Προσάρτηση και έποικοι...

ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΟΥ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗ

Ελέχθη δημοσίως από τον Πρόεδρο ότι δυο είναι οι κύριοι λόγοι για τους οποίους θέλησε να υπαναχωρήσει και να επανέλθει στις συνομιλίες μετά το ναυάγιο του Μον Πελεράν. Ο ένας είναι η απειλή προσάρτησης των κατεχομένων στην Τουρκία και ο άλλος είναι η παροχή «ιθαγένειας» από το κατοχικό καθεστώς σε 26 χιλιάδες εποίκους. Είναι και οι δυο απειλές σοβαρές. Και είναι γνωστές προ καιρού. Χωρίς, βεβαίως, να ληφθούν μέτρα. Με αποτέλεσμα να παραδέχεται ο Πρόεδρος ότι τον εκβιάζουν. Ερώτημα: Ποιος; Ο φίλος του ο Ακιντζί ή ο Ερντογάν που θέλει, όπως μας λένε, λύση; Εφόσον τον εκβιάζουν τώρα, ποιος εγγυάται ότι, όταν δεν γίνεται το δικό της Τουρκίας, δεν θα μας εκβιάζουν και μετά τη λύση;
Ας δούμε, όμως, τα πράγματα ψύχραιμα, αρχίζοντας από ένα θεμελιώδες ερώτημα: Από τη στιγμή που η Τουρκία ελέγχει νερό, ηλεκτρικό ρεύμα, τράπεζες και τηλεπικοινωνίες, τα κατεχόμενα είναι στην ουσία προσαρτημένα κοντά της. Eκείνο που πρωτίστως θέλει η Άγκυρα δεν είναι η μονομερής προσάρτηση, που θα της προκαλέσει προβλήματα, αλλά η νομιμοποίησή της διά της υπογραφή μας μέσα από μια ομοσπονδία, που θα καθιστά εσαεί τον βορρά τουρκικό. Διότι, αν πάει σε δημοψήφισμα, υπάρχει το προηγούμενο της Κριμαίας, όταν η Ε.Ε. επέβαλε αμέσως κυρώσεις στη Ρωσία. Τι θα πει σε μιαν ανάλογη περίπτωση, παράνομου δημοψηφίσματος και προσάρτησης, που θα αφορά κράτος-μέλος της; Ότι δεν θα λάβει τουλάχιστον τα ίδια μέτρα; Εκτός και αν το κράτος, που έχει το έννομο συμφέρον, λουφάξει. Γιατί, όμως, ενταχθήκαμε στην Ε.Ε.; Για να διεκδικούμε τα αυτονόητα ή για να κρεμάμε τα πολιτικά και νομικά της εργαλεία στο ράφι και να παγιδευόμαστε σε ένα μηδενιστικό παραλήρημα ότι τίποτε δεν γίνεται και, ως εκ τούτου, να προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι πρέπει να υποχωρούμε στους τουρκικούς εκβιασμούς;
Όσο, δε, για το ζήτημα των εποίκων, ο ίδιος ο Πρόεδρος έχει δεχθεί την παραμονή, ακόμη και όσων δεν θα πολιτογραφηθούν, με το καθεστώς των νόμιμων εργατών. Τους οποίους, μετά τη λύση θα αυξήσει, όπως μας έχει υποσχεθεί ο κ. Ακιντζί. Ερώτημα, λοιπόν: Υπό αυτές τις συνθήκες μάς οδηγεί ή όχι η Τουρκία, είτε με είτε χωρίς λύση, εκεί όπου θέλει; Πού στηρίζεται η φιλία και το καλό κλίμα; Στις απειλές και στους εκβιασμούς; Σε αυτές τις «αρχές» θα στηριχθεί η βιωσιμότητα της ομοσπονδίας; Σπουδαία!