ZHTEITAI ΕΛΠΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ
Toυ Κυριακού Ε. Γεωργίου, Εργάτη Γνώσης
Ο πρωταρχικός λόγος ύπαρξης ενός κράτους είναι η ασφάλεια των πολιτών από εξωτερικούς και εσωτερικούς εχθρούς. Εφόσον διασφαλισθεί η ασφάλεια, η Πολιτεία οφείλει να ασχοληθεί με την ευημερία, η οποία μεταφράζεται σε πολιτικές για την υγεία, την παιδεία, την κοινωνική ασφάλιση και πρόνοια και φυσικά την ανάπτυξη της οικονομίας.
Μια ευνομούμενη, δημοκρατική Πολιτεία λειτουργεί ως καταλύτης στην ανάπτυξη της οικονομίας μέσα από τη δημιουργία του επιβεβλημένου οικονομικού και νομικού περιβάλλοντος, τη λειτουργία των αναγκαίων υποδομών και την προώθηση επιχειρηματικών δραστηριοτήτων με την παροχή κινήτρων και ευκαιριών. Η ανάπτυξη των επιχειρήσεων οδηγεί στη δημιουργία θέσεων εργασίας και πλούτου - ο οποίος κατανέμεται μεταξύ των εργαζομένων και των επιχειρηματιών.
Στην πραγματικότητα ο Δυτικός Κόσμος - ο οποίο στηρίζεται στον Ελληνορωμαϊκό πολιτισμό και το πολιτικό, νομικό και διοικητικό σύστημα, καθώς και την Ιουδαιοχριστιανική θρησκευτική παράδοση και ηθική - βρίσκεται αντιμέτωπος με τη Νέα Εποχή που αντί να οδηγεί προς την κορυφή της αυτοπραγμάτωσης, όπως ορίζεται από τον Abraham Maslow στην «Πυραμίδα ικανοποίησης» διολισθαίνει προς την ανάγκη διασφάλισης των βασικών. Η αποτυχία του συστήματος και των πολιτικών ηγεσιών να διασφαλίσουν αυτά, που μέχρι πρότινος θεωρούντο αυτονόητα, με την έννοια της ασφάλειας και της ευημερίας των κρατών και των πολιτών, έχει οδηγήσει, μέσα από δημοκρατικές διαδικασίες, σε μεγάλες αρνητικές ανατροπές, ως επί το πλείστον.
Στις περιπτώσεις της Ευρώπης και των Ηνωμένων Πολιτειών, όπου υπάρχει μια στροφή προς κόμματα και ηγεσίες πιο αυταρχικές, ακραία εθνικιστικές, εσωστρεφείς και δημαγωγικές, την πλάστιγγα υπέρ τέτοιων ηγετών και πολιτικών δίνουν οι πολίτες που νοιώθουν αποξενωμένοι, αδύνατοι, που αισθάνονται ότι η ζωή, η κοινωνία και η οικονομία τους προσπερνά και τους αφήνει στο περιθώριο. Είναι συνήθως άνθρωποι από τη μεσαία και τις κάτω τάξεις κάποιας ηλικίας, χωρίς πανεπιστημιακή μόρφωση και οι όποιοι νιώθουν ότι δεν έχουν μέλλον και διολισθαίνουν από τη μεσοαστική, ευημερούσα τάξη προς μια νέα κατάσταση ύπαρξης που συνεπάγεται μακροχρόνια ανεργία και εξάρτηση από την κοινωνική πρόνοια.
Ως εκ τούτου είναι θυμωμένοι και αγανακτισμένοι και ζητούν τη χώρα τους πίσω, όπως έγινε στο Ηνωμένο Βασίλειο με την επιλογή στο δημοψήφισμα για αποχώρηση από την ΕΕ, ψηφίζουν στις Ηνωμένες Πολιτείες ένα δημαγωγό πολυεκατομμυριούχο που υπόσχεται να αντιστρέψει την παγκοσμιοποίηση, να κτίσει τείχη, να φέρει πίσω θέσεις εργασίας και να αποτρέψει την είσοδο μεταναστών και προσφύγων. Στις επερχόμενες εκλογές στη Γαλλία, η επικρατέστερη επιλογή φαίνεται να είναι μεταξύ ενός συντηρητικού, νεοφιλελεύθερου πολιτικού και της ηγέτιδας της άκρας δεξιάς. Στην Ιταλία αντιτίθενται στις μεταρρυθμίσεις του Πρωθυπουργού. Στην Ελλάδα αλλεπάλληλες αποτυχίες των αστικών κομμάτων να επιλύσουν τα προβλήματα της χώρας έφερε στην εξουσία ένα κόμμα τις ριζοσπαστικής αριστερά, το οποίο αρνείται να κυβερνήσει.
Η ίδια ρητορική ακούγεται σε πολλές χώρες και θέτει σε αμφισβήτηση την αστική δημοκρατία, την ελεύθερη οικονομία, αλλά και διακρατικούς θεσμούς όπως στην ΕΕ. Στο δια ταύτα, ζητείται επειγόντως αλλαγή υποδείγματος για τον 21ον αιώνα που θα συνοδεύεται από ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο. Ζητείται ελπίς, για ένα καλύτερο αύριο. Ζητείται πεφωτισμένη ηγεσία η οποία «γνώναι τα δέοντα και ερμηνεύσαι ταύτα, φιλόπολις τε και χρημάτων κρείσσων».