Εξομολόγηση
Από τη Μαρίνα Χρυσοστόμου

Ανδρέας Πιτσιλλίδης
«Δεν ντρέπομαι να ομολογήσω ότι αποδείχτηκα ψιλοάσχετος»

Απλός, ευγενικός, ετοιμόλογος και με έντονο το αίσθημα του χιούμορ, ο Ανδρέας Πιτσιλλίδης, σε μια συνέντευξη χείμαρρος, μιλάει για την εκπομπή του στο ΣΙΓΜΑ, τα νούμερα τηλεθέασης, τον «αφορισμό» του, τη σχέση του με την πολιτική, καθώς και για την προσωπική του ζωή.

Αν και μέχρι σήμερα σε έχουμε δει πολλές φορές ως καλεσμένο σε εκπομπές, εντούτοις είναι η πρώτη φορά που αναλαμβάνεις εξ ολοκλήρου την παρουσίαση δικής σου εκπομπής, με τον τίτλο «Αδιακρίτως». Πώς πήρες αυτή την απόφαση;
Η αλήθεια είναι ότι απάντησα αυθόρμητα και με πολύ ενθουσιασμό στην πρόσκληση του ΣΙΓΜΑ, που ούτως ή άλλως το αισθανόμουν χρόνια ως το τηλεοπτικό μου σπίτι. Συνεπώς, δεν αισθάνομαι ότι πήρα και καμιά μεγάλη ή ανατρεπτική απόφαση, αν εξαιρέσουμε τον απίστευτα μεγάλο επιπρόσθετο φόρτο εργασίας που επωμίστηκα. Όμως, έχω μια απίστευτα ταλαντούχα και πρόθυμη ομάδα, στελεχών και συνεργατών, που με πλαισιώνουν και οι οποίοι με υπομονή με καθοδηγούν στα τεχνικά μονοπάτια της τηλεόρασης στα οποία, δεν ντρέπομαι να ομολογήσω, ότι αποδείχτηκα ψιλοάσχετος. Όντως το να είσαι φιλοξενούμενος σε μια εκπομπή, είναι εντελώς διαφορετικό από το να αναλάβεις το πολυεύθυνο βάρος σύνταξης, επιμέλειας ή και παρουσίασης μιας εκπομπής.
Ποιες προκλήσεις θα έλεγες ότι συνάντησες;
Και ακόμα συναντώ… Την ανάγκη εξοικείωσης με την τεχνική διάσταση και το όλο οργανωτικό μέρος της προετοιμασίας. Προς το παρόν, κάνω ακόμα τη ζωή μαρτύριο σε μερικούς συνεργάτες, των οποίων όμως η υπομονή και η στήριξη είναι αδιάπτωτες. Πάντως, έχω διάθεση για να μάθω από ανθρώπους που διαθέτουν πείρα, τεχνογνωσία και κατάρτιση σε τομείς που είχα εγώ δεν είμαι ειδικός.
Η εκπομπή καταπιάνεται με διάφορα κοινωνικά, πνευματικά και θέματα ταμπού. Σαν κοινωνία μπορούμε να έρθουμε αντιμέτωποι με αυτά; Και τελικά, είναι τόσο πολλά ώστε να υπάρχει τροφή για μια καθημερινή εκπομπή;
Υλικό υπάρχει, ευτυχώς αλλά και δυστυχώς, για κάτι περισσότερο από μια καθημερινή εκπομπή. Αυτό που απουσιάζει σε μερικές περιπτώσεις, είναι η διάθεση να τα βάλουμε με πανίσχυρες γρανιτώδεις προλήψεις, με επιβλητικά δυνατά κατεστημένα, με χαλυβδωμένα από ισχύ άβατα και άδυτα. Η δυστοκία δεν είναι τόσο στη θεματολογία, αλλά στο πως να πείσει κανείς ανθρώπους να μιλήσουν δημόσια, χωρίς φόβο, και να πουν την αλήθεια ή έστω την αλήθεια τους. Όμως, αυτή είναι η πρόκληση, να αντιπαλεύουμε μέχρι να ακουστούν πολλές ένοχες ή και συνένοχες σιωπές σε αυτό τον τόπο.
