24 ΩΡΕΣ ΜΕ ΤΟΝ ΝΙΚΟ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΙΔΗ
ΤΙΤΛΟΣ: Την ώρα που γράφεται η ιστορία…

ΥΠΟΤΙΤΛΟΣ: Ο Νίκος Χριστοδουλίδης σε μια εκ βαθέως εξομολόγηση μιλά για την οικογένεια του, το Κυπριακό και το επαγγελματικό του μέλλον

Λευκωσία, Αθήνα, Ελβετία. Με το σακβουαγιάζ στο ώμο και μερικές ώρες πριν την αναχώρηση για τη δεύτερη φάση των συνομιλιών στο χιονισμένο Μον Πελεράν, ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος Νίκος Χριστοδουλίδης, 43 ετών σήμερα και πατέρας τεσσάρων κοριτσιών, ανοίγει στο Capital Today την πόρτα της ψυχής του και μας αποκαλύπτει πως θα ήθελε να τον κρίνει η ιστορία, όποια κατάληξη και αν υπάρξει στο Κυπριακό. Η ήρεμη δύναμη που ενισχύει τον Πρόεδρο, σε απόσταση αναπνοής από τα αυστηρά επαγγελματικά του καθήκοντα, μας ξεναγεί στο πιο φωτεινό κομμάτι της ζωής του, στο φιλόξενο σπίτι του και μας συστήνει τη σύζυγο του Φιλίπα και τα τέσσερα κορίτσια του.
Ταυτόχρονα, μας μιλά για την απώλεια των αγαπημένων του προσώπων και μας αποκαλύπτει πως θα ήθελε να εξελιχθεί το μέλλον του επαγγελματικά.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗΝ ΕΜΙΛΥ ΜΙΝΤΗ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ

6:00 - 6:30
Το εγερτήριο για την έναρξη μιας νέας μέρας ηχεί μεταξύ 6:00 - 6:30 το πρωί. Η μέρα ξεκινά με ένα καφέ εσπρέσο, αφού δεν συνηθίζει να προγευματίζει. Στη συνέχεια ακολουθεί ανάγνωση των εφημερίδων.
7:10
Στις 7:10 αρχίζουν οι πρώτες υποχρεώσεις που αφορούν στις πρωινές ραδιοφωνικές εκπομπές. Αυτό διαφοροποιείται μόνο όταν απουσιάζει στο εξωτερικό, όπου λόγω διαφοράς ώρας, επιλέγει να ξεκινήσει τη μέρα του με καφέ και γυμναστική.
7:30
Η ώρα είναι ήδη 7:30. Το σπίτι έχει πλημμυρίσει με τις φωνές των παιδιών. Τα τρία, από τα τέσσερα κορίτσια του, ετοιμάζονται για το σχολείο. Επιβιβάζονται στο όχημα του πατέρα τους και είναι η πρώτη μισή ώρα της μέρας που περνούν μαζί.
8:15
Φθάνει στο Προεδρικό Μέγαρο. Εισέρχεται στο γραφείο του και λίγο αργότερα χρειάζεται ένα δεύτερο καφέ, για να αρχίσει ένα τυπικό πρόγραμμα που ξεκινά με πρωινή σύσκεψη στο γραφείο του Προέδρου της Δημοκρατίας.
14:30
Μετά το μεσημέρι, του δίνεται η ευκαιρία να εργαστεί σε θέματα του γραφείου του και να διευθετήσει άλλες υποχρεώσεις. Στο μεσοδιάστημα μεταβαίνει στο σπίτι για το πρώτο γεύμα της ημέρας, αλλά κυρίως για να δει τη σύζυγο και τα παιδιά του.
16:30
Το απόγευμα αρχίζει ο δεύτερος κύκλος των υποχρεώσεων. Πολλές φορές θα μεταφέρει ο ίδιος τα παιδιά σε απογευματινές ή άλλες δραστηριότητες. Ακολούθως, μεταβαίνει στο γραφείο όπου επιστρέφει και ο Πρόεδρος ενώ παραμένει εκεί συνήθως μέχρι τις 21:00 το βράδυ.
20:45
Αν δεν υπάρχει υποχρέωση σε δελτία ειδήσεων ή εκπομπές συνηθίζει να επιστρέφει σπίτι γύρω στις 21:00.
21:20
Μια δύσκολη μέρα χρειάζεται χαλάρωση και ξεκούραση. Επιδιώκει να κάνει λίγη γυμναστική αφού τον βοηθά να αποβάλλει την ένταση και το στρες.
22:00
Η ώρα έχει πάει δέκα και στο σπίτι επικρατεί ησυχία. Είναι η ώρα για τον Νίκο και τη Φιλίππα. Θα δειπνήσουν και θα συζητήσουν για τα παιδιά. Τον ρωτάμε πώς καταφέρνει να ανταπεξέρχεται σε τόσες υποχρεώσεις και μας απαντά: «Αντλώ δύναμη από την οικογένειά μου. Αν δεν έχεις στήριξη και ιδιαίτερα της συζύγου, δύσκολα μπορείς να ανταπεξέλθεις». Και υπάρχει κάτι που τον ενοχλεί σε όλο αυτό; «Ο χρόνος που δεν έχω με την οικογένειά μου. Τα παιδιά είναι σε μια καθοριστική ηλικία που μεγαλώνουν και χρειάζονται να είναι δίπλα τους οι γονείς τους».
00:30
Συνηθίζει να πηγαίνει για ύπνο στις 00:30 με 01:00 το βράδυ.
ΤΟ ΦΩΤΕΙΝΟ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ
Οι τέσσερις κόρες του μαζί με τη σύζυγό του, την οποία γνώρισε το 1999 στο ΥΠΕΞ, αποτελούν το πιο φωτεινό κομμάτι της ζωής του. Το σπίτι του είναι το απάνεμο λιμάνι του. Ένας χώρος που ξεχειλίζει από αγάπη και αφοσίωση. Παρόλο που επαγγελματικά βρίσκεται σε καίρια πόστα, εντούτοις εξομολογείται πως ένα από τα χαρακτηριστικά του, το οποίο θεωρεί και αρνητικό, είναι ότι ενθουσιάζεται και απογοητεύεται το ίδιο εύκολα, παραδέχεται πως πολλές φορές δεν εκδηλώνει τα συναισθήματά του και δηλώνει τυχερός που γνώρισε τη σύζυγό του. Σε ερώτηση αν η γνωριμία ήταν έρωτας κεραυνοβόλος ή αν χρειάστηκε επιστράτευση της διπλωματικής οδού, γελά εγκάρδια και μας απαντά: «Ήταν συνδυασμός, σε πολύ στέρεες βάσεις».
ΠΑΦΟΣ, ΛΕΣ ΚΑΙ ΗΤΑΝ ΧΘΕΣ…
Παρόλα τα ταξίδια η Πάφος αποτελεί σημείο αναφοράς και επιστροφής. Ο τόπος της πατρογονικής εστίας και οι άρρηκτοι δεσμοί με το παρελθόν, τα πρώτα βιώματα και η πρώτη νιότη μένουν για πάντα χαραγμένα στη μνήμη του. «Αγαπώ πάρα πολύ την Πάφο. Είναι ο τόπος που μεγάλωσα, εκεί είναι η οικογένεια και οι παιδικοί μου φίλοι. Μπορεί λόγω δουλειάς να έχω να τους δω ένα μήνα, όμως ξέρω πως όταν μιλήσουμε στο τηλέφωνο ή όταν συναντηθούμε είναι λες και ήταν χθες…».
Βαθιά συγκίνηση ξεχειλίζει καθώς αναφέρεται στους γονείς και στα αδέλφια του, ειδικότερα μετά τις φουρτούνες που ήρθαν στη ζωή του σε μια περίοδο προσωπικής ευτυχίας και επαγγελματικής επιτυχίας. «Τα τελευταία τρία χρόνια χωρίς καλά-καλά να το καταλάβω βρέθηκα σε αυτή τη θέση και απέκτησα την τέταρτη κόρη μου. Μέσα σε τρεις μήνες έχασα τους γονείς μου και μετά τον αδερφό μου σε ηλικία 50 ετών. Ένα αδερφό που μου συμπεριφέρθηκε σαν πατέρας όταν πήγα στην Αμερική. Ο χαμός του μου στοίχισε και συνεχίζει να μου στοιχίζει. Εκτός από αδελφός μου, ήταν από τους πιο καλούς μου φίλους. Όλο αυτό με έχει επηρεάσει στο πώς βλέπω πολλά πράγματα στη ζωή μου και να ιεραρχώ τα σημαντικά. Πηγαίνοντας στην Πάφο, αισθάνομαι ότι πηγαίνω να δω και τους γονείς μου, ενώ τα ταξίδια μου στην Αμερική μετά την απώλεια του αδελφού μου δεν είναι τα ίδια. «Νιώθω ένα κενό. Όμως προσπαθώ να πηγαίνω συχνά, γιατί χαίρομαι να βλέπω με κάθε ευκαιρία την οικογένεια του».
ΜΕΓΑΛΩΣΑ ΟΠΩΣ ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ
Με νοσταλγία σκιαγραφεί τα παιδικά του χρόνια στην Πάφο, μέσα από τα οποία πηγάζουν και πολλές από τις σημερινές του αξίες. «Δεν ήταν ούτε εύκολα, ούτε δύσκολα, αλλά όπως όλων των παιδιών της ηλικίας μου. Παρόλο που δεν τα είχαμε όλα, ποτέ δεν νιώσαμε να στερούμασταν οτιδήποτε και αυτό προσπαθώ να μεταδώσω και στις κόρες μου. Εκτιμώ ότι το πιο σημαντικό που έχουμε να δώσουμε στα παιδιά μας είναι η αγάπη και η σημασία. Τα υλικά αγαθά είναι εφήμερα, η αγάπη και το ενδιαφέρον είναι αυτά που θα μείνουν στο τέλος».
Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΚΑΙ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΡΙΕΡΑ
Οι πολλές ώρες που περνά καθημερινά με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας είναι η αιτία που η σχέση τους έχει ξεφύγει από την αυστηρά επαγγελματική, ενώ όπως μας λέει, συζητούν μαζί για πολλά θέματα. «Μια συζήτηση με τον Πρόεδρο δεν είναι ποτέ ανιαρή» σημειώνει και μας αφηγείται πώς βίωσε τον πρώτο καιρό το διορισμό του: «Όταν ήρθα στο Προεδρικό ήξερα τον κ. Αναστασιάδη αλλά δεν είχα δουλέψει ξανά μαζί του, όταν όμως τον μάθεις έχει πολλά θετικά στοιχεία από τα οποία μπορείς να μάθεις και να κερδίσεις». Θεωρεί ως προνόμιο του Προέδρου πως «όποια διαφωνία ή κουβέντα ανταλλάξει μαζί σου σε πέντε λεπτά το ξεχνά», ενώ εκτιμά ως δεύτερο προσόν πως «ακόμα και αν διαφωνεί με κάτι, δεν θεωρεί ότι έχει το αλάθητο ή τα γνωρίζει όλα». Σε ερώτηση αν ισχύει ακόμα η προτίμηση του για μια ακαδημαϊκή καριέρα, και όχι πολιτική, μας αναφέρει: «Ισχύει απόλυτα και είναι στόχος να ακολουθήσω ακαδημαϊκή καριέρα κάποια στιγμή, χωρίς να αποκλείω τίποτα. Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει πως θα εξελιχθούν τα πράγματα».
ΤΟ ΒΙΩΜΑ ΣΤΟ ΜΟΝ ΠΕΛΕΡΑΝ
Με το βλέμμα στραμμένο στη λύση ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος Νίκος Χριστοδουλίδης, σε μια εκ βαθέως εξομολόγηση στο Capital Today μεταφέρει το βίωμά του από το παγωμένο Μον Πελεράν της Ελβετίας. «Δες το ως μια από τις πιο ιστορικές στιγμές του Κυπριακού (ο ίδιος έχει ενδιατρίψει στο Κυπριακό). Είναι μοναδική εμπειρία να είσαι εκεί την ώρα που γράφεται η ιστορία, όπως την ίδια στιγμή είναι τεράστια η ευθύνη να συμμετέχεις σε τέτοιου είδους συζητήσεις ή διαπραγματεύσεις που αφορούν στο μέλλον ολόκληρης της Κύπρου. Πρέπει να είσαι σε θέση να αναλάβεις τις ευθύνες σου, να σκέφτεσαι και να ενεργείς εκ μέρους του κόσμου που έχει προσδοκίες, που αγωνιά και ανησυχεί».
Ερωτηθείς σχετικά, μας απαντά ότι πάρα πολλές φορές ευτυχώς ή δυστυχώς, αισθάνεται ένα κόμπο στο στομάχι, ενώ αστειευόμενος λέει ότι «για να αντέξεις στην πολιτική πρέπει να μην έχεις αυτό το συναίσθημα». Την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, ο Νίκος Χριστοδουλίδης είχε μόλις αφιχθεί από την Αθήνα, με επόμενο σταθμό το χιονισμένο Μον Πελεράν για τη δεύτερη φάση των συνομιλιών. Στο μόνο που μπορέσαμε να σταθούμε είναι στο κατά πόσον ο ίδιος είναι αισιόδοξος και για το πόσο σύντομα θα πρέπει να αναμένουμε να γυρίσει σελίδα η ιστορία. Δύσκολη απάντηση. Εντούτοις, νιώθει την ανάγκη να αναφέρει πως: «Εργαζόμαστε σκληρά και είναι υποχρέωση μας να δημιουργήσουμε αισιοδοξία στον κόσμο. Η κατάσταση ως έχει δεν είναι λύση και δεν μπορούμε να ζήσουμε με αυτό. Η ιστορία θα μας κρίνει όλους εκ του αποτελέσματος και ειδικότερα τον Πρόεδρο που έχει την ευθύνη και θα πάρει τις τελικές αποφάσεις. Οφείλουμε να κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν για να δημιουργήσουμε ένα καλύτερο μέλλον για τον τόπο μας. Θέλω να τα καταφέρουμε και ο ιστορικός του μέλλοντος να κάνει θετική αποτίμηση. Έτσι θα ήθελα να μας κρίνει η ιστορία…».
ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ;
«Κάποιες φορές οι εξελίξεις με ενθαρρύνουν και νιώθω ότι κάναμε ένα μεγάλο βήμα που μας φέρνει κοντά στη λύση. Άλλες φορές γεγονότα πίσω από κλειστές πόρτες με απογοητεύουν αφάνταστα και λέω ότι δεν θα πετύχουμε τον στόχο. Όπως και να έχει θεωρώ ότι θα είναι μεγάλη αποτυχία να φέρουμε ένα σχέδιο λύσης στον κόσμο που δεν θα περάσει από τους Ελληνοκυπρίους. Αυτό θα σημαίνει ότι δεν αφουγκραστήκαμε τα μηνύματά τους. Είμαστε εδώ γιατί ο κόσμος επέλεξε τον Πρόεδρο και ο Πρόεδρος εμάς ως συνεργάτες του. Ο Πρόεδρος νιώθει την ίδια ευθύνη και δεν θα φέρει ενώπιον του λαού ένα σχέδιο που δεν θα ανταποκρίνεται στις προσδοκίες του».
ΒΙΟ
ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΠΟΛΗ: Λονδίνο, πρώτη μετάθεση και τόπος γέννησης δυο εκ των τεσσάρων κοριτσιών. Αθήνα, εκεί απέκτησε την τρίτη κόρη, Βερολίνο, για την ιστορία του.
ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΒΙΒΛΙΟ: Το χρώμα του φεγγαριού της Αλκυόνης Παπαδάκη. «Πολλές φορές όταν έχω να αντιμετωπίσω δύσκολες καταστάσεις, ανατρέχω σε αυτό το βιβλίο».
ΜΟΤΟ: «Δεν υπάρχει πρόβλημα που δεν έχει λύση».
ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΗ: Κάθε μέρα κάνω αυτοκριτική. Σε κάποιες περιπτώσεις είμαι πολύ αυστηρός με τον εαυτό μου.
ΜΟΥΣΙΚΗ: Ελληνικά τραγούδια, σύγχρονα και παλιά. Πολλές φορές τα περνά η κόρη του στο κινητό, η οποία βρίσκεται μπροστά από τον πατέρα της σε θέματα τεχνολογίας.
SOCIAL MEDIA: Twitter. Αποτελεσματικό εργαλείο για τη δουλειά του.
ΧΟΜΠΙ: Του αρέσει να αγοράζει και να διαβάζει βιβλία. Του αρέσει επίσης το ποδόσφαιρο. Πάντως, όπως μας λέει, όσοι τον δουν στην κερκίδα δεν τον αναγνωρίζουν!
ΟΜΑΔΑ: Πάφος FC. Όταν έχει χρόνο, πηγαίνει συνήθως στο γήπεδο με τη δεύτερη κόρη του.
ΕΥΤΥΧΙΑ: Σε προσωπικό επίπεδο η οικογένειά μου. Θέλω να δώσω στα παιδιά μου ό,τι μου πρόσφεραν οι γονείς μου.
ΦΟΒΟΣ: Το μέλλον της οικογένειάς μου.
ΚΑΚΗ ΣΥΝΗΘΕΙΑ: Μέχρι πρόσφατα το κάπνισμα, το οποίο διέκοψε πριν την αναχώρηση για το Μον Πελεράν. Οι κρίσιμες στιγμές λειτούργησαν αντίστροφα.
ΤΟΝ ΠΛΗΓΩΝΕΙ: Υβριστικά και ισοπεδωτικά σχόλια. Δεν τον ενοχλεί καθόλου να διαφωνήσει κάποιος μαζί του, αντιθέτως θα προβληματιστεί.
ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ: Στο χωριό της γυναίκας του στον Δωρό στη Λεμεσό αλλά και στην Πάφο. Τα Χριστούγεννα στο χωριό τού θυμίζουν τα παιδικά του χρόνια και χαίρεται που και τα παιδιά του νοιώθουν το ίδιο και τα περιμένουν πως και πως.