνήθως βάζει μέσα καρύδια. «Αγαπώ ιδιαίτερα αυτό που αντιπροσωπεύει. Έχουμε κάποια σκεύη από τη Λάπηθο, γιατί ο άντρας μου τα αγαπούσε πολύ».
ΓΥΑΛΙΑ ΚΑΙ ΘΗΚΗ
Από τα πολύ προσωπικά αντικείμενα. Ένας από τους αγαπημένους της ζωγράφους είναι ο Klimt και έχει διάφορα δικά του αντικείμενα.
ΚΙΛΙΜΑΝΤΖΑΡΟ
Κάρτα που απέστειλε στους συναδέλφους της το 2011, όταν αποφάσισε - παρά τις αρνητικές συστάσεις του γιατρού - να ανεβεί το Κιλιμάντζαρο. Από τα πιο δύσκολα πράγματα που έκανε στη ζωή της. «Με βοήθησε να ανακαλύψω ότι έχω τεράστια δύναμη και αντοχή».
ΤΣΑΝΤΑ ΑΠΟ ΤΗ ΛΕΣΒΟ
Τσάντα που κατασκευάστηκε από σωσίβια και αγοράστηκε από προσφυγικό καταυλισμό στη Λέσβο, όπου μετέβη με μία ομάδα ανθρώπων τον Φεβρουάριο του 2016. «Δεν αντέχαμε την κατάσταση και θέλαμε να βοηθήσουμε με οποιοδήποτε τρόπο μπορούσαμε. Βοηθήσαμε σε θέματα οργάνωσης, αγοράσαμε ρούχα και παπούτσια για τα παιδιά και μάρσιππους για γυναίκες κ.α. Ήταν μια συγκλονιστική εμπειρία. Εμείς δεν δικαιούμαστε ως Κύπριοι να μένουμε αμέτοχοι όταν υπάρχουν πρόσφυγες. Ξέρουμε τι σημαίνει να χάνεις το σπίτι σου, και να περιμένεις να σου δώσει ο άλλος ένα κομμάτι ψωμί να φας».