Μέσα από τα σχόλια που λαμβάνεις από το κοινό και τους ανθρώπους γύρω σου πιστεύεις πως η απόφαση σου να αναλάβεις τη συγκεκριμένη εκπομπή είναι σωστή;
Ναι, γιατί ανιχνεύω μια κοινωνική πλειοψηφία, τη μια στιγμή βροντερή και την άλλη σιωπηλή, που περιμένει πράγματα από μας. Δεν διατηρώ την ψευδαίσθηση ότι καθημερινά μια εκπομπή μπορεί ταυτόχρονα να απευθύνεται στα ενδιαφέροντα χιλιάδων τηλεθεατών. Γι’ αυτό και είναι αναμενόμενο να κινούμαστε, όλη η ομάδα της εκπομπής, σε ένα φάσμα θεματολογίας που να καλύπτει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους ανεξαρτήτως της ηλικίας ή και της μόρφωσής τους.
Για πρώτη φορά πρέπει να ασχοληθείς και με τα νούμερα τηλεθέασης. Σε επηρεάζουν ή σε αφήνουν αδιάφορο;
Για να είμαι ειλικρινής δεν με αφήνουν αδιάφορο όπως δεν με άφηναν αδιάφορο ούτε και τόσα χρόνια, που ήμουν απλώς φιλοξενούμενος σε εκπομπές. Με τη διαφορά όμως ότι τότε, είχα προσωπικά τη μέγιστη ευθύνη της επιτυχίας ή αποτυχίας. Παρόλα αυτά, το τηλεμερίδιο είναι συνάρτηση πολλών παραγόντων που, τις πλείστες φορές, δεν εξαρτώνται και δεν ελέγχονται ή δεν μπορούν να ελεγχθούν απόλυτα από τον παρουσιαστή ή την ομάδα. Κατά συνέπεια, μπορεί οι μετρήσεις να αποτελούν σημαντικό δείκτη, αλλά σίγουρα δεν είναι ο μοναδικό δείκτης που λαμβάνω υπόψη καθημερινά.
Τι θα δούμε στις επόμενες εκπομπές;
Θα συνεχίσουμε να χωνόμαστε «αδιακρίτως» και εκεί που δεν μας θέλουν, και εκεί που μας φοβούνται, αλλά και εκεί που άλλοι ντρέπονται ή και αποφεύγουν.
Μετά τον “αφορισμό” σου από τον Αρχιεπίσκοπο, ο κόσμος στάθηκε στο πλάι σου, που πιστεύεις ότι οφείλεται αυτό;
Πραγματικά πρόκειται για «αφορισμό» παρωδία. Και δεν μιλούμε απλώς για άδικο, αυθαίρετο, αβάσιμο και ατεκμηρίωτο, αλλά για άκυρο, αντικαταστατικό, ανυπόστατο και εν τέλει ανύπαρκτο «αφορισμό», καθώς ούτε καν μου έχει κοινοποιηθεί, είτε γραπτώς είτε προφορικώς, ούτε καν στην ίδια την Ιερά Σύνοδο. Όμως, για να έρθω σε αυτό που ρωτάς, πιστεύω ότι ακριβώς η πανίχυρη και μυριόστομη ασπίδα που ύψωσε ο κόσμος της Κύπρου είναι τελικά αυτή που γελοιοποίησε και κατέστησε ανενεργή την αναχρονιστική αυτή ενέργεια. Δεν πιστεύω όμως ότι ο κυπριακός λαός υπερασπίστηκε προσωπικά εμένα αλλά θέσεις αρχής, που στη συγκεκριμένη περίπτωση παραβιάστηκαν κατάφορα, απλά έτυχε να είμαι εγώ ο δέκτης αυτής. Δεν αφορούσε και δεν δικαίωσε εμένα, ή και επιμέρους απόψεις που κατά καιρούς ελευθερόφρονα διατύπωσα. Ήταν ζήτημα αρχής. Ύψιστης αρχής. Αυτής ακριβώς, που μολονότι λανθασμένα αποδίδεται στον Βολταίρο, λέει: «Δε συμφωνώ ούτε με μια λέξη από όσα λες, αλλά θα υπερασπίζω και με το τίμημα της ζωής μου ακόμη, το δικαίωμά σου ελεύθερα να λες όσα πρεσβεύεις».
Η σχέση σου σήμερα με την εκκλησία ποια είναι;
Μα, αυτή που ήταν πάντα βέβαια. Από μικρό παιδί. Διότι, πολύ απλά, Εκκλησία είμαστε εμείς όλοι και όχι μια ολιγάριθμη Εκκλησιαστική Ιεραρχία. Εκκλησία είναι σώμα, κοινότητα, ένα πλέγμα ανθρώπινων σχέσεων με κέντρο αναφοράς της Εκείνον που είναι ζωή, αγάπη και φως ανάστασης για τον κόσμο. Και ναι, εξακολουθώ ανελλιπώς να μπαίνω απρόσκοπτα σε κάθε ναό και μάλιστα ψάλλω (μάλλον ταλαιπωρώ τα αυτιά όσων τυγχάνει να παρευρίσκονται) με την - όχι και τόσο χαρισματική ομολογώ - φωνή μου. Πρώτα πεθαίνει ο άνθρωπος και ύστερα το χούι του.
Υπήρξες και ευρωβουλευτής, προς το παρόν όμως φαίνεται να εγκατέλειψες αυτό τον δρόμο. Η σχέση σου σήμερα με την πολιτική ποια είναι;
Επίσης αυτή που ήταν πάντα. Υπήρξα, όσο κι αν δεν είναι πολύ γνωστό, από πολύ μικρός πολιτικόν ον με έντονο ενδιαφέρον για την πολιτική ζωή και άποψη για τα κοινά. Ωστόσο από μικρός, και αυτό το οφείλω εν πολλοίς και στην οικογένεια μου, δεν υπήρξα ποτέ φανατικός οπαδός κόμματος, αντίθετα πάντα έβρισκα άγονη την ατέρμονη διαδικασία των κομματικών αντιδικιών. Τα ιδεολογικά ρεύματα τα μελετώ και κριτικά υιοθετώ ή και απορρίπτω πράγματα. Τα κόμματα όμως, τα σέβομαι και τα θεωρώ χρήσιμα για το πολίτευμα, χωρίς όμως να πιστεύω πως κάποιο από αυτά αποτελεί τον φορέα της απόλυτης ιδεολογικής δογματικής αλήθειας. Παραμένω ενεργός πολιτικά στις οργανωτικές δομές του ΔΗΣΥ, μετέχοντας στο Πολιτικό Γραφείο. Πολιτειακό αξίωμα όμως, αυτή τη στιγμή, εκτίμησα ότι δεν θέλω να έχω γι’ αυτό και απόλυτα συνειδητά απέφυγα την παραμικρή προεκλογική κίνηση στις Βουλευτικές εκλογές. Τους λόγους τους είχα παραθέσει δημόσια, μήνες πριν τις εκλογές.
Είσαι από τους ανθρώπους που μέχρι σήμερα δεν έδωσες δικαιώματα για την προσωπική σου ζωή. Μπαίνοντας όμως, μπροστά στα φώτα της δημοσιότητας υπάρχει ο κίνδυνος αυτό να αλλάξει…
Δεν νομίζω να αλλάξει αυτό το δεδομένο, όχι απλώς επειδή είναι για μένα θέση αρχής να μην θεωρώ την προσωπική ζωή του άλλου αντικείμενο δημόσιου διαλόγου, αλλά κυρίως επειδή δεν σημειώνει και κανένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον η προσωπική μου ζωή (γελά). Και από την κλειδαρότρυπα του δωματίου μου να κοιτάξει κάποιος, πολύ φοβούμαι ότι θα βρει ανιαρό το θέαμα με στοίβες βιβλίων.
Θεολόγος, βουλευτής, παρουσιαστής. Τι άλλο θα έλεγες πως θα ήθελες να δοκιμάσεις; Πώς φαντάζεσαι τη ζωή σου σε λίγα χρόνια;
Πριν από μερικά χρόνια δεν σας κρύβω ότι ήθελα - και ίσως διακαώς - να γίνω μερικά από όλα αυτά. Κυρίως Ευρωβουλευτής. Όμως, μετά πια από μια καλή γεύση και εμπειρία από αρκετές θέσεις, αξιώματα και ιδιότητες, σας λέω με ειλικρίνεια ότι δεν διατηρώ πλέον καμία φιλοδοξία για κάτι συγκεκριμένο ως θέση ή ιδιότητα, αλλά προσπαθώ να πια να ψάχνω τη δύναμη ή τους τρόπους που μου διανοίγονται, για να εκφράζω και κάνω πράγματα κάτι που δεν είναι απόλυτα συνυφασμένο με την ίδια τη θέση. Τούτου λεχθέντος, δεν αποκλείω τη διεκδίκηση ξανά οποιασδήποτε πολιτικής ή πολιτειακής θέσης, αν κρίνω ότι με αυτή θα μπορέσω να κάνω πράγματα που πιστεύω και προσδοκώ